Adhyaya 257

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे सीमाविवादादिनिर्णयो नाम षट्पञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ सप्तपञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः वाक्पारुष्यादिप्रकरणम् अग्निर् उवाच सत्यासत्यान्यथा स्तोत्रैर् न्यूनाङ्गेन्द्रियरोगिणां क्षेपं करोति चेद्दण्ड्यः पणानर्धत्रयोदश

ഇങ്ങനെ ആഗ്നേയ മഹാപുരാണത്തിലെ ‘സീമാവിവാദാദിനിർണയം’ എന്ന 256-ാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. ഇനി 257-ാം അധ്യായം ‘വാക്പാരുഷ്യാദി-പ്രകരണം’ ആരംഭിക്കുന്നു. അഗ്നി അരുളിച്ചെയ്തു—സത്യമോ അസത്യമോ പറഞ്ഞാലും, വ്യംഗ്യസ്തുതി അല്ലെങ്കിൽ പരിഹാസവാക്കുകൾകൊണ്ട് അംഗവൈകല്യമുള്ളവരെയോ ഇന്ദ്രിയദോഷമുള്ളവരെയോ രോഗികളെയോ പരിഹസിക്കുന്നവൻ ദണ്ഡനീയൻ; അവനു പന്ത്രണ്ടര പണ പിഴ.

Verse 2

अभिगन्तास्मि भगिनीम्मातरं वा तवेति च शपन्तं दापयेद्राजा पञ्चविंशतिकं दमं

ആരെങ്കിലും സത്യം ചൊല്ലുമ്പോൾ—“ഞാൻ നിന്റെ സഹോദരിയെയോ നിന്റെ മാതാവെയോ ഭോഗിക്കും/അപമാനിക്കും” എന്നു ശപിച്ചാൽ, രാജാവ് ആ ശപഥക്കാരനിൽ നിന്ന് ഇരുപത്തിയഞ്ച് പണ പിഴ ഈടാക്കണം।

Verse 3

अर्धो ऽधमेषु द्विगुणः परस्त्रीषूत्तमेषु च दण्डप्रणयनं कार्यं वर्णजात्युत्तराधरैः

താഴ്ന്ന നിലയിലുള്ള കുറ്റക്കാരനു ശിക്ഷ പകുതി; പരസ്ത്രീബന്ധമുള്ള കുറ്റത്തിലും ഉയർന്ന നിലയിലുള്ളവർക്കും ശിക്ഷ ഇരട്ടിയാകണം. ശിക്ഷനിർണ്ണയം കുറ്റക്കാരനും പീഡിതനും ഉള്ള വർണ്ണസ്ഥിതിയുടെ ഉയർച്ച-താഴ്ച ക്രമമനുസരിച്ച് വേണം.

Verse 4

प्रातिलोम्यापवादेषु द्विगुणत्रिगुणा दमाः वर्णानामानुलोम्येन तस्मादेवार्धहानितः

പ്രതിലോമ (വിപരീതക്രമ) ബന്ധങ്ങളിലും അപവാദ/നിന്ദാ കേസുകളിലും (ഉന്നത) വർണ്ണങ്ങൾക്ക് പിഴ ഇരട്ടിയോ മൂന്നട്ടിയോ ആകുന്നു; എന്നാൽ അനുലോമ (യോഗ്യക്രമ) ആയാൽ അതിനാൽ ശിക്ഷ പകുതിയായി കുറയും.

Verse 5

वाहुग्रीवानेत्रसक्थिविनाशे वाचिके दमः शत्यस्ततो ऽर्धिकः पादनासाकर्णिकरादिषु

കൈ, കഴുത്ത്, കണ്ണ് അല്ലെങ്കിൽ തുടയുടെ പ്രവർത്തനനാശം സംഭവിച്ചാൽ നിശ്ചിത ധനദണ്ഡം നൂറ് (ഘടകങ്ങൾ). പാദം, മൂക്ക്, ചെവി, കൺപാളി/കപാലവശം മുതലായവയ്ക്ക് പരിക്ക് വന്നാൽ അതിന്റെ പകുതി ദണ്ഡം.

Verse 6

अशक्तस्तु वदन्नेवन्दण्डनीयः पणान् दश तथा शक्तः प्रतिभुवं दद्यात् क्षेमाय तस्य तु

അശക്തനായിട്ടും ഇങ്ങനെ പറയുന്നവന് പത്ത് പണ ദണ്ഡം; ശേഷിയുള്ളവൻ ആ വ്യക്തിയുടെ ക്ഷേമത്തിനായി പ്രതിഭൂ (ജാമ്യം) നൽകണം.

Verse 7

पतनीयकृते क्षेपे दण्डी मध्यमसाहसः उपपातकयुक्ते तु दाप्यः प्रथमसाहसं

പതനീയ (സാമൂഹ്യ-ധാർമ്മിക പതനം വരുത്തുന്ന) കുറ്റവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ക്ഷേപം/ആക്രമണം ചെയ്താൽ കുറ്റക്കാരന് മധ്യമ-സാഹസ ദണ്ഡം; അത് ഉപപാതകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാൽ പ്രഥമ-സാഹസ ദണ്ഡം അടപ്പിക്കണം.

Verse 8

त्रैविद्यनृपदेवानां क्षेप उत्तमसाहसः दद्यादित्यत्र दाप्य इति पाठो भवितुं युक्तः मध्यमो ज्ञातिपूगानां प्रथमो ग्रामदेशयोः

ത്രൈവಿದ್ಯൻ (വേദജ്ഞൻ), രാജാവ് അല്ലെങ്കിൽ ദേവതയെ ലക്ഷ്യമാക്കി ചെയ്യുന്ന ക്ഷേപം/അപമാനം ഉത്തമ സാഹസം (അത്യന്തം ഗുരുതരമായ ഉദ്ധതാപരാധം) ആകുന്നു. ‘ദദ്യാത്’ എന്നതിന് പകരം ‘ദാപ്യ’ (ദണ്ഡം അടപ്പിക്കണം) എന്ന പാഠം യുക്തം. ജ്ഞാതി അല്ലെങ്കിൽ പൂഗ/സംഘത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കിയാൽ മധ്യമം; ഗ്രാമം/ദേശത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കിയാൽ പ്രഥമം (കുറഞ്ഞത്).

Verse 9

असाक्षिकहते चिह्नैर् युक्तिभिन्नागमेन च द्रष्टव्यो व्यवहारस्तु कूटचिह्नकृताद्भयात्

സാക്ഷികളുടെ അഭാവം മൂലം കാര്യം തടസ്സപ്പെട്ടാൽ, വ്യവഹാരം/വിവാദം ബാഹ്യചിഹ്നങ്ങളാലും ആഗമാശ്രിത യുക്തി (തർക്കം) യാലും പരിശോധിക്കണം; കൂറ്റചിഹ്നം കെട്ടിച്ചമയ്ക്കുന്നവരെ ഭയന്നാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടത്.

