Shloka 29
Akrūra in Hastināpura: Kuntī’s Lament and Dhṛtarāṣṭra’s Moral Instruction
यो दुर्विमर्शपथया निजमाययेदं सृष्ट्वा गुणान् विभजते तदनुप्रविष्ट: । तस्मै नमो दुरवबोधविहारतन्त्र- संसारचक्रगतये परमेश्वराय ॥ २९ ॥
yo durvimarśa-pathayā nija-māyayedaṁ sṛṣṭvā guṇān vibhajate tad-anupraviṣṭaḥ tasmai namo duravabodha-vihāra-tantra- saṁsāra-cakra-gataye parameśvarāya
തന്റെ അചിന്ത്യമായ മായയാൽ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ച് അതിൽ പ്രവേശിച്ച് ഗുണങ്ങളെ വിഭജിക്കുന്ന പരമേശ്വരനായ ഭഗവാനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. അവന്റെ ലീലകളുടെ അർത്ഥം ദുർബോധം; അവനിൽ നിന്നുതന്നെ ജനന-মരണത്തിന്റെ സംസാരചക്രവും അതിൽ നിന്നുള്ള മോചനമാർഗവും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.
When all is said and done, Dhṛtarāṣṭra was not an ordinary person but an associate of the Supreme Lord, Kṛṣṇa. Certainly an ordinary person could not offer such a learned hymn to the Lord.
FAQs
This verse explains that the Supreme Lord creates the cosmos through His own māyā, organizes the three guṇas, and then enters within the creation—indicating His immanence as the indwelling controller.
He glorifies the Lord’s inconceivable power: the Lord both manifests the material system and governs it from within, making the workings of māyā and saṁsāra ultimately beyond mundane reasoning.
Recognize that material moods and conditioning arise from the guṇas; instead of trying to control everything by intellect alone, cultivate devotion and surrender to the Supreme Controller, seeking clarity and steadiness beyond the modes.