Shloka 2
Ūṣā-Haraṇa, Bāṇāsura’s Pride, and Aniruddha’s Capture
Prelude to Hari–Śaṅkara Conflict
श्रीशुक उवाच बाण: पुत्रशतज्येष्ठो बलेरासीन्महात्मन: । येन वामनरूपाय हरयेऽदायि मेदिनी ॥ तस्यौरस: सुतो बाण: शिवभक्तिरत: सदा । मान्यो वदान्यो धीमांश्च सत्यसन्धो दृढव्रत: । शोणिताख्ये पुरे रम्ये स राज्यमकरोत् पुरा ॥ तस्य शम्भो: प्रासादेन किङ्करा इव तेऽमरा: । सहस्रबाहुर्वाद्येन ताण्डवेऽतोषयन्मृडम् ॥ २ ॥
śrī-śuka uvāca bāṇaḥ putra-śata-jyeṣṭho baler āsīn mahātmanaḥ yena vāmana-rūpāya haraye ’dāyi medinī
ശ്രീ ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: വാമനരൂപിയായ വിഷ്ണുവിന് ഭൂമി ദാനം ചെയ്ത മഹാത്മാവായ ബലിയുടെ നൂറു പുത്രന്മാരിൽ മൂത്തവനായിരുന്നു ബാണൻ. ബാണാസുരൻ തികഞ്ഞ ശിവഭക്തനും ഉദാരമതിയും സത്യസന്ധനുമായിരുന്നു. ശോണിതപുരം ഭരിച്ചിരുന്ന അവൻ, ശിവന്റെ താണ്ഡവനൃത്തസമയത്ത് തന്റെ ആയിരം കൈകൾ കൊണ്ട് വാദ്യങ്ങൾ വായിച്ച് ഭഗവാനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നു.
FAQs
Bāṇāsura is described as the son of Bali Mahārāja, a powerful ruler of the city Śoṇita, always devoted to Lord Śiva, and famed for his generosity, intelligence, truthfulness, and firm vows.
It identifies Bali as the great soul who offered the earth to Lord Hari when the Lord appeared as Vāmana, establishing Bali’s devotion and the divine context of Bāṇa’s lineage.
The verse highlights virtues—charity, truthfulness, steadiness in vows, and dedicated worship—encouraging consistent integrity and devotion alongside one’s responsibilities and position.