Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 25
Hiraṇyakaśipu’s Austerities and Brahmā’s Boons
The Architecture of ‘Conditional Immortality’
उत्थाय प्राञ्जलि: प्रह्व ईक्षमाणो दृशा विभुम् । हर्षाश्रुपुलकोद्भेदो गिरा गद्गदयागृणात् ॥ २५ ॥
utthāya prāñjaliḥ prahva īkṣamāṇo dṛśā vibhum harṣāśru-pulakodbhedo girā gadgadayāgṛṇāt
അപ്പോൾ ദൈത്യാധിപൻ നിലത്തു നിന്നുയർന്ന്, കൈകൂപ്പി, മുന്നിലെ പ്രഭു ബ്രഹ്മാവിനെ ദർശിച്ച് ആനന്ദത്തിൽ വിഹ്വലനായി. കണ്ണീരോടും രോമാഞ്ചത്തോടും കുലുങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തോടും കൂടി വിനയത്തോടെ പ്രാർത്ഥിച്ചു തുടങ്ങി.
FAQs
This verse describes classic sāttvika-bhāvas—tears, horripilation, and a choked voice—arising naturally when a pure devotee beholds the Supreme Lord with humility and folded hands.
Because he directly beheld the all-powerful Lord; the intensity of devotion and relief at the Lord’s protection overwhelmed him, making his voice falter as he offered prayers.
Approach God with humility, reverence, and steady remembrance; genuine devotion expresses itself through sincerity and inner transformation rather than mere display.