Shloka 17
Indra’s Brahma-hatyā, Flight from Sin, and Purification by Aśvamedha
ततो गतो ब्रह्मगिरोपहूत ऋतम्भरध्याननिवारिताघ: । पापस्तु दिग्देवतया हतौजा- स्तं नाभ्यभूदवितं विष्णुपत्न्या ॥ १७ ॥
tato gato brahma-giropahūta ṛtambhara-dhyāna-nivāritāghaḥ pāpas tu digdevatayā hataujās taṁ nābhyabhūd avitaṁ viṣṇu-patnyā
വിഷ്ണുപത്നിയായ ലക്ഷ്മിദേവിയുടെ സംരക്ഷണത്താലും സത്യത്തെ ധ്യാനിച്ചതിനാലും ഇന്ദ്രന്റെ പാപം നശിച്ചു. ബ്രാഹ്മണർ അദ്ദേഹത്തെ തിരികെ വിളിക്കുകയും അദ്ദേഹം വീണ്ടും സ്ഥാനമേൽക്കുകയും ചെയ്തു.
FAQs
This verse indicates that sins can be restrained and neutralized through truth-centered meditation (ṛtambharā-dhyāna), and ultimately by divine protection and grace—here specifically the shelter granted by Viṣṇu’s consort.
Because the deities of the directions had already weakened the force of that sin, and Indra was additionally protected by Viṣṇu-patnī (Śrī/Lakṣmī), making him inaccessible to the remaining influence of pāpa.
By cultivating steady truthfulness and sincere inner reflection—aligning thought, speech, and action with dharma—while seeking divine shelter through prayer and devotion, one reduces the momentum of harmful reactions and builds spiritual clarity.