Shloka 12
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
यस्याखिलामीवहभि: सुमङ्गलै- र्वाचो विमिश्रा गुणकर्मजन्मभि: । प्राणन्ति शुम्भन्ति पुनन्ति वै जगत् यास्तद्विरक्ता: शवशोभना मता: ॥ १२ ॥
yasyākhilāmīva-habhiḥ su-maṅgalaiḥ vāco vimiśrā guṇa-karma-janmabhiḥ prāṇanti śumbhanti punanti vai jagat yās tad-viraktāḥ śava-śobhanā matāḥ
പരമേശ്വരന്റെ ഗുണങ്ങളും കർമങ്ങളും അവതാരങ്ങളും അത്യന്തം മംഗളകരം; അവയെ വർണ്ണിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ലോകത്തെ ജീവിപ്പിക്കുകയും ശോഭിപ്പിക്കുകയും ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു—പാപം നശിപ്പിച്ച് സൗഭാഗ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ മഹിമയില്ലാത്ത വാക്കുകൾ ശവത്തിന്റെ അലങ്കാരമെന്നപോലെ മാത്രം.
Śrīla Śrīdhara Svāmī brings up the following possible objection: How can one who is devoid of ordinary ego, who is fully self-satisfied, engage in pastimes? The answer is given here. Lord Kṛṣṇa acts on the pure, spiritual platform for the pleasure of His loving devotees, not for any kind of mundane gratification.
FAQs
This verse says that speech connected to Kṛṣṇa’s qualities, deeds, and divine appearance becomes supremely auspicious—giving life, beautifying, and purifying the entire world.
Because words lacking attachment to the Lord may be outwardly impressive, but they do not awaken the soul; without bhakti, speech is spiritually lifeless, like decorating a dead body.
Center your daily conversations, study, and media intake around uplifting remembrance—hearing, speaking, or sharing Kṛṣṇa’s names, qualities, and teachings—so your words become purifying rather than merely ornamental.