Verse 10

भस्मपङ्करजःस्पर्शे दण्डो दशपणः स्मृतः अमेध्यपार्ष्णिनिष्ठ्यूतस्पर्शने द्विगुणः स्मृतः

ഭസ്മം, ചെളി അല്ലെങ്കിൽ പൊടി സ്പർശിച്ചാൽ പത്ത് പണ ദണ്ഡം എന്ന് സ്മൃതിയുണ്ട്. അമേധ്യം (അശുദ്ധം)—ഉദാ: മലിനമായ കുതികാൽ അല്ലെങ്കിൽ തുപ്പൽ—സ്പർശിച്ചാൽ ദണ്ഡം ഇരട്ടിയെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 11

समेष्वेवं परस्त्रीषु द्विगुणस्तूत्तमेषु च हीनेष्वर्धं दमो मोहमदादिभिरदण्डनम्

പരസ്ത്രീസംബന്ധത്തിൽ ദമനം/പ്രായശ്ചിത്തം ഇങ്ങനെ—സമസ്ഥാനത്തിലുള്ള സ്ത്രീകളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ; ഉത്തമ (ഉന്നത) സ്ഥാനത്തിലുള്ളവരിൽ ഇരട്ടിയായി; ഹീനസ്ഥാനത്തിലുള്ളവരിൽ പകുതിയായി. എന്നാൽ മോഹം, മദം (മത്ത്) മുതലായ കാരണങ്ങളാൽ സംഭവിച്ചാൽ ദണ്ഡം ഏർപ്പെടുത്തരുത്.

Verse 12

विप्रपीडाकरं च्छेद्यमङ्गमब्राह्मणस्य तु उद्गूर्णे प्रथमो दण्डः संस्पर्शे तु तदर्धिकः

ബ്രാഹ്മണനെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന അബ്രാഹ്മണന്റെ കുറ്റകരമായ അവയവം ഛേദിക്കണം. കൈ/ആയുധം ഉയർത്തിയാൽ പ്രഥമ ദണ്ഡം; സ്പർശം/ആക്രമണം സംഭവിച്ചാൽ അതിൽ അർദ്ധാധികം ദണ്ഡം വിധേയമാണ്.

Verse 13

उद्गूर्णे हस्तपादे तु दशविंशतिकौ दमौ परस्परन्तु सर्वेषां शास्त्रे मध्यमसाहसः

ആളൊരാൾ അടിക്കാനായി കൈയോ കാലോ ഉയർത്തിയാൽ പിഴ പത്ത് അല്ലെങ്കിൽ ഇരുപത് ദാമം; എന്നാൽ എല്ലാവർക്കും തമ്മിൽ പരസ്പരമായി സംഭവിച്ചാൽ ശാസ്ത്രം അതിനെ ‘മധ്യമ-സാഹസം’ എന്നു കണക്കാക്കുന്നു।

Verse 14

पादकेशांशुककरोल्लुञ्चनेषु पणान् दश पीडाकर्षां शुकावेष्टपादाध्यासे शतन्दमः

കാൽ, മുടി, വസ്ത്രം, കൈ എന്നിവ വലിച്ചുപറിക്കുന്നതിന് പിഴ പത്ത് പണം. വേദനിപ്പിച്ച് വലിച്ചിഴയ്ക്കൽ, കൂടാതെ തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് കാലാൽ ചവിട്ടൽ എന്നിവയ്ക്ക് പിഴ നൂറ് പണം.

Verse 15

शोणितेन विना दुःस्वङ्कुर्वन् काष्ठादिभिर्नरः द्वात्रिंशतं पणान् दाप्यो द्विगुणं दर्शने ऽसृजः

മരം മുതലായവ കൊണ്ട് അടിച്ച് വേദന ഉണ്ടാക്കിയെങ്കിലും രക്തം വരാതിരുന്നാൽ മുപ്പത്തിരണ്ട് പണം പിഴ അടയ്ക്കണം; രക്തം കണ്ടാൽ പിഴ ഇരട്ടിയാകും।

Verse 16

करपाददतो भङ्गे च्छेदने कर्णनासयोः मध्यो दण्डो व्रणोद्भेदे मृतकल्पहते तथा

കൈ, കാൽ, പല്ല് എന്നിവ പൊട്ടുന്നതിന്; ചെവി അല്ലെങ്കിൽ മൂക്ക് മുറിക്കുന്നതിന്; മുറിവ് പൊട്ടി തുറക്കുന്നതിനും, ഒരാളെ മരിച്ചവനെപ്പോലെ ആക്കുന്ന ആക്രമണത്തിനും—മധ്യമ ദണ്ഡം വിധിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 17

चेष्टाभोजनवाग्रोधे नेत्रादिप्रतिभेदने कन्धराबाहुसक्थ्याञ्च भङ्गे मध्यमसाहसः

ഒരാളുടെ ചലനം, ഭക്ഷണം, വാക്ക് എന്നിവ തടയൽ; കണ്ണ് മുതലായ അവയവങ്ങൾക്ക് ക്ഷതി വരുത്തൽ; കൂടാതെ കഴുത്ത്, കൈകൾ, തുടകൾ എന്നിവ പൊട്ടിക്കൽ—ഇവയെ ‘മധ്യമ-സാഹസം’ എന്ന മധ്യനില ഹിംസാപരമായ കുറ്റമായി കണക്കാക്കുന്നു।

Verse 18

एकं घ्नतां बहूनाञ्च यथोक्ताद्द्विगुणा दमाः कलहापहृतं देयं दण्डस्तु द्विगुणः स्मृतः

ഒരാളെ അടിക്കുന്നവനും പലരെ അടിക്കുന്നവനും മുൻപ് പറഞ്ഞ ദണ്ഡത്തിന്റെ ഇരട്ടിയായ ദമം (പിഴ) അടയ്ക്കണം. കലഹത്തിൽ അപഹരിച്ചതെല്ലാം തിരികെ നൽകണം; ശിക്ഷാദണ്ഡവും ഇരട്ടിയെന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു.

Verse 19

दुःखमुत्पादयेद्यस्तु स समुत्थानजं व्ययम् द्वाविंशतिपणामिति ख दाप्यो दण्डञ्च यो यस्मिन् कलहे समुदाहृतः

ആരെങ്കിലും മറ്റൊരാളിൽ ദുഃഖം ഉളവാക്കുകയാണെങ്കിൽ, ആ സംഭവത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ചെലവ് അവൻ അടയ്ക്കണം. പിഴ ഇരുപത്തിരണ്ട് പണങ്ങളെന്ന് പറയുന്നു; കൂടാതെ ഏത് കലഹപ്രകരണത്തിൽ ഏതു ദണ്ഡം നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ടോ അതേ പ്രയോഗിക്കണം.

Verse 20

तरिकः स्थलजं शुल्कं गृह्नन् दण्ड्यः पणान्दश ब्राह्मणप्रातिवेश्यानामेतदेवानिमन्त्रणे

തരികൻ (തോണിക്കാരൻ/ശുല്കം പിരിയുന്നവൻ) സ്ഥലം-ശുല്കം വാങ്ങുകയാണെങ്കിൽ അവന് പത്ത് പണ പിഴ. ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും പ്രാതിവേശ്യരുടെയും (സംരക്ഷിത അതിഥി/വിശേഷ നിവാസി) കാര്യത്തിലും അനിമന്ത്രണത്തിൽ (യോഗ്യമായി ക്ഷണിക്കാതിരിക്കുക) ഇതേ നിയമം തന്നെയാണ്.

