Shloka 27
Kṛṣṇa Visits Trivakrā; Akrūra’s Praise and the Hastināpura Mission
दिष्ट्या जनार्दन भवानिह न: प्रतीतो योगेश्वरैरपि दुरापगति: सुरेशै: । छिन्ध्याशु न: सुतकलत्रधनाप्तगेह- देहादिमोहरशनां भवदीयमायाम् ॥ २७ ॥
diṣṭyā janārdana bhavān iha naḥ pratīto yogeśvarair api durāpa-gatiḥ sureśaiḥ chindhy āśu naḥ suta-kalatra-dhanāpta-geha- dehādi-moha-raśanāṁ bhavadīya-māyām
ഹേ ജനാർദന, ഞങ്ങളുടെ മഹാഭാഗ്യത്താൽ നിങ്ങൾ ഇവിടെ ഞങ്ങൾക്ക് ദൃശ്യമാകുന്നു; യോഗേശ്വരന്മാർക്കും ശ്രേഷ്ഠ ദേവന്മാർക്കും പോലും ഈ ഗതി ദുഷ്കരം. ദയവായി മക്കൾ, ഭാര്യ, ധനം, സ്വാധീനമുള്ള സുഹൃത്തുകൾ, വീട്, ശരീരം മുതലായവയോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ മോഹബന്ധങ്ങളുടെ കയറുകൾ വേഗം മുറിക്കണമേ—ഇതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ മായയുടെ ഫലമാണ്.
FAQs
This verse portrays māyā as a “rope of delusion” binding one to family, wealth, home, and body, and teaches that only Kṛṣṇa’s grace can cut that bondage quickly.
Seeing Kṛṣṇa directly, Akrura recognizes that worldly ties are products of the Lord’s māyā and asks for liberation from those bindings so his devotion may be undivided.
Treat relationships and possessions as responsibilities rather than identity, and regularly pray for devotion and clarity so attachment to the body and ego does not dominate one’s choices.