Shloka 33
Pauṇḍraka’s False Vāsudeva Claim, His Death, and the Burning of Vārāṇasī by Sudarśana
ततोऽग्निरुत्थित: कुण्डान्मूर्तिमानतिभीषण: । तप्तताम्रशिखाश्मश्रुरङ्गारोद्गारिलोचन: ॥ ३२ ॥ दंष्ट्रोग्रभ्रुकुटीदण्डकठोरास्य: स्वजिह्वया । आलिहन् सृक्वणी नग्नो विधुन्वंस्त्रिशिखं ज्वलत् ॥ ३३ ॥
tato ’gnir utthitaḥ kuṇḍān mūrtimān ati-bhīṣaṇaḥ tapta-tāmra-śikhā-śmaśrur aṅgārodgāri-locanaḥ
അപ്പോൾ ഹോമകുണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് അതിഭീകരനായ ഒരു രൂപം ഉയർന്നു വന്നു. ഉരുകിയ ചെம்பு പോലെയുള്ള മുടിയും താടിയും, തീക്കനൽ വമിക്കുന്ന കണ്ണുകളും അവനുണ്ടായിരുന്നു. കോമ്പല്ലുകളും വക്രിച്ച പുരികങ്ങളും അവന്റെ മുഖത്തെ ഭയാനകമാക്കി. നഗ്നനായ അവൻ നാവുകൊണ്ട് വായ നക്കുകയും ജ്വലിക്കുന്ന ത്രിശൂലം വീശുകയും ചെയ്തു.
FAQs
In this verse, Śukadeva describes a terrifying embodied fire-being arising from a fire-pit, showing that hostile rites can manifest destructive entities—yet such powers remain ultimately subordinate to the Supreme Lord’s will.
In the narrative surrounding this chapter, the king of Kāśī acts out of enmity and vengeance against Kṛṣṇa, employing ritual power to generate a destructive force; the verse depicts the frightening form of that manifestation.
It cautions against using spirituality for harm or ego-driven revenge and encourages taking shelter of dharma and devotion, trusting that divine protection is stronger than fear, intimidation, or occult hostility.