Verse 21

अभिघाते तथा भेदे च्छेदे बुद्ध्यावपातने पणान्दाप्यः पञ्चदशविंशतिं तत्त्रयन्तथा

അഭിഘാതം (ആക്രമണം), ഭേദം (നാശം/തകർക്കൽ), ഛേദം (മുറിക്കൽ/അംഗഛേദം), ബുദ്ധ്യവപാതനം (ബുദ്ധി/ബോധം നഷ്ടം) എന്നിവയിൽ പതിനഞ്ച് മുതൽ ഇരുപത് പണം വരെ പിഴ; കൂടാതെ ഉയർന്ന ഘട്ടത്തിൽ അതിന്റെ മൂന്നിരട്ടിയും.

Verse 22

दुःस्वोत्पादिगृहे द्रव्यं क्षिपन् प्राणहरं तथा षाडशाद्यं पणात् दाप्यो द्वितीयो मध्यमन्दमम्

ദുഃസ്വോത്പാദി (അശുഭ/ദുരഭാഗ്യബാധിത) ഗൃഹത്തിലേക്ക് ദ്രവ്യം എറിയുന്നവനും, പ്രാണഹര (വിഷ) വസ്തു നൽകുന്നവനും—ഇത്തരത്തിലുള്ള രണ്ടാം ശ്രേണി കുറ്റക്കാരന് പതിനാറ് പണത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്ന മധ്യമ, അല്പം ശമിതമായ ദമം (പിഴ) അടയ്ക്കണം.

Verse 23

दुःखे च शोणितोत्पादे शाखाङ्गच्छेदने तथा दण्डः क्षुद्रपशूनां स्याद्द्विपणप्रभृतिः क्रमात्

വേദന വരുത്തൽ, രക്തം ഒഴുക്കൽ, കൂടാതെ അവയവം/ശാഖ മുറിക്കൽ എന്നിവയിൽ ചെറുപശുക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ ദണ്ഡം രണ്ട് പണത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് കുറ്റത്തിന്റെ ഗുരുത്വമനുസരിച്ച് ക്രമേണ വർധിക്കും।

Verse 24

लिङ्गस्य च्छेदने मृत्तौ मध्यमो मूल्यमेव च महापशूनामेतेषु स्थानेषु द्विगुणा दमाः

ലിംഗച്ഛേദവും മരണവും സംഭവിച്ചാൽ മധ്യമശ്രേണിയിലെ ദണ്ഡം നൽകണം; കൂടാതെ പൂർണ്ണ മൂല്യവും നഷ്ടപരിഹാരമായി നൽകണം. ഇത്തരത്തിലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളിൽ മഹാപശുക്കൾക്കുള്ള ദണ്ഡം ഇരട്ടിയാകും।

Verse 25

प्ररोहिशाखिनां शाखास्कन्धसर्वविदारणे उपजीव्यद्रुमाणान्तु विंशतेर्द्विगुणा दमाः

മുളപ്പിറക്കുന്ന ശാഖകളുള്ള വൃക്ഷങ്ങളുടെ ശാഖയെയോ തണ്ടിനെയോ എങ്ങനെയെങ്കിലും പിളർത്തി നശിപ്പിച്ചാൽ ഇരുപത് പണ ദണ്ഡം; ഉപജീവനാധാരമായ വൃക്ഷങ്ങൾക്ക് അത് ഇരട്ടിയാകും।

Verse 26

यः साहसङ्कारयति स दाप्यो द्विगुणन्दमम् यस्त्वेवमुक्त्वाहं दाता कारयेत् स चतुर्गुणम्

ആരെങ്കിലും ഹിംസ/സാഹസകൃത്യം ചെയ്യിപ്പിച്ചാൽ അവൻ ഇരട്ട ദണ്ഡം അടയ്ക്കണം; എന്നാൽ ‘ഞാൻ അടയ്ക്കാം’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ചെയ്യിപ്പിച്ചാൽ അവൻ നാലിരട്ട ദണ്ഡം അടയ്ക്കണം।

Verse 27

आर्याक्रोशातिक्रमकृद्भ्रातृजायाप्रहारदः सन्दिष्टस्याप्रदाता च समुद्रगृहभेदकः

മാന്യനെ അപമാനിക്കുന്നവൻ, അതിക്രമം ചെയ്യുന്നവൻ, സഹോദരന്റെ ഭാര്യയെ പ്രഹരിക്കുന്നവൻ, ഏൽപ്പിച്ച/ആജ്ഞാപിച്ച വസ്തു നൽകാത്തവൻ, കൂടാതെ ബലപ്രയോഗത്തോടെ ഗൃഹഭേദം ചെയ്യുന്നവൻ—ഇവർ ദണ്ഡനീയ കുറ്റക്കാരായി എണ്ണപ്പെടുന്നു।

Verse 28

सामन्तकुलिकादीनामपकारस्य कारकः पञ्चाशत्पणिको दण्ड एषामिति विनिश् चयः

സാമന്തൻ, കുലികൻ മുതലായവർക്കെതിരേ അപകാരം (ഹാനി/അന്യായം) ചെയ്യുന്നവന് അമ്പത് പണത്തിന്റെ ദണ്ഡം (പിഴ) നിശ്ചിതം—ഇവരുടെ കാര്യത്തിൽ ഇതേ നിയമം നിർണ്ണയം।

Verse 29

स्वच्छन्दविधवागामी विक्रुष्टे नाभिधावकः अकारणे च विक्रोष्टा चण्डालश्चोत्तमान् स्पृशन्

സ്വേച്ഛയായി വിധവയോടു ബന്ധപ്പെടുന്നവൻ; ആരെങ്കിലും നിലവിളിക്കുമ്പോൾ സഹായത്തിന് ഓടിക്കൂടാത്തവൻ; കാരണമില്ലാതെ കൂകുന്നവൻ; കൂടാതെ ചണ്ഡാലൻ ഉന്നതരെ സ്പർശിക്കുന്നവൻ—ഇവരെല്ലാം നിന്ദ്യർ।

Verse 30

शूद्रः प्रव्रजितानाञ्च दैवे पैत्र्ये च भोजकः प्ररोहिशाखिनामित्यादिर्विंशतेर्द्विगुणा दमा इत्य् अन्तः पाठः ख पुस्तके नास्ति अयुक्तं शपथं कुर्वन्नयोग्यो योग्यकर्मकृत्

