Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 46
Citraketu’s Detachment, Nārada’s Mantra, and the Darśana of Anantadeva
विदितमनन्त समस्तं तव जगदात्मनो जनैरिहाचरितम् । विज्ञाप्यं परमगुरो: कियदिव सवितुरिव खद्योतै: ॥ ४६ ॥
viditam ananta samastaṁ tava jagad-ātmano janair ihācaritam vijñāpyaṁ parama-guroḥ kiyad iva savitur iva khadyotaiḥ
ഹേ അനന്ത ഭഗവാൻ, ജഗദാത്മാവേ! ഈ ലോകത്തിൽ ജീവൻ ചെയ്യുന്ന എല്ലാം നിങ്ങള്ക്ക് അറിയാം. പരമഗുരോ, സൂര്യന്റെ മുമ്പിൽ മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ വെളിച്ചം എന്ത് വെളിപ്പെടുത്തും? നിങ്ങളുടെ സന്നിധിയിൽ ഞാൻ എന്ത് അറിയിക്കാം?
FAQs
This verse teaches that the Lord already knows everything; therefore, a devotee approaches Him with humility, recognizing that one’s words cannot increase God’s knowledge—like glowworms before the sun.
While offering prayers, Citraketu acknowledges Vishnu as the all-knowing Soul of the universe and admits the limitation of human speech, establishing a mood of surrender rather than pride in eloquence.
Speak truthfully and modestly before God and elders—focus on sincerity and surrender, not on impressing with words—remembering that real transformation comes from devotion and obedience, not rhetoric.