Adhyaya 357
Tिङ्विभक्तिसिद्धरूपम् (Established Forms of Tiṅ-Inflections)
ഈ അധ്യായത്തിൽ പുരാണീയ വിജ്ഞാനകോശപരമായ ഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു സംക്ഷിപ്ത വ്യാകരണ-പ്രകരണമായി തിങ്-പ്രത്യയങ്ങൾ (ക്രിയയുടെ പുരുഷ-വചനാന്തങ്ങൾ)യും അവയുടെ ഭാവ, കർമ, കർത്തൃ പ്രയോഗങ്ങളിലെ വിനിയോഗവും വിശദീകരിക്കുന്നു. മുൻപുള്ള ഉണാദി വിഷയത്തിൽ പാഠവിച്ഛേദം സൂചിപ്പിച്ച് ലകാരങ്ങളുടെ അർത്ഥപരിധി ക്രമമായി പറയുന്നു—ലട് വർത്തമാനം, ലിങ് വിധി/ആശീർവാദം, ലോട്ട് ആജ്ഞ/ആശീഷ്, ലങ് ദൂരഭൂതം, ലുങ്-ലിറ്റ് ഭൂതം (ലിറ്റിൽ പരോക്ഷ/അദൃഷ്ട പ്രത്യേകത), കൂടാതെ ലുട്/ലൃങ് ഭാവി. പരസ്മൈപദ-ആത്മനേപദ ഭേദത്തോടെ പുരുഷാന്തങ്ങളുടെ പട്ടിക നൽകി, ഭൂ, ഏധ് മുതലായ ധാതുക്കളിലൂടെ രൂപങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു; മറ്റ് ധാതുസമൂഹങ്ങളും വികരണ കുറിപ്പുകളും ഉണ്ട്. അവസാനം സൻ (ഇച്ഛാർത്ഥ), ണിച് (പ്രേരണാർത്ഥ), യങ് (ആവർത്തനം) യങ്-ലുക് എന്നിവയുടെ വ്യുത്പന്നരൂപങ്ങൾ ഉദാഹരണങ്ങളും ‘രൂപക’ മാതൃകകളും ചേർത്ത് വ്യക്തമാക്കുന്നു।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.
Frequently Asked Questions
The mapping of lakāras to time/meaning (present, past, future, injunction, benediction, conditional) along with tiṅ-ending paradigms across persons and voices, illustrated via bhū/edh and related dhātu examples plus san–ṇic–yaṅ derivations.
By safeguarding linguistic precision for mantra and śāstra, it supports correct ritual speech and disciplined study; this technical clarity is framed as Agneya Vidya—worldly mastery (bhukti) placed in service of dharma and inner purification toward mukti.