Adhyaya 223

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे राजधर्मो नाम द्वाविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ त्रयोविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः राजधर्माः पुष्कर उवाच वक्ष्ये ऽन्तःपुरचिन्तां च धर्माद्याः पुरुषार्थकाः अन्योन्यरक्षया तेषां सेवा कार्या स्त्रिया नृपैः

ഇങ്ങനെ അഗ്നി മഹാപുരാണത്തിലെ “രാജധർമ്മം” എന്ന ദ്വിശത ദ്വാവിംശതിതമ അധ്യായം സമാപിച്ചു. ഇനി “രാജധർമ്മാഃ” വിഷയമായ ദ്വിശത ത്രയോവിംശതിതമ അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. പുഷ്കരൻ പറഞ്ഞു—അന്തഃപുരം (രാജഗൃഹം) നടത്തിപ്പും ഞാൻ വിശദീകരിക്കും. ധർമ്മാദി പുരുഷാർത്ഥങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കണം; അതിനാൽ പരസ്പര സംരക്ഷണത്തിലൂടെ രാജാക്കന്മാർ അന്തഃപുരത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് യഥോചിത സേവനവും പരിപാലനവും നൽകണം।

Verse 2

मासेनैकेनेति छ , ज च धर्ममूलो ऽर्थविटपस् तथा कर्मफलो महान् त्रिवर्गपादपस्तत्र रक्षया फलभागं भवेत्

ധർമ്മം അതിന്റെ മൂലവും, അർത്ഥം അതിന്റെ ശാഖകളും, കർമ്മഫലമാണ് അതിന്റെ മഹത്തായ ഫലവും. ഇത് ത്രിവർഗത്തിന്റെ വൃക്ഷം; ഇതിനെ സംരക്ഷിച്ചാൽ ഫലത്തിൽ പങ്ക് ലഭിക്കും।

Verse 3

कामाधीनाः स्त्रियो राम तदर्थं रत्नसङ्ग्रहः सेव्यास्ता नातिसेव्याश् च भूभुजा विषयैषिणा

ഹേ രാമാ! സ്ത്രീകൾ കാമാധീനരാണ്; അവരുടെ നിമിത്തം രത്നസംഗ്രഹം നടക്കുന്നു. വിഷയസുഖം തേടുന്ന രാജാവ് അവരോടു സഹവസിക്കാം; എന്നാൽ അത്യധികമായി ലീനനാകരുത്।

Verse 4

आहारो मैथुनन्निद्रा सेव्या नाति हि रुग् भवेत् मञ्चाधिकारे कर्तव्याः स्त्रियः सेव्याः स्वरामिकाः

ആഹാരം, മൈഥുനം, നിദ്ര—ഇവ ആചരിക്കേണ്ടതാണെങ്കിലും അതിരുകടക്കരുത്; അതിക്രമം രോഗം ഉണ്ടാക്കും. ശയ്യയും സാഹചര്യവും യഥോചിതമായി പാലിച്ച്, തനിക്കു യോജ്യവും പ്രിയവുമായ സ്ത്രീകളോടു സഹവസിക്കണം।

Verse 5

दुष्टान्याचरते या तु नाबिनन्दति तत्कथां ऐक्यं द्विषद्भिर्व्रजति गर्वं वहति चोद्धता

ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവളും, ആ (ധർമ്മോപദേശ) വർത്തയിൽ സന്തോഷിക്കാത്തവളും, ദ്വേഷികളോടു കൂട്ടുകൂടി ഐക്യം പുലർത്തുന്നവളും, ഉദ്ധതയായി അഹങ്കാരം വഹിക്കുന്നവളും—അവൾ ദൂഷിത സ്വഭാവമുള്ളവളെന്നു അറിയണം।

Verse 6

चुम्बिता मार्ष्टि वदनं दत्तन्न बहु मन्यते स्वपित्यादौ प्रसुप्तापि तथा पश्चाद्विबुध्यते

ചുംബിക്കപ്പെട്ടാൽ അവൾ മുഖം തുടയ്ക്കുന്നു; നൽകിയ ആഹാരത്തെയും അധികം വിലമതിക്കില്ല. ആദ്യം ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നിയാലും, പിന്നീടു ഉണർന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ ആകുന്നു.

