Shloka 44
Uddhava Meets the Gopīs: Bhramara-gītā and Kṛṣṇa’s Message of Separation
अप्येष्यतीह दाशार्हस्तप्ता: स्वकृतया शुचा । सञ्जीवयन् नु नो गात्रैर्यथेन्द्रो वनमम्बुदै: ॥ ४४ ॥
apy eṣyatīha dāśārhas taptāḥ sva-kṛtayā śucā sañjīvayan nu no gātrair yathendro vanam ambudaiḥ
ദാശാർഹവംശജനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഇവിടെ തിരിച്ചുവന്ന്, താൻ തന്നെ വരുത്തിയ ദുഃഖത്തിൽ കത്തുന്ന ഞങ്ങളെ തന്റെ അംഗസ്പർശംകൊണ്ട് വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കുമോ? ഇന്ദ്രൻ മേഘജലത്തോടെ വനത്തെ ജീവിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ।
FAQs
This verse shows the gopīs describing their viraha (separation) as burning grief, and expressing that only Krishna’s return and personal presence can revive their lives—like rain revives a dried forest.
“Dāśārha” is an epithet for Krishna as a descendant of the Daśārha/Yadu line; the gopīs invoke Him by a royal lineage-name while longing for the same Krishna who once lived intimately among them in Vraja.
It encourages a devotee to turn pain of distance into intensified remembrance—seeking revival through Krishna’s presence via sincere nāma-japa, hearing Bhāgavatam, and steady longing rather than distraction.