Shloka 30
Veṇu-gīta-āhvāna and the Gopīs’ Appeal: The Opening of Rāsa-līlā
प्रेष्ठं प्रियेतरमिव प्रतिभाषमाणं कृष्णं तदर्थविनिवर्तितसर्वकामा: । नेत्रे विमृज्य रुदितोपहते स्म किञ्चित्- संरम्भगद्गदगिरोऽब्रुवतानुरक्ता: ॥ ३० ॥
preṣṭhaṁ priyetaram iva pratibhāṣamāṇaṁ kṛṣṇaṁ tad-artha-vinivartita-sarva-kāmāḥ netre vimṛjya ruditopahate sma kiñcit saṁrambha-gadgada-giro ’bruvatānuraktāḥ
കൃഷ്ണൻ അവർക്കെത്രയും പ്രിയൻ; അവനുവേണ്ടി അവർ മറ്റു എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവൻ അവരോട് അനുകൂലമല്ലാതെ സംസാരിച്ചു. എങ്കിലും അവനോടുള്ള അവരുടെ അനുരാഗം കുലുങ്ങിയില്ല. അവർ കരച്ചിൽ നിർത്തി കണ്ണുകൾ തുടച്ച്, അല്പം ആവേശത്തോടെ ഗദ്ഗദസ്വരത്തിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
The gopīs now replied to Śrī Kṛṣṇa, their voices choking up with anger caused by their intense love for Him and their unwillingness to give Him up. They would not allow Him to reject them.
FAQs
This verse states that the gopīs had renounced all other desires solely for Kṛṣṇa’s sake, showing exclusive, single-pointed devotion (ananya-bhakti).
After searching for Him in separation, their love intensified into a tender, wounded mood; they replied with affectionate indignation, feeling He had tested or neglected them, though their attachment remained unwavering.
Practice prioritizing devotion over competing wants—reduce distractions, keep steady remembrance (japa, kīrtana, study), and let emotional ups and downs deepen sincerity rather than break commitment.