Verse 7

स्पृष्टा धुनोति गात्राणि गात्रञ्च विरुणद्धि या ईषच्छृणोति वाक्यानि प्रियाण्यपि पराङ्मुखी

തൊട്ടാൽ അവൾ അവയവങ്ങൾ കുലുക്കി മാറ്റുകയും ശരീരം പിന്മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രിയന്റെ മധുരവാക്കുകളെയും പകുതിയേ കേൾക്കൂ; മുഖം തിരിച്ച് നിൽക്കും.

Verse 8

न पश्यत्यग्रदत्तन्तु जघनञ्च निगूहति दृष्टे विवर्णवदना मित्रेष्वथ पराङ्मुखी

മുന്നിൽ വെച്ചതു അവൾ നോക്കുകയില്ല; നിതംബഭാഗം മറയ്ക്കുന്നു. നോക്കപ്പെട്ടാൽ മുഖം വെളുത്തുപോകുന്നു; സുഹൃത്തുകളുടെ ഇടയിലും മുഖം തിരിച്ച് നിൽക്കും.

Verse 9

तत्कामितासु च स्त्रीसु मध्यस्थेव च लक्ष्यते ज्ञातमण्डनकालापि न करोति च मण्डनं

അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്ത്രീകളുടെ ഇടയിലും അവൻ നിർലിപ്തനായ മധ്യസ്ഥനെപ്പോലെ കാണപ്പെടുന്നു. അലങ്കാരത്തിന് യോജ്യമായ സമയം അറിയുമ്പോഴും അവൻ അലങ്കരിക്കുകയില്ല.

Verse 10

या सा विरक्ता तान्त्यक्त्वा सानुरागां स्त्रियम्भजेत् दृष्ट्वैव हृष्टा भवति वीक्षिते च पराङ्मुखी

വിരക്തയായ സ്ത്രീയെ വിട്ട്, അനുരാഗമുള്ള സ്ത്രീയെ ആശ്രയിക്കണം. അനുരാഗിണി പ്രിയനെ കണ്ടുമാത്രം സന്തോഷിക്കും; എന്നാൽ നേരിട്ട് നോക്കുമ്പോൾ ലജ്ജയാൽ മുഖം തിരിക്കും.

Verse 11

कामाधरा इति घ , ञ च लज्जाधिकारे इति ख , छ च सुवासिका इति क द्विष्टान्याचक्षते इति ञ न पश्यत्यग्रदत्तन्त्वित्यादिः, मित्रेष्वथ पराङ्मुखीत्यन्तः पाठः ज पुस्तके नास्ति स्त्रियं व्रजेदिति घ , ञ च दृश्यमना तथान्यत्र दृष्टिं क्षिपति चञ्चलां तथाप्युपावर्तयितुं नैव शक्नोत्यशेषतः

‘കാമാധരാ’—ഘ, ഞ പാണ്ഡുലിപികളിലെ പാഠം; ‘ലജ്ജാധികാരേ’—ഖ, ഛ പാഠം; ‘സുവാസികാ’—ക പാഠം; ‘ദ്വിഷ്ടാന്യാചക്ഷതേ’—ഞ പാഠം. ‘…ന പശ്യതി…’ (‘അഗ്രദത്തന്ത്വ…’ മുതലായവയിൽ ആരംഭിക്കുന്ന) പാഠം രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; ‘മിത്രേഷ്വഥ പരാങ്മുഖീ…’ എന്ന അന്ത്യപാഠം ജ പാണ്ഡുലിപിയിൽ ഇല്ല. ‘സ്ത്രിയം വ്രജേത്’—ഘ, ഞ പാഠം. അർത്ഥം: കാണപ്പെടുന്നിട്ടും അവൾ അസ്ഥിരമായി ദൃഷ്ടി മറ്റിടത്തേക്ക് എറിയുന്നു; എങ്കിലും അതിനെ പൂർണ്ണമായി പിൻവലിക്കാനാവുന്നില്ല.

