Shloka 27
Akrūra’s Prayers (Akrūra-stuti): The Lord as Cause of Causes, Virāṭ, and the Goal of All Paths
नोत्सहेऽहं कृपणधी: कामकर्महतं मन: । रोद्धुं प्रमाथिभिश्चाक्षैर्ह्रियमाणमितस्तत: ॥ २७ ॥
notsahe ’haṁ kṛpaṇa-dhīḥ kāma-karma-hataṁ manaḥ roddhuṁ pramāthibhiś cākṣair hriyamāṇam itas tataḥ
എന്റെ ബുദ്ധി ദീനമാണ്; ആഗ്രഹങ്ങളും കര്മ്മങ്ങളും കലക്കിയ മനസ്സിനെ, ദുഷ്ടമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും വലിച്ചിഴയ്ക്കുമ്പോൾ, അതിനെ തടയാൻ എനിക്ക് ധൈര്യമില്ല।
FAQs
This verse admits that the mind, wounded by lust and habit, is hard to restrain when the senses drag it outward; it implies the need for higher spiritual shelter—devotional dependence on Krishna—rather than mere willpower.
While offering prayers to Sri Krishna, Uddhava expresses humility and the human struggle with desire, showing that even exalted devotees seek Krishna’s grace to master the senses.
Recognize sense-driven distraction as a real force, reduce triggers, and anchor the mind daily through bhakti practices—hearing Krishna-katha, japa, and prayerful dependence—so the senses no longer dictate direction.