Shloka 29
Soma Pacifies the Pracetās; Dakṣa’s Haṁsa-guhya Prayers; Hari Grants Creative Power
यद्यन्निरुक्तं वचसा निरूपितं धियाक्षभिर्वा मनसोत यस्य । मा भूत्स्वरूपं गुणरूपं हि तत्तत् स वै गुणापायविसर्गलक्षण: ॥ २९ ॥
yad yan niruktaṁ vacasā nirūpitaṁ dhiyākṣabhir vā manasota yasya mā bhūt svarūpaṁ guṇa-rūpaṁ hi tat tat sa vai guṇāpāya-visarga-lakṣaṇaḥ
ഭൗതിക ശബ്ദകമ്പനങ്ങളാൽ പറയപ്പെടുന്നതും, ഭൗതിക ബുദ്ധിയാൽ നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നതും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളാലോ മനസ്സാലോ അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നതും—ഇവയെല്ലാം പ്രകൃതിഗുണങ്ങളുടെ വികാരങ്ങൾ മാത്രമാണ്; അതിനാൽ ഭഗവാന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപത്തെ ഇത് സ്പർശിക്കുന്നില്ല. അവൻ ഗുണങ്ങളുടെ ഉറവിടവും സൃഷ്ടിയുടെ കാരണവും; സൃഷ്ടിക്ക് മുമ്പും ശേഷവും നിലനിൽക്കുന്നവൻ. ആ കാരണകാരണമാകുന്ന പരമപുരുഷനു ഞാൻ നമസ്കാരം അർപ്പിക്കുന്നു।
One who manufactures names, forms, qualities or paraphernalia pertaining to the Supreme Personality of Godhead cannot understand Him, since He is beyond creation. The Supreme Lord is the creator of everything, and this means that He existed when there was no creation. In other words, His name, form and qualities are not materially created entities; they are transcendental always. Therefore by our material concoctions, vibrations and thoughts we cannot ascertain the Supreme Lord. This is explained in the verse ataḥ śrī-kṛṣṇa-nāmādi na bhaved grāhyam indriyaiḥ.
FAQs
This verse teaches that anything captured by speech, intellect, senses, or mind is not the Lord’s ultimate reality; such concepts belong to the realm of the material modes, while the Lord is transcendental to their appearance and dissolution.
Daksha prays for divine empowerment in progeny and creation, while acknowledging that the Supreme Lord is not limited by material definitions—showing humility and correct theology even while engaged in worldly duties.
Do not reduce the Divine to mental images or ideological labels; practice devotion with humility, remembering that spiritual realization matures as one rises beyond material conditioning (the gunas).