Verse 12

विवृणीति तथाङ्गानि स्वस्या गुह्यानि भार्गव गर्हितञ्च तथैवाङ्गं प्रयत्नेन निगूहति

ഓ ഭാര്ഗവാ! ഒരാൾ സ്വന്തം ഗുഹ്യാംഗങ്ങൾ പോലും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; അതുപോലെ നിന്ദ്യമായ അംഗം (അഥവാ ദോഷം) പരിശ്രമത്തോടെ മറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു।

Verse 13

तद्दर्शने च कुरुते बालालिङ्गनचुम्बनं आभाष्यमाणा भवति सत्यवाक्या तथैव च

അവനെ കണ്ടാൽ അവൾ കുഞ്ഞുപോലെ आलിംഗനവും ചുംബനവും ചെയ്യുന്നു; സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൾ സത്യവാക്യയായി മാറുന്നു—അങ്ങനെ തന്നെയെന്ന് പറയുന്നു।

Verse 14

स्पृष्टा पुलकितैर् अङ्गैः स्वेदेनैव च भुज्यते करोति च तथा राम सुलभद्रव्ययाचनं

സ്പർശിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവളുടെ അംഗങ്ങളിൽ രോമാഞ്ചം ഉയരുന്നു, വിയർപ്പിൽ തന്നെ ലയിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു; കൂടാതെ, ഓ രാമാ, എളുപ്പം ലഭിക്കുന്ന വസ്തുക്കളെയും അവൾ യാചിക്കുന്നു।

Verse 15

ततः स्वल्पमपि प्राप्य करोति परमां मुदं नामसङ्कीर्तनादेव मुदिता बहु मन्यते

പിന്നീട് അല്പം പോലും ലഭിച്ചാൽ അവൻ പരമാനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു; നാമസങ്കീർത്തനം മാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ സന്തുഷ്ടനായി ആ (അല്പം) പോലും മഹത്തായി കരുതുന്നു।

Verse 16

करजाङ्काङ्कितान्यस्य फलानि प्रेषयत्यपि तत्प्रेषितञ्च हृदये विन्यसत्यपि चादरात्

സ്വന്തം കൈമുദ്രയാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഫലങ്ങൾ അയച്ചാലും, ആ ഭക്തൻ അയച്ചതു ആദരത്തോടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചാലും, അതും ഭക്ത്യർപ്പണമായി സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 17

आलिङ्गनैश् च गात्राणि लिम्पतीवामृतेन या सुप्ते स्वपित्यथादौ च तथा तस्य विबुध्यते

ആലിംഗനത്തിലൂടെ അവയവങ്ങളിൽ അമൃതം പുരട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നിക്കുന്ന അവൾ—അവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ സ്വപ്നത്തിൽ ആ അനുഭവം ഉണ്ടാകുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ അവൻ ഉണരുകയും ചെയ്യുന്നു।

Verse 18

उरू स्पृशति चात्यर्थं सुप्तञ्चैनं विबुध्यते कपित्थचूर्णयोगेन तथा दघ्नः स्रजा तथा

അവന്റെ തുടകൾ അത്യധികമായി സ്പർശിച്ചാൽ അവൻ ഉറങ്ങിപ്പോകുന്നു; കപിത്ത (വുഡ്-ആപ്പിൾ) പൊടിയുടെ പ്രയോഗംകൊണ്ട് അവനെ ഉണർത്താം; അതുപോലെ തൈരുകൊണ്ടുള്ള സ്രജാ (മാല) കൊണ്ടും അവൻ ഉണരുന്നു।

Verse 19

घृतं सुगन्धि भवति दुग्धैः क्षिप्तैस् तथा यवैः भोज्यस्य कल्पनैवं स्याद्गन्धमुक्तिः प्रदर्श्यते

നെയ്യിൽ പാൽ ചേർത്താൽ അത് സുഗന്ധമുള്ളതാകുന്നു; അതുപോലെ യവം ചേർത്താലും. ഇങ്ങനെ ഭക്ഷ്യവിഭവങ്ങളുടെ തയ്യാറാക്കലിൽ സുഗന്ധം ഉണർത്തുന്ന/വിടുവിക്കുന്ന മാർഗം കാണിച്ചിരിക്കുന്നു।