ശൂദ്രൻ പ്രവ്രജിതർ (സന്ന്യാസികൾ)ക്ക് ഭോജനം ഒരുക്കുന്നവനായി, ദൈവകൃത്യങ്ങളിലും പൈത്ര്യകൃത്യങ്ങളിലും (ശ്രാദ്ധം) ഭോജകനായും പറയപ്പെടുന്നു. ‘പ്രരോഹിശാഖിനാം…’ മുതൽ ‘വിംശതിയുടെ ദ്വിഗുണ ദമ’ വരെ ഉള്ള അന്തഃപാഠം ‘ഖ’ കൈയെഴുത്തുപ്രതിയിൽ കാണുന്നില്ല. അയോഗ്യനായിട്ടും അയോഗ്യമായ ശപഥം ചെയ്യുന്നവൻ, ആ കർമത്തിൽ യോഗ്യനെന്നപോലെ കണക്കാക്കി ശപഥഫലത്തിന് ബാധ്യനാകുന്നു।

Verse 31

वृषक्षुद्रपशूनाञ्च पूंस्त्वस्य प्रतिघातकृत् साधारणस्यापलोपी दासीगर्भविनाशकृत्

കാളയെയോ മറ്റു ചെറുപശുക്കളെയോ കൊല്ലുന്നവൻ; പുരുഷത്വം (വീര്യം) നശിപ്പിക്കുന്നവൻ; പൊതുസമ്പത്ത് അപഹരിക്കുന്നവൻ; ദാസിയുടെ ഗർഭം നശിപ്പിച്ച് ഗർഭപാതം വരുത്തുന്നവൻ—ഇവരെല്ലാം ഗുരുതര കുറ്റക്കാരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 32

पितापुत्रस्वसृभ्रातृदम्पत्याचार्यशिष्यकाः एषामपतितान्योन्यत्यागी च शतदण्डभाक्

പിതാവ്-പുത്രൻ, സഹോദരി-സഹോദരൻ, ഭർത്താവ്-ഭാര്യ, ആചാര്യൻ-ശിഷ്യൻ—ഇവരിൽ ആരും ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് പതിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും പരസ്പരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ നൂറ് (പണം) ദണ്ഡത്തിന് അർഹനാകുന്നു।

Verse 33

वसानस्त्रीन् पणान् दण्ड्यो नेजकस्तु परांशुकम् विक्रयावक्रयाधानयाचितेषु पणान् दश

മറ്റൊരാളുടെ വസ്ത്രം/സ്വത്ത് ധരിക്കുകയോ ഉപയോഗിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവന് മൂന്ന് പണ പിഴ; എന്നാൽ നേജകൻ (ധോബി) ഉത്തമ വസ്ത്രത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ. വിൽപ്പന, അവക്രയം (അനുചിത പുനർവാങ്ങൽ), ആധാനം/നിക്ഷേപം, യാചിത കടം എന്നിവയിൽ പത്ത് പണ പിഴ.

Verse 34

तुलाशासनमानानां कूटकृन्नाणकस्य च एभिश् च व्यवहर्ता यः स दाप्यो दण्डमुत्तमम्

കള്ള തൂക്കക്കോൽ, ഭാരങ്ങൾ, അളവുകൾ അല്ലെങ്കിൽ കള്ളനാണയം ഉപയോഗിച്ച് ഇടപാട് നടത്തുന്നവൻ ഉത്തമ (പരമോന്നത) ദണ്ഡം അടയ്ക്കണം.

Verse 35

अकूटं कूटकं ब्रूते कूटं यश्चाप्यकूटकम् स नाणकपरीक्षी तु दाप्यः प्रथमसाहसम्

ശുദ്ധ നാണയം കള്ളമെന്ന്, കള്ള നാണയം ശുദ്ധമെന്ന് പറയുന്ന നാണയപരിശോധകൻ ആദ്യ സാഹസദണ്ഡം അടയ്ക്കണം.

Verse 36

भिषङ्मिथ्याचरन् दाप्यस्तिर्यक्षु प्रथमं दमम् मानुषे मध्यमं राजमानुषेषूत्तमन्तथा

വഞ്ചനാപൂർവം ചികിത്സ ചെയ്യുന്ന വൈദ്യൻ ദണ്ഡനീയൻ—മൃഗങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ആദ്യ (കുറഞ്ഞ) പിഴ, മനുഷ്യരുടെ കാര്യത്തിൽ മധ്യമ പിഴ, രാജപുരുഷന്മാരുടെ കാര്യത്തിൽ ഉത്തമ (പരമോന്നത) പിഴ.

Verse 37

अबध्यं यश् च बध्नाति बध्यं यश् च प्रमुञ्चति अप्राप्तव्यवहारञ्च स दाप्यो दममुत्तमम्

ബന്ധിക്കരുതാത്തവനെ ബന്ധിക്കുന്നവനും, ബന്ധിക്കേണ്ടവനെ വിട്ടയക്കുന്നവനും, സ്വീകരിക്കാനാകാത്ത നിയമവ്യവഹാരം ആരംഭിക്കുന്നവനും—അവൻ ഉത്തമ (പരമോന്നത) പിഴ അടയ്ക്കണം.

Verse 38

मानेन तुलया वापि यो ऽंशमष्टमकं हरेत् द्वाविंशतिपणान् दाप्यो वृद्धौ हानौ च कल्पितम्

അളവിലൂടെയോ തൂക്കത്തിലൂടെയോ വഞ്ചന ചെയ്ത് എട്ടിലൊരുഭാഗം അപഹരിക്കുന്നവൻ ഇരുപത്തിരണ്ട് പണം ദണ്ഡമായി അടയ്ക്കണം; സാധനത്തിൽ അധികമോ കുറവോ ഉണ്ടായാലും അതേ ദണ്ഡം വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു।

Verse 39

भेषजस्नेहलवणगन्धान्यगुडादिषु पण्येषु प्रक्षिपन् हीनं पणान्दाप्यस्तु षोडश

മരുന്ന്, എണ്ണ/നെയ്യ്, ഉപ്പ്, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ, ശർക്കര മുതലായ വാണിജ്യവസ്തുക്കളിൽ താഴ്ന്ന വസ്തു കലർത്തി മിശ്രണം ചെയ്യുന്നവൻ പതിനാറ് പണം ദണ്ഡമായി അടയ്ക്കണം।

Verse 40

सम्भूय कुर्वतामर्घं सबाधं कारुशिल्पिनां अर्थस्य ह्रासः वृद्धिं वा सहस्रो दण्ड उच्यते

കാരുക്കളും ശില്പികളും കൂട്ടുകെട്ടായി തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന/ബലപ്രയോഗപരമായ രീതിയിൽ വില നിശ്ചയിച്ച്, അതുവഴി വസ്തുവിന്റെ മൂല്യത്തിൽ നഷ്ടമോ അന്യായ വർധനവോ വരുത്തിയാൽ, ആയിരം പണം ദണ്ഡമെന്നു വിധിക്കുന്നു।

Verse 41

राजानि स्थाप्यते यो ऽर्थः प्रत्यहं तेन विक्रयः क्रयो वा निस्रवस्तस्माद्बणिजां लाभकृत् स्मृतः

രാജാവിനോടു നിക്ഷേപിക്കുന്ന ആ മൂലധനത്തിലൂടെ ദിനംപ്രതി വാങ്ങലും വിൽപ്പനയും നടക്കുന്നു; അതിൽ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന വരുമാനം വ്യാപാരികൾക്കു ലാഭകരമെന്നു സ്മൃതിയിൽ കണക്കാക്കുന്നു।

