Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 26
Prahlāda Instructs the Sons of Demons: Begin Bhakti from Childhood; Household Attachment as Bondage; Nārāyaṇa as the All-Pervading Supersoul
धर्मार्थकाम इति योऽभिहितस्त्रिवर्ग ईक्षा त्रयी नयदमौ विविधा च वार्ता । मन्ये तदेतदखिलं निगमस्य सत्यं स्वात्मार्पणं स्वसुहृद: परमस्य पुंस: ॥ २६ ॥
dharmārtha-kāma iti yo ’bhihitas tri-varga īkṣā trayī naya-damau vividhā ca vārtā manye tad etad akhilaṁ nigamasya satyaṁ svātmārpaṇaṁ sva-suhṛdaḥ paramasya puṁsaḥ
ധർമ്മ-അർത്ഥ-കാമം എന്നു വേദങ്ങൾ പറയുന്ന ത്രിവർഗവും, വിദ്യാഭ്യാസം, വൈദികകർമ്മങ്ങൾ, തർക്കം, നയം-ദണ്ഡം, ഉപജീവന മാർഗങ്ങൾ എന്നിവയും—ഇവയെല്ലാം വേദത്തിന്റെ ബാഹ്യവിഷയങ്ങളെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. എന്നാൽ പരമപുരുഷൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പദ്മപാദങ്ങളിൽ ആത്മാർപ്പണം തന്നെയാണ് പരമസാരം।
These instructions of Prahlāda Mahārāja stress the transcendental position of devotional service. As confirmed in Bhagavad-gītā (14.26) :
FAQs
This verse states that the essential truth of all scripture culminates in offering oneself fully to the Supreme Person, the true well-wisher of all beings.
Prahlāda teaches that worldly goals and even formal Vedic pursuits are incomplete unless they lead to bhakti—complete self-surrender to the Supreme Lord.
By aligning daily choices with devotion—remembering God, offering one’s work and results, cultivating self-control, and acting with the intention to please the Supreme rather than the ego.