Shloka 52
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
अलब्धनाथ: स सदा कुतश्चित् सन्त्रस्तचित्तोऽरणमेषमाण: । देवं विरिञ्चं समगाद्विधात- स्त्राह्यात्मयोनेऽजिततेजसो माम् ॥ ५२ ॥
alabdha-nāthaḥ sa sadā kutaścit santrasta-citto ’raṇam eṣamāṇaḥ devaṁ viriñcaṁ samagād vidhātas trāhy ātma-yone ’jita-tejaso mām
ഭീതിഭരിതമായ ഹൃദയത്തോടെ ദുർവാസമുനി ഇവിടെ അവിടെ അഭയം തേടി നടന്നു; എങ്കിലും എവിടെയും ആശ്രയം ലഭിക്കാതിരുന്നതിനാൽ അവസാനം അദ്ദേഹം ദേവ വിരിഞ്ചി—ബ്രഹ്മാവിനെ—സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു: “ഓ ആത്മയോനി ബ്രഹ്മാ! അജിതനായ ഭഗവാൻ അയച്ച ജ്വലിക്കുന്ന സുദർശനചക്രത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ.”
FAQs
This verse shows a person, unable to find protection anywhere, becoming fearful and then seeking refuge by approaching Brahmā—highlighting the instinct to seek higher shelter when worldly supports fail.
Because Brahmā is the cosmic creator and a powerful authority in the universe; in distress, he sought help from the highest accessible protector, admitting he was being overcome by an unconquerable potency.
When anxiety rises and ordinary solutions fail, the verse encourages turning toward genuine spiritual shelter—seeking guidance, prayer, and disciplined devotion rather than remaining trapped in fear.