Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 17
Nārāyaṇa’s Impartiality, Absorption in Kṛṣṇa, and the Jaya–Vijaya Descent
Prelude to Prahlāda’s History
एतद्वेदितुमिच्छाम: सर्व एव वयं मुने । भगवन्निन्दया वेनो द्विजैस्तमसि पातित: ॥ १७ ॥
etad veditum icchāmaḥ sarva eva vayaṁ mune bhagavan-nindayā veno dvijais tamasi pātitaḥ
ഓ മുനിവര്യാ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇതിന്റെ കാരണം അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മുമ്പ് വേന എന്ന രാജാവ് ഭഗവാനെ നിന്ദിച്ചതിനാൽ ബ്രാഹ്മണർ അവനെ നരകത്തിലേക്ക് തള്ളിയതായി ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ശിശുപാലനും നിന്ദകനായിരുന്നു; അവനും നരകത്തിലേക്കു പോകേണ്ടതല്ലേ—എങ്കിൽ അവൻ എങ്ങനെ ഭഗവാനിൽ ലീനനായി?
FAQs
This verse highlights that blasphemy of the Lord leads to spiritual degradation—symbolized as being thrown into darkness—showing Bhagavan-nindā as a grave offense.
Parīkṣit wants the detailed account and moral lesson: how Vena’s offense against the Lord led the brāhmaṇas to punish him, illustrating the protection of dharma and the seriousness of aparādha.
Avoid criticizing God, scripture, saints, and sincere devotees; cultivate respectful speech, hear Bhāgavatam regularly, and practice humility—these protect one from offenses that block bhakti.