Shloka 39
The Murder of Satrājit and the Recovery of the Syamantaka Jewel
तथापि दुर्धरस्त्वन्यैस्त्वय्यास्तां सुव्रते मणि: । किन्तु मामग्रज: सम्यङ्न प्रत्येति मणिं प्रति ॥ ३८ ॥ दर्शयस्व महाभाग बन्धूनां शान्तिमावह । अव्युच्छिन्ना मखास्तेऽद्य वर्तन्ते रुक्मवेदय: ॥ ३९ ॥
tathāpi durdharas tv anyais tvayy āstāṁ su-vrate maṇiḥ kintu mām agrajaḥ samyaṅ na pratyeti maṇiṁ prati
എങ്കിലും, ഹേ സുവ്രത അക്രൂരാ, ആ മണി നിന്റെ കയ്യിലേ ഇരിക്കട്ടെ; മറ്റാർക്കും അതിനെ സുരക്ഷിതമായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ദുഷ്കരം. എന്നാൽ മണിയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞത് എന്റെ അഗ്രജൻ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കുന്നില്ല; അതിനാൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം കാണിക്കൂ. ഹേ മഹാഭാഗ, അതിലൂടെ നമ്മുടെ ബന്ധുക്കൾക്ക് ശാന്തി ലഭിക്കും; കാരണം നിന്റെ സ്വർണ്ണവേദികളിൽ ഇന്ന് നിരന്തര യാഗങ്ങൾ നടക്കുന്നു എന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാം.
Although technically Satyabhāmā’s sons had a right to the jewel, Lord Kṛṣṇa decided to leave the jewel in the care of Akrūra, who was using the jewel’s wealth to continually perform religious sacrifices. Indeed, Akrūra’s ability to perform such rituals on altars of gold was an indication of the jewel’s potency.
FAQs
This verse shows that transparency and a willingness to clarify doubts—here, displaying the Syamantaka jewel—can restore peace among relatives and protect harmony.
Because suspicion about the Syamantaka jewel created tension, and she wanted Krishna’s elder brother (Balarama) and the wider family to be reassured by openly seeing the jewel.
When misunderstandings harm trust, offer clear evidence, communicate respectfully, and prioritize reconciliation over ego—so that relationships and shared duties can continue peacefully.