Shloka 12
Aghāsura-vadha: The Killing and Deliverance of Aghāsura
यत्पादपांसुर्बहुजन्मकृच्छ्रतो धृतात्मभिर्योगिभिरप्यलभ्य: । स एव यद् दृग्विषय: स्वयं स्थित: किं वर्ण्यते दिष्टमतो व्रजौकसाम् ॥ १२ ॥
yat-pāda-pāṁsur bahu-janma-kṛcchrato dhṛtātmabhir yogibhir apy alabhyaḥ sa eva yad-dṛg-viṣayaḥ svayaṁ sthitaḥ kiṁ varṇyate diṣṭam ato vrajaukasām
ആരുടെയോ പാദപദ്മങ്ങളുടെ ധൂളിയുടെ ഒരു കണവും ധൃതാത്മരായ യോഗികൾ അനേകം ജന്മങ്ങളുടെ കഠിനതപസ്സുകൊണ്ടും ലഭ്യമാക്കാൻ കഴിയാത്തതോ, ആ പ്രഭുവേ സ്വയം വ്രജവാസികളുടെ കണ്ണുകൾക്കു നേരിട്ടുള്ള ദൃശ്യവിഷയമായി അവരുടെ ഇടയിൽ വസിച്ചു. അത്തരം വ്രജൗകസുകളുടെ മഹാഭാഗ്യം എന്തു പറഞ്ഞ് വർണ്ണിക്കാം!
We can simply imagine the great fortune of the inhabitants of Vṛndāvana. It is impossible to describe how, after many, many births of pious activities, they have become so fortunate.
FAQs
It teaches that even advanced yogīs may not attain the dust of Kṛṣṇa’s feet through austerity over many births, whereas pure devotees in Vraja receive Kṛṣṇa’s direct presence by His grace.
Because Kṛṣṇa—the Supreme Lord rarely attained by yogīs—personally appears before the Vrajavāsīs as a visible, intimate companion, showing their unmatched spiritual fortune.
Prioritize sincere devotion—hearing, chanting, and remembering Kṛṣṇa—over pride in personal effort, trusting that divine grace makes real spiritual realization possible.