Shloka 25
Bhagavān’s Avatāras, Their Protections (Poṣaṇa), and the Limits of Knowing Him
वक्ष:स्थलस्पर्शरुग्नमहेन्द्रवाह- दन्तैर्विडम्बितककुब्जुष ऊढहासम् । सद्योऽसुभि: सह विनेष्यति दारहर्तु- र्विस्फूर्जितैर्धनुष उच्चरतोऽधिसैन्ये ॥ २५ ॥
vakṣaḥ-sthala-sparśa-rugna-mahendra-vāha- dantair viḍambita-kakubjuṣa ūḍha-hāsam sadyo ’subhiḥ saha vineṣyati dāra-hartur visphūrjitair dhanuṣa uccarato ’dhisainye
യുദ്ധത്തിൽ രാവണന്റെ വക്ഷസ്ഥലത്തിൽ ഇടിച്ച് ഇന്ദ്രവാഹനമായ ഐരാവതത്തിന്റെ ദന്തങ്ങൾ തകർന്നു ചിതറിപ്പോയി; ആ ഖണ്ഡങ്ങൾ ദിക്കുകളെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു. അതിനാൽ രാവണൻ അഹങ്കരിച്ച്, താനേ സർവ്വദിക്കുജയിയെന്നപോലെ, സൈന്യത്തിനിടയിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അലഞ്ഞു; എന്നാൽ ഭഗവാൻ രാമചന്ദ്രന്റെ ധനുസ്സിന്റെ ഗർജ്ജനമയമായ ടങ്കാരം ഉയർന്നതോടെ അവന്റെ ചിരിയും പ്രാണനും ക്ഷണത്തിൽ അവസാനിച്ചു.
However powerful a living being may be, when he is condemned by God no one can save him, and, similarly, however weak one may be, if he is protected by the Lord no one can annihilate him.
FAQs
This verse foretells that the Lord, as Śrī Rāma, will destroy Rāvaṇa—the abductor of another’s wife—swiftly, while His bowstring resounds amid the enemy army.
It poetically depicts the Lord’s overwhelming prowess: even the mighty Airāvata’s tusks are broken upon His chest, and the Lord laughs—showing the enemy’s power is insignificant before Him.
It reinforces dharma: wrongdoing—especially exploitation and violation of others—ultimately meets divine justice, while surrender to the Lord’s protection strengthens moral courage.