Verse 42

स्वदेशपण्ये तु शतं बणिज् गृह्णीत पञ्चकं दशकं पारदेश्ये तु यः सद्यः क्रयविक्रयौ

സ്വദേശീയ ചരക്കുകളുടെ വ്യാപാരത്തിൽ വ്യാപാരി നൂറിൽ അഞ്ചോ പത്തോ ലാഭം എടുക്കണം; വിദേശ ചരക്കുകളിൽ ഉടൻ വാങ്ങി വിൽക്കുന്നവൻ ലാഭം എടുക്കാം।

Verse 43

पण्यस्योपरि संस्थाप्य व्ययं पण्यसमुद्भवं अर्थो ऽनुग्रहकृत् कार्यः क्रेतुर्विक्रेतुरेव च

വസ്തുവിന്റെ വിലയ്ക്ക് അതിൽ നിന്നുത്ഭവിക്കുന്ന ചെലവുകൾ (കൈകാര്യം, ഗതാഗതം മുതലായവ) ചേർത്ത്, ക്രേതാവിനും വിക്രേതാവിനും ഇരുവർക്കും ഹിതകരമായ ന്യായമായ അന്തിമ തുക നിശ്ചയിക്കണം।

Verse 44

गृहीतमूल्यं यः पण्यं क्रेतुर्नैव प्रयच्छति सोदयन्तस्य दाप्यो ऽसौ दिग्लाभं वा दिगागते

വില കൈപ്പറ്റിയിട്ടും ക്രേതാവിന് വസ്തു നൽകാത്തവനെ നിർബന്ധിച്ച് നൽകിക്കൊള്ളണം; വസ്തു മറ്റിടത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ സ്ഥലത്ത് ലഭിക്കുന്ന മൂല്യപ്രകാരം വില അടയ്ക്കണം।

Verse 45

विक्रीतमपि विक्रेयं पूर्वे क्रेतर्यगृह्णति हानिश्चेत् क्रेतृदोषेण क्रेतुरेव हि सा भवेत्

വിൽപ്പന കഴിഞ്ഞിട്ടും മുൻ ക്രേതാവ് വസ്തു സ്വീകരിക്കാതിരുന്നാൽ, അത് വിക്രേതാവിന് തിരികെ നൽകി വീണ്ടും വിൽക്കാവുന്നതാക്കണം; ക്രേതാവിന്റെ പിഴവുകൊണ്ട് നഷ്ടം സംഭവിച്ചാൽ ആ നഷ്ടം ക്രേതാവിനുതന്നെ ബാധകം।

Verse 46

राजदैवोपघातेन पण्ये दोषमुपागते हानिर्विक्रेतुरेवासौ याचितस्याप्रयच्छतः

രാജാധികാരികളുടെ പിടിച്ചെടുക്കൽ അല്ലെങ്കിൽ ദൈവവിധിയാൽ വസ്തുവിൽ ദോഷം വന്നാൽ, ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടും തിരികെ സ്വീകരിക്കാതെയോ പരിഹാരം നൽകാതെയോ ഇരിക്കുന്ന വിക്രേതാവിനുതന്നെ നഷ്ടം ബാധിക്കും।

Verse 47

अन्यहस्ते च विक्रीतं दुष्टं वा दुष्टवद्यदि विक्रीनीते दमस्तत्र तन्मूल्यादद्विगुणो भवेत्

ആരെങ്കിലും മറ്റൊരാളുടെ സ്വത്ത് വിൽക്കുകയോ, ദോഷമുള്ള വസ്തു വിൽക്കുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ ദോഷമില്ലാത്തതിനെ ദോഷമുള്ളതെന്നുപറഞ്ഞ് വിൽക്കുകയോ ചെയ്താൽ, ആ വസ്തുവിന്റെ മൂല്യത്തിന്റെ ഇരട്ടിയോളം പിഴ വിധിക്കണം।

Verse 48

क्षयं वृद्धिञ्च बणिजा पण्यानामविजानता क्रीत्वा नानुशयः कार्यः कुर्वन् षड् भागदण्डभाक्

വസ്തുക്കളുടെ ക്ഷയം–വർധനം അറിയാതെ വ്യാപാരി അവ വാങ്ങിയാൽ, പിന്നീടു പശ്ചാത്താപവാദം ഉന്നയിക്കരുത്; ഉന്നയിച്ചാൽ മൂല്യത്തിന്റെ ആറിലൊന്ന് പിഴയ്ക്ക് വിധേയനാകും।

Verse 49

समवायेन बणिजां लाभार्थं कर्म कुर्वतां लभालाभौ यथा द्रव्यं यथा वा संविदा कृतौ

ലാഭത്തിനായി കൂട്ടായ്മയായി വ്യാപാരം ചെയ്യുന്ന വ്യാപാരികളുടെ ലാഭ–നഷ്ടം നിക്ഷേപിച്ച മൂലധനത്തിന്റെ അനുപാതത്തിലോ, അല്ലെങ്കിൽ ചെയ്ത കരാറിന്റെ പ്രകാരമോ വിഭജിക്കണം।

Verse 50

प्रतिषिद्धमनादिष्टं प्रमादाद्यच्च नाशितं स तद्दयाद्विप्रवाच्च रक्षिताद्दशमांशभाक्

നിഷിദ്ധമായതായാലും ഏൽപ്പിക്കാത്തതായാലും—അശ്രദ്ധ മൂലം നശിച്ചതിന് അവൻ നഷ്ടപരിഹാരം നൽകണം; ബ്രാഹ്മണന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടതിൽ നിന്ന് അവന് പത്തിലൊന്ന് പങ്ക് ലഭിക്കും।

Verse 51

अर्थप्रेक्षपणाद्विंशं भागं शुल्कं नृपा हरेत् व्यासिद्धं राजयोग्यञ्च विक्रीतं राजगामि तत्

പരിശോധനയും മൂല്യനിർണ്ണയവുംക്കായി കൊണ്ടുവന്ന ചരക്കുകളിൽ നിന്ന് രാജാവ് ഇരുപതിൽ ഒരു ഭാഗം ചുങ്കമായി ഈടാക്കണം; രാജോപയോഗ്യമായതോ, വിധിപൂർവ്വം വിലയിരുത്തി വിറ്റതോ രാജാധികാരത്തിന് (രാജഭണ്ഡാരത്തിന്) ചേർന്നതാകുന്നു।

Verse 52

मिथ्या वदन् परीमाणं शुल्कस्थानादपक्रमन् दाप्यस्त्वष्टगुणं यश् च सव्याजक्रयविक्रयौ

അളവിന്റെ പരിധി കള്ളമായി പറയുന്നവനും, ചുങ്കസ്ഥാനം ഒഴിവാക്കി മാറിപ്പോകുന്നവനും എട്ടിരട്ടി പിഴ അടയ്ക്കണം; അതുപോലെ വഞ്ചനയോ വ്യാജന്യായമോ ഉപയോഗിച്ച് വാങ്ങൽ–വിൽപ്പന ചെയ്യുന്നവനും ശിക്ഷാർഹനാണ്।

Verse 53

देशन्तरगते प्रेते द्रव्यं दायादबान्धवाः ज्ञातयो वा हरेयुस्तदागतास्तैर् विना नृपः

ഒരാൾ മറ്റൊരു ദേശത്തേക്ക് പോയിരിക്കെ മരിച്ചാൽ, അവന്റെ ധനം ദായാദന്മാരോ ബന്ധുക്കളോ ജ്ഞാതികളോ വന്ന് ഏറ്റെടുക്കണം; അവർ ഇല്ലെങ്കിൽ രാജാവിന് അത് ഏറ്റെടുക്കാം.

