Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 10
The Yadu–Vṛṣṇi–Andhaka Genealogies and the Purpose of Kṛṣṇa’s Advent
बभ्रु: श्रेष्ठो मनुष्याणां देवैर्देवावृध: सम: । पुरुषा: पञ्चषष्टिश्च षट् सहस्राणि चाष्ट च ॥ १० ॥ येऽमृतत्त्वमनुप्राप्ता बभ्रोर्देवावृधादपि । महाभोजोऽतिधर्मात्मा भोजा आसंस्तदन्वये ॥ ११ ॥
babhruḥ śreṣṭho manuṣyāṇāṁ devair devāvṛdhaḥ samaḥ puruṣāḥ pañca-ṣaṣṭiś ca ṣaṭ-sahasrāṇi cāṣṭa ca
മനുഷ്യരിൽ ബഭ്രു ശ്രേഷ്ഠനെന്നും ദേവാവൃധൻ ദേവന്മാർക്കു തുല്യനെന്നും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു. ബഭ്രു–ദേവാവൃധരുടെ സംഗമഫലമായി അവരുടെ 14,065 വംശജർ അമൃതത്വം/മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു. അതിധർമ്മാത്മാവായ മഹാഭോജ രാജാവിന്റെ വംശത്തിൽ ഭോജ രാജാക്കന്മാർ ഉദിച്ചു.
FAQs
Babhrū is described as the foremost among men in the Yadu dynasty line, noted for excellence and prominence within the genealogy narrated by Śukadeva.
It highlights Devāvṛdha’s extraordinary stature—implying godlike qualities such as virtue, strength, or nobility—within the dynastic narration leading toward Lord Kṛṣṇa’s appearance.
It trains the mind to see history as sacred—tracking how dharma and divine purpose unfold through generations, culminating in devotion to Bhagavān.