Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 53
Hiraṇyakaśipu’s Wrath, the Assault on Vedic Culture, and the Boy-Yamarāja’s Teaching on the Soul
अहो अकरुणो देव: स्त्रियाकरुणया विभु: । कृपणं मामनुशोचन्त्या दीनया किं करिष्यति ॥ ५३ ॥
aho akaruṇo devaḥ striyākaruṇayā vibhuḥ kṛpaṇaṁ mām anuśocantyā dīnayā kiṁ kariṣyati
അയ്യോ! വിധാതാവ് എത്ര നിർദയൻ; ഈ വിഭു എന്റെ കരുണാമയിയായ ഭാര്യയോടും ദയ കാണിക്കുന്നില്ല. എനിക്കായി ദീനമായി വിലപിക്കുന്ന അവളെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയാൽ, ഈ ദീനപക്ഷിയിൽ നിന്ന് അവന് എന്ത് ലാഭം?
FAQs
This verse shows how intense attachment produces grief; even the powerful feel helpless when confronted with suffering, and lamentation cannot change the Lord’s arrangement or the results of karma.
Hiraṇyakaśipu speaks in despair, reflecting that even if a compassionate woman mourns for him, such pity cannot alter destiny; he contrasts human compassion with what he perceives as the Lord’s harsh dispensation.
It encourages shifting from helpless grief to spiritual steadiness—accepting what cannot be changed, reducing attachment-driven anxiety, and seeking shelter in bhakti rather than emotional collapse.