Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 12
Ātmā’s Unborn Nature and Fearlessness at Death
Parīkṣit’s Final Instruction
अहं ब्रह्म परं धाम ब्रह्माहं परमं पदम् । एवं समीक्ष्य चात्मानमात्मन्याधाय निष्कले ॥ ११ ॥ दशन्तं तक्षकं पादे लेलिहानं विषाननै: । न द्रक्ष्यसि शरीरं च विश्वं च पृथगात्मन: ॥ १२ ॥
ahaṁ brahma paraṁ dhāma brahmāhaṁ paramaṁ padam evaṁ samīkṣya cātmānam ātmany ādhāya niṣkale
“ഞാനേ ബ്രഹ്മം, പരമധാമം; ആ ബ്രഹ്മം തന്നേ പരമപദം—എന്നിൽ നിന്നു അഭിന്നം”—എന്നു ആത്മാവിനെ നിരീക്ഷിച്ച് നിർമല പരമാത്മയിൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ചാൽ, വിഷദംഷ്ട്ര തക്ഷകൻ പാദം കടിച്ചാലും നീ അവനെ കാണുകയില്ല; മരിക്കുന്ന ശരീരത്തെയും ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെയും കാണുകയില്ല, കാരണം നീ നിന്നെ അവയിൽ നിന്നു വേറെയെന്നു തിരിച്ചറിയും।
FAQs
This verse teaches inward contemplation—recognizing the Self as Brahman and fixing the mind in the partless Absolute as a direct means toward liberation.
Because Parīkṣit was preparing to leave the body imminently, Śukadeva instructed the most direct, fear-transcending realization—identity with the imperishable Self.
Practice steady remembrance and self-observation: withdraw attention from panic and bodily fear, and anchor awareness in the changeless witness within.