Verse 54

जिह्मं त्यजेयुर्निर्लोभमशक्तो ऽन्येन कारयेत् अनेन विधिराख्यात ऋत्विक्कर्षकर्मिणां

അവർ കപട (അധാർമ്മിക) ആചാരം ഉപേക്ഷിച്ച് ലാഭലോഭമില്ലാതെ ഇരിക്കണം. അശക്തനായാൽ മറ്റൊരാളാൽ പ്രവർത്തി ചെയ്യിക്കണം. ഇതുവഴി ഋത്വിക്കന്മാരുടെയും യാഗസേവകരുടെയും വിധി പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 55

ग्राहकैर् गृह्यते चौरो लोप्त्रेणाथ पदेन वा पूर्वकर्मापराधी वा तथैवाशुद्धवासकः

കള്ളനെ പിടികൂടുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ പിടിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ തിരച്ചിൽനായയാൽ, അല്ലെങ്കിൽ പാദമുദ്രകൾ പിന്തുടർന്ന് പിടിക്കും. അതുപോലെ മുൻകുറ്റവാളിയും അശുദ്ധ (സംശയാസ്പദ) വാസ-ആചാരമുള്ളവനും പിടിക്കപ്പെടണം.

Verse 56

अन्ये ऽपि शङ्कया ग्राह्या जातिनामादिनिह्नवैः द्यूतस्त्रीपानशक्ताश् च शुष्कभिन्नमुखस्वराः

മറ്റുള്ളവരെയും സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ പിടിക്കണം—ജാതി, പേര് മുതലായ തിരിച്ചറിയൽ വിവരങ്ങൾ മറയ്ക്കുന്നവരെ; ചൂതാട്ടം, സ്ത്രീസംഗം, മദ്യപാനം എന്നിവയിൽ അടിമപ്പെട്ടവരെ; വായ് വരണ്ടു പൊട്ടിയതും ശബ്ദം മാറിയതുമായവരെ.

Verse 57

परद्रव्यगृहाणाञ्च पृच्छका गूढचारिणः निराया व्ययवन्तश् च विनष्ट द्रव्यविक्रयाः

മറ്റുള്ളവരുടെ ധനം കൈവശപ്പെടുത്തുന്നവർ, ടോഹെടുക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നവർ, രഹസ്യമായി സഞ്ചരിക്കുന്നവർ; ദൃശ്യമായ വരുമാനമില്ലാതെ ചെലവേറിയവർ; ഉറവിടം നഷ്ടപ്പെട്ട വസ്തുക്കൾ വിൽക്കുന്നവർ—ഇവരെ കള്ളന്മാരായി തിരിച്ചറിയണം.

Verse 58

गृहीतः शङ्कया चौर्येनात्मानञ्चेद्विशोधयेत् दापयित्वा हृतं द्रव्यं चौरदण्डेन दण्डयेत्

മോഷണശങ്കയിൽ പിടിക്കപ്പെട്ടവൻ തന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിച്ചാൽ, അപഹരിക്കപ്പെട്ട ദ്രവ്യം യഥാർത്ഥ ഉടമയ്ക്ക് തിരികെ ഏല്പിക്കണം; കള്ളനെ മോഷണത്തിനുള്ള നിശ്ചിത ദണ്ഡത്തോടെ ശിക്ഷിക്കണം।

Verse 59

चौरं प्रदाप्यापहृतं घातयेद्विविधैर् बुधैः सचिह्नं ब्राह्मणं कृत्वा स्वराष्ट्राद्विप्रवासयेत्

കള്ളനോട് അപഹരിച്ച ദ്രവ്യം തിരികെ അടപ്പിച്ച്, ജ്ഞാനികൾ ശാസ്ത്രവിധിപ്രകാരം രണ്ടു രീതിയിൽ അവനെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കണം. എന്നാൽ കുറ്റക്കാരൻ ബ്രാഹ്മണനാണെങ്കിൽ, അടയാളമിട്ട് രാജ്യമൊഴിപ്പിച്ച് നാടുകടത്തണം।

Verse 60

घातिते ऽपहृते दोषो ग्रामभर्तुरनिर्गते स्वसीम्नि दद्याद्ग्रामस्तु पदं वा यत्र गच्छति

ആരെങ്കിലും കൊല്ലപ്പെടുകയോ സ്വത്ത് അപഹരിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്താൽ, ഗ്രാമഭർത്താവ് (ഗ്രാമാധിപൻ) പ്രതികരണമായി പുറത്തേക്ക് പോയിട്ടില്ലെങ്കിൽ കുറ്റബാധ്യത അവനിൽ വരും. എന്നാൽ സംഭവം സ്വന്തം അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ ആണെങ്കിൽ ഗ്രാമം നഷ്ടപരിഹാരം നൽകണം; അല്ലെങ്കിൽ പാദമുദ്ര എവിടേക്ക് പോകുന്നുവോ അതനുസരിച്ച് നൽകണം।

Verse 61

पञ्चग्रामी वहिः क्रोशाद्दशग्राम्यअथ वा पुनः वन्दिग्राहांस् तथा वाजिकुञ्जराणाञ्च हारिणः

വാസസ്ഥലത്തിന് പുറത്തായി ഒരു ക്രോശ പരിധിയിൽ ‘പഞ്ചഗ്രാമി’ (അഞ്ചു ഗ്രാമങ്ങളുടെ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ) അല്ലെങ്കിൽ ‘ദശഗ്രാമ്യ’ (പത്തു ഗ്രാമങ്ങളുടെ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ) നിയമിക്കണം; അവർ അപഹരണക്കാരെയും കുതിര-ആന മോഷ്ടാക്കളെയും പിടികൂടണം।

Verse 62

प्रसह्य घातिनश् चैव शूलमारोपयेन्नरान् उत्क्षेपकग्रन्थिभेदौ करसन्दंशहीनकौ

ബലപ്രയോഗത്തോടെ ആക്രമണം/ഹത്യ ചെയ്യുന്നവരെ ബലമായി പിടിച്ച് ശൂലത്തിൽ കയറ്റണം. അതുപോലെ ‘ഉത്ക്ഷേപക’ ‘ഗ്രന്ഥിഭേദ’ എന്ന ദണ്ഡങ്ങളും, സണ്ടംശംകൊണ്ട് കൈകൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന ശിക്ഷയും വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു।

