Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 47
Lord Śiva Bewildered by Mohinī
Viṣṇu’s Yoga-māyā and the Limits of Ascetic Power
असदविषयमङ्घ्रिं भावगम्यं प्रपन्ना- नमृतममरवर्यानाशयत् सिन्धुमथ्यम् । कपटयुवतिवेषो मोहयन्य: सुरारीं- स्तमहमुपसृतानां कामपूरं नतोऽस्मि ॥ ४७ ॥
asad-aviṣayam aṅghriṁ bhāva-gamyaṁ prapannān amṛtam amara-varyān āśayat sindhu-mathyam kapaṭa-yuvati-veṣo mohayan yaḥ surārīṁs tam aham upasṛtānāṁ kāma-pūraṁ nato ’smi
അസത് വിഷയങ്ങളെ അതീതമായതും ഭാവഭക്തിയാൽ മാത്രം പ്രാപ്യമുമായ തിരുവടികളിൽ ശരണം പ്രാപിച്ച ദേവന്മാരായ ഭക്തർക്കു, ക്ഷീരസമുദ്രമഥനത്തിൽ ജനിച്ച അമൃതം ഭഗവാൻ വിതരണം ചെയ്തു. കപടയുവതിയുടെ വേഷം ധരിച്ചു അസുരരെ മോഹിപ്പിച്ചും ശരണാഗതരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റിയും നിൽക്കുന്ന ആ പരമപുരുഷനോട് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു।
The instruction of this narration concerning the churning of the Milk Ocean is clearly manifested by the Supreme Personality of Godhead. Although He is equal to everyone, because of natural affection He favors His devotees. The Lord says in Bhagavad-gītā (9.29) :
FAQs
This verse states that the Lord’s feet are beyond material sense-objects (asad-aviṣaya) but can be attained through bhāva—pure devotional devotion—showing bhakti as the true means of approach.
In the narrative of Canto 8, Chapter 12, Śiva witnesses Viṣṇu’s Mohinī-līlā and glorifies Him as the giver of amṛta to the devas and the bewilderer of the asuras, acknowledging Viṣṇu’s supreme, inconceivable power.
It teaches that lasting fulfillment comes by approaching the Lord through sincere surrender and devotion rather than chasing sense-pleasures, trusting that the Lord rightly fulfills the needs of those who take shelter.