Srimad Bhagavatam — Chaturtha Skandha, Shloka 20
The Appearance and Coronation of King Pṛthu (Pṛthu-avatāra) and His Humble Refusal of Premature Praise
सिन्धव: पर्वता नद्यो रथवीथीर्महात्मन: । सूतोऽथ मागधो वन्दी तं स्तोतुमुपतस्थिरे ॥ २० ॥
sindhavaḥ parvatā nadyo ratha-vīthīr mahātmanaḥ sūto ’tha māgadho vandī taṁ stotum upatasthire
സമുദ്രങ്ങളും പർവതങ്ങളും നദികളും ആ മഹാത്മാവിന് രഥം തടസ്സമില്ലാതെ ഓടിക്കാനുള്ള വഴിയൊരുക്കി. പിന്നെ സൂതൻ, മാഗധൻ, വന്ദി എന്നിവർ സ്തുതിയും പ്രശംസയും അർപ്പിക്കാൻ സമീപിച്ചു. എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ തത്തത്കർത്തവ്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കാൻ അവന്റെ മുമ്പിൽ ഹാജരായി.
FAQs
This verse depicts nature itself honoring a divinely empowered, righteous ruler—showing that when leadership is dharmic and devoted, the world order (including nature) supports and glorifies such a king.
They are traditional court eulogists and heralds—professional bards who recite genealogies, announce virtues, and compose praises for kings—here assembled to glorify Pṛthu Mahārāja.
It teaches that integrity, service-minded leadership, and devotion invite harmony and support—when one lives responsibly and righteously, even one’s environment and community tend to cooperate and uplift that person’s work.