Verse 63

कार्यौ द्वितीयापराधे करपादैकहीनकौ भक्तावकाशाग्न्युदकमन्त्रापकरणव्ययान्

രണ്ടാം അപരാധത്തിൽ രണ്ടു ദണ്ഡങ്ങൾ വിധിക്കണം—(1) ഒരു കൈയോ ഒരു കാലോ ഛേദിക്കുക/വഞ്ചിക്കുക, (2) ഭോജനം, താമസം, അഗ്നി, ജലം, മന്ത്രങ്ങൾ, ആവശ്യമായ കർമ്മോപകരണങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ചെലവ് അടയ്ക്കുക।

Verse 64

दत्त्वा चौरस्य हन्तुर्वा जानतो दम उत्तमः शस्त्रावपाते गर्भस्य पातने चोत्तमो दमः

കള്ളനെയോ കൊലയാളിയെയോ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് സഹായിക്കുന്നവന് പരമോന്നത ധനദണ്ഡം വിധിക്കപ്പെടുന്നു. ആയുധപ്രഹാരത്തിനും ഗർഭപാതം വരുത്തുന്നതിനും അതേ പരമോന്നത ദണ്ഡം തന്നെ നിശ്ചിതമാണ്।

Verse 65

उत्तमो वाधमो वापि पुरुषस्त्रीप्रमापणे शिलां बद्ध्वा क्षिपेदप्सु नरघ्नीं विषदां स्त्रियं

അവൻ ഉന്നതനായാലും അധമനായാലും, സ്ത്രീ കാരണം പുരുഷന്റെ മരണം സംഭവിച്ചാൽ, പുരുഷഹന്തകയെയോ വിഷം നൽകുന്ന സ്ത്രീയെയോ കല്ലിൽ കെട്ടി വെള്ളത്തിൽ എറിയണം।

Verse 66

विषाग्निदां निजगुरुनिजापत्यप्रमापणीं विकर्णकरनासौष्ठीं कृत्वा गोभिः प्रमापयेत्

വിഷമോ അഗ്നിയോ പ്രയോഗിക്കുന്നവനെയും, സ്വന്തം ഗുരുവിനെയോ സ്വന്തം മകനെയോ/സന്താനത്തെയോ കൊല്ലുന്നവനെയും—ചെവി, കൈ, മൂക്ക്, അധരം എന്നിവ വികൃതമാക്കി, തുടർന്ന് ഗോവുകൾകൊണ്ട് (പശു/കാളയുടെ ചവിട്ടിൽ) വധിക്കണം।

Verse 67

क्षेत्रवेश्मवनग्रामविवीतखलदाहकाः राजपत्न्य् अभिगामी च दग्धव्यास्तु कटाग्निना

വയൽ, വീട്, കാട്, ഗ്രാമം, വിവീതം (വേലികെട്ടിയ മേയൽസ്ഥലം) അല്ലെങ്കിൽ ഖലം (ധാന്യത്തറ) എന്നിവയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തുന്നവർ, കൂടാതെ രാജപത്നിയെ ലംഘിക്കുന്നവൻ—ഇവരെ കഠോരാഗ്നി (കടാഗ്നി) കൊണ്ട് ദഹിപ്പിക്കണം।

Verse 68

पुमान् संग्रहणे ग्राह्यः केशाकेशिपरस्त्रियाः स्वजातावुत्तमो दण्ड आनुलोम्ये तु मध्यमः

അപഹരണം/അന്യായഗ്രഹണം സംഭവിച്ചാൽ പുരുഷനെ പിടികൂടണം; പരസ്ത്രീയെ മുടി പിടിച്ച് വലിക്കുക/ആക്രമിക്കുക ദണ്ഡനീയമാണ്. സ്വജാതി സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ച കുറ്റത്തിന് ഉത്തമ ദണ്ഡം; ആനുലോമ (അനുമത ഹൈപ്പർഗമി) യിൽ മധ്യമ ദണ്ഡം.

Verse 69

प्रातिलोम्ये बधः पुंसां नार्याः कर्णावकर्तनम् नीवीस्तनप्रावरणनाभिकेशावमर्दनम्

പ്രാതിലോമ (വിപരീത വർണ്ണ) ബന്ധത്തിൽ പുരുഷന്മാർക്ക് വധദണ്ഡം; സ്ത്രീകൾക്ക് ചെവികൾ മുറിക്കൽ, കൂടാതെ ലജ്ജാദണ്ഡങ്ങൾ—അരവസ്ത്രം അഴിപ്പിക്കൽ, സ്തനാവരണം നീക്കിക്കൽ, നാഭിയും മുടിയും അപവിത്രമാക്കൽ/വികൃതമാക്കൽ.

Verse 70

अदेशकालसम्भाषं सहावस्थानमेव च स्त्री निषेधे शतं दद्याद् द्विशतन्तु दमं पुमान्

അനുചിത ദേശ-കാലത്തിൽ സംഭാഷണം നടത്തുകയും അനുപയോഗമായി ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുകയും—സ്ത്രീക്ക് നിഷേധം/നിയന്ത്രണം ഉള്ള കാര്യങ്ങളിൽ—സ്ത്രീ നൂറ് (പണ) പിഴ നൽകണം; പുരുഷൻ ഇരുനൂറ് (പണ) പിഴ നൽകണം.

Verse 71

प्रतिषेधे तयोर्दण्डो यथा संग्रहणे तथा पशून् गच्छंश्छतं दाप्यो हीनां स्त्रीं गाश् च मध्यमम्

നിഷേധം ലംഘിച്ചാൽ ഇരുവരുടെയും ദണ്ഡം അനധികൃത സഹവാസം (സംഗ്രഹണം) പോലെയാണ്. മൃഗങ്ങളെ ഓടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നവൻ നൂറ് (പണ) പിഴ നൽകണം; ഹീനസ്ഥിതിയിലുള്ള സ്ത്രീയെ സ്വീകരിക്കൽക്കും പശുക്കളെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകലിനും മധ്യമ ദണ്ഡം.

Verse 72

अवरुद्धासु दासीषु भुजिष्यासु तथैव च गम्यास्वपि पुमान्दाप्यः पञ्चाशत् पणिकन्दमम्

കാവലിലിരിക്കുന്ന/അവരുദ്ധ ദാസിയോടും ഭുജിഷ്യാ (ബന്ധിത സ്ത്രീ) യോടും—അവൾ മറ്റെങ്ങനെങ്കിലും ‘ഗമ്യ’ ആയാലും—പുരുഷനിൽ നിന്ന് അമ്പത് (പണ) എന്ന ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ദണ്ഡം ഈടാക്കണം.

