Shloka 28
Akrūra’s Prayers (Akrūra-stuti): The Lord as Cause of Causes, Virāṭ, and the Goal of All Paths
सोऽहं तवाङ्घ्र्युपगतोऽस्म्यसतां दुरापं तच्चाप्यहं भवदनुग्रह ईश मन्ये । पुंसो भवेद् यर्हि संसरणापवर्ग- स्त्वय्यब्जनाभ सदुपासनया मति: स्यात् ॥ २८ ॥
so ’haṁ tavāṅghry-upagato ’smy asatāṁ durāpaṁ tac cāpy ahaṁ bhavad-anugraha īśa manye puṁso bhaved yarhi saṁsaraṇāpavargas tvayy abja-nābha sad-upāsanayā matiḥ syāt
ഇങ്ങനെ പതിതനായ ഞാൻ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ശരണം തേടുന്നു, ഹേ ഈശ; അശുദ്ധർക്കു ദുഷ്പ്രാപമായതും നിന്റെ അനുഗ്രഹംകൊണ്ട് സാധ്യമെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു। ഹേ പദ്മനാഭ, ജീവന്റെ സംസാരബന്ധനം ശമിക്കുമ്പോഴേ, ശുദ്ധഭക്തരുടെ സേവാരൂപമായ സദുപാസനയാൽ നിനക്കുള്ള ബോധം ഉദിക്കുന്നു।
FAQs
This verse states that freedom from saṁsāra arises when the mind becomes fixed on the Lord through sincere devotional worship (sad-upāsanā), which is ultimately enabled by His mercy.
Akrura contrasts the asat (those opposed to devotion) with devotees: without bhakti and divine grace, one does not easily approach the Lord’s feet, which are accessed through surrender and worship.
Cultivate steady devotional practice—prayer, remembrance, and sincere worship—while attributing spiritual progress to divine grace rather than ego, and let that reshape daily choices.