Verse 73

प्रसह्य दास्यभिगमे दण्डो दशपणः स्मृतः कुबन्धेनाङ्क्य गमयेदन्त्याप्रव्रजितागमे

ദാസിയോടു ബലപ്രയോഗത്തോടെ മൈഥുനം ചെയ്യുന്നവന് പത്ത് പണം ദണ്ഡം എന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു. അവനെ അപകീർത്തിയുടെ മുദ്രകൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തി ബന്ധിച്ച് നാടുകടത്തണം—അന്ത്യസ്ത്രീയോടോ അപ്രവ്രജിതസ്ത്രീയോടോ ഗമനം ചെയ്താൽ।

Verse 74

न्यूनं वाप्यधिकं वापि लिखेद्यो राजशासनम् पारदारिकचौरं वा मुञ्चतो दण्ड उत्तमः

രാജശാസനം കുറച്ചോ കൂട്ടിയോ എഴുതി മാറ്റുന്നവനും, പരസ്ത്രീഗാമിയെയോ കള്ളനെയോ വിട്ടയക്കുന്നവനും—ഇവർക്കു പരമോന്നത ദണ്ഡം വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു।

Verse 75

अभक्षैर् दूषयन् विप्रं दण्ड उत्तमसाहसम् कूटस्वर्णव्यवहारी विमांसस्य च विक्रयी

നിഷിദ്ധ ആഹാരങ്ങളാൽ ബ്രാഹ്മണനെ മലിനമാക്കുന്നവന് ‘ഉത്തമസാഹസം’ എന്ന ദണ്ഡം. അതുപോലെ കൂറ്റസ്വർണം ഇടപാടുകാരനും (അധർമമായി) മാംസം വിൽക്കുന്നവനും.

Verse 76

अङ्गहीनश् च कर्तव्यो दाप्यश्चोत्तमसाहसं शक्तो ह्य् अमोक्षयन् स्वामी दंष्ट्रिणः शृङ्गिणस् तथा

അവനെ അങ്കഹാനി വരുത്തുന്ന ശാരീരിക ശിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയനാക്കുകയും ‘ഉത്തമസാഹസം’ എന്ന പരമദണ്ഡം പിഴയായി അടപ്പിക്കയും വേണം. കാരണം കഴിവുണ്ടായിട്ടും (മൃഗത്തെ) തടയാത്ത ഉടമ ഉത്തരവാദിയാണ്—ദംഷ്ട്രമുള്ളതും കൊമ്പുള്ളതുമായ ജീവികളുടെ കാര്യത്തിലും അതേ നിയമം।

Verse 77

प्रथमं साहसं दद्याद्विक्रुष्टे द्विगुणं तथा अचौरञ्चौरे ऽभिवदन् दाप्यः पञ्चशतं दमं

ആദ്യ സാഹസം (ഹിംസ) ചെയ്താൽ നിശ്ചിത ദണ്ഡം അടയ്ക്കണം; വികൃഷ്ടം (ഉച്ചത്തിലുള്ള നിലവിളി) കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ദണ്ഡം ഇരട്ടിയാകും. കൂടാതെ കള്ളനല്ലാത്തവനെ ‘കള്ളൻ’ എന്നു വിളിക്കുന്നവൻ അഞ്ചുനൂറ് പണം ദണ്ഡം അടയ്ക്കണം।

Verse 78

राज्ञो ऽनिष्टप्रवक्तारं तस्यैवाक्रोशकं तथा मृताङ्गलग्नविक्रेतुर्गुरोस्ताडयितुस् तथा

രാജാവിനെക്കുറിച്ച് അനിഷ്ടമോ ഹാനികരമോ ആയ വാക്കുകൾ പറയുന്നവൻ, അവനെ അപമാനിക്കുന്നവൻ, ശവബന്ധിതനായ ഒരാളെ വിൽക്കുന്നവൻ, ഗുരുവിനെ അടിക്കുന്നവൻ—ഇവരെല്ലാം ദണ്ഡനീയ കുറ്റക്കാരാണ്.

Verse 79

तन्मन्त्रस्य च भेत्तारं छित्त्वा जिह्वां प्रवासयेत् राजयानासनारोढुर्दण्डो मध्यमसाहसः

ആ മന്ത്രം വെളിപ്പെടുത്തുന്നവന്റെ നാവ് മുറിച്ച് അവനെ നാടുകടത്തണം. അനുമതിയില്ലാതെ രാജയാന-ആസനത്തിൽ കയറുന്നവന് ‘മധ്യമ സാഹസ’ വിഭാഗത്തിലുള്ള പിഴ/ദണ്ഡം വിധിക്കണം.

Verse 80

द्विनेत्रभेदिनो राजद्विष्टादेशकृतस् तथा विप्रत्वेन च शूद्रस्य जीवतो ऽष्टशतो दमः

ഇരുകണ്ണുകളും നശിപ്പിക്കുന്നവന്, രാജദ്വേഷമുള്ള ദേശത്തിൽ പ്രതിനിധി/കാര്യകർത്താവായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവന്, കൂടാതെ ബ്രാഹ്മണത്വം ധരിച്ചു ജീവിക്കുന്ന ശൂദ്രനു—എട്ടുനൂറ് (പണ) ദണ്ഡം.

Verse 81

यो मन्येताजितो ऽस्मीति न्यायेनाभिपराजितः तमायान्तं पुनर्जित्वा दण्डयेद्द्विगुणं दमं

ന്യായപ്രകാരം തോറ്റിട്ടും “ഞാൻ തോറ്റിട്ടില്ല” എന്നു കരുതുന്നവൻ വീണ്ടും (വാദത്തിനായി) വന്നാൽ, അവനെ വീണ്ടും ജയിച്ച് രാജാവ് ഇരട്ട ദണ്ഡം വിധിക്കണം.

Verse 82

राज्ञान्यायेन यो दण्डो गृहीतो वरुणायतं विवेद्य दद्याद्विप्रेभ्यः स्वयं त्रिंशद्गुणीकृतं

രാജാവ് ന്യായവിധിപ്രകാരം ഈടാക്കിയ ദണ്ഡം വരുണന്റെ ആയതനം/അധികാരസ്ഥാനത്ത് വിധിപൂർവം അറിയിച്ച് ബ്രാഹ്മണർക്കു നൽകണം; തുടർന്ന് രാജാവ് തന്നെ അത് മുപ്പതിരട്ടി ചെയ്ത് (പ്രായശ്ചിത്തമായി) അടയ്ക്കണം.

Verse 83

धर्मश्चार्थश् च कीर्तिञ्च लोकपङ्क्तिरुपग्रहः प्रजाभ्यो बहुमानञ्च स्वर्गस्थानञ्च शाश्वतम्

ധർമ്മം, അർത്ഥം, കീർത്തി, സമൂഹനിരകളുടെ പിന്തുണ, പ്രജകളിൽ ബഹുമാനം, കൂടാതെ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ശാശ്വത സ്ഥാനം—ഇവ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 84

पश्यतो व्यवहारांश् च गुणाः स्युः सप्त भूपतेः

ഹേ രാജാവേ, രാജാവ് സ്വയം ന്യായവ്യവഹാരങ്ങളും ഭരണകാര്യ ഇടപാടുകളും നിരീക്ഷിച്ച് മേൽനോട്ടം വഹിക്കുമ്പോൾ, ഭരണാധികാരിക്ക് ഏഴ് ഗുണങ്ങൾ ആവശ്യമാണ് എന്നു പറയുന്നു।