Verse 20

शौचमाचमनं राम तथैव च विरेचनं भावना चैव पाकश् च बोधनं धूपनन्तथा

ഹേ രാമാ! ശൗചം, ആചമനം, അതുപോലെ വിരേചനം; കൂടാതെ ഭാവന, പാകം, ബോധനം, ധൂപനം—ഇവയെല്ലാം നിർവ്വഹിക്കേണ്ട കർമങ്ങളാണ്।

Verse 21

वासनञ्चैव निर्दिष्टं कर्माष्टकमिदं स्मृतं कपित्थबिल्वजम्वाम्रकरवीरकपल्लवैः

വാസന (സുഗന്ധലേപനം)യും നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇത് അഷ്ടകർമമായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. കപിത്ത, ബില്വ, ജംബൂ, ആമ്ര, കരവീര എന്നിവയുടെ কোমല പല്ലവങ്ങളാൽ തയ്യാറാക്കണം.

Verse 22

कृत्वोदकन्तु यद्द्रव्यं शौचितं शौचनन्तु तत् तेषामभावे शौचन्तु मृगदर्पाम्भसा भवेत्

ജലപ്രയോഗംകൊണ്ട് ശുദ്ധിയാകുന്ന ദ്രവ്യമേ ശൗചനം (ശുദ്ധിയുടെ ഉപായം) എന്നു സ്മൃതം. അവയുടെ അഭാവത്തിൽ മൃഗദർപ്പ (മാൻകസ്തൂരി) കലർന്ന ജലത്തിൽ ശൗചം ലഭിക്കും.

Verse 23

नखं कुष्ठं घनं मांसी स्पृक्कशैलेयजं जलं तथैव कुङ्कुमं लाक्षा चन्दनागुरुनीरदं

നഖം, കുഷ്ഠം, ഘനം, മാംസീ, സ്പൃക്ക, ശൈലേയസിദ്ധ ജലം; കൂടാതെ കുങ്കുമം, ലാക്ഷാ, ചന്ദനം, അഗുരു, നീരദം (കസ്തൂരി) — ഇവ സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളാണ്.

Verse 24

सरलं देवकाष्ठञ्च कर्पूरं कान्तया सह बालः कुन्दुरुकश् चैव गुग्गुलुः श्रीनिवासकः

സരലം, ദേവകാഷ്ഠം, കർപ്പൂരം— കാന്തയോടുകൂടെ; കൂടാതെ ബാല, കുന്ദുരുക (ലോബാൻ), ഗുഗ്ഗുലു, ശ്രീനിവാസകം— ഇവയും ധൂപ/സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളാണ്.

Verse 25

सह सर्जरसेनैवं धूपद्रव्यैकविंशतिः धूपद्रव्यगणादस्मादेकविंशाद्यथेच्छया

ഇങ്ങനെ സർജരസത്തോടുകൂടെ ധൂപദ്രവ്യങ്ങൾ ഇരുപത്തൊന്ന് ആകുന്നു. ഈ ധൂപദ്രവ്യഗണത്തിൽ നിന്ന് ഇഷ്ടാനുസരണം ഇരുപത്തൊന്ന് ദ്രവ്യങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാം.

Verse 26

द्वे द्वे द्रव्ये समादाय सर्जभागैर् नियोजयेत् नखपिण्याकमलयैः संयोज्य मधुना तथा

രണ്ടു രണ്ടായി ദ്രവ്യങ്ങൾ എടുത്ത് സര്ജരസം (സർജ) നിശ്ചിത അളവിൽ ചേർത്ത് പ്രയോഗിക്കണം. പിന്നെ നഖം, പിണ്യാകം, താമരത്തന്തു എന്നിവ ചേർത്ത്, മധുവോടും സംയോജിപ്പിക്കണം.

Verse 27

धूपयोगा भवन्तीह यथावत् स्वेच्छया कृताः त्वचन्नाडीं फलन्तैलं कुङ्कुमं ग्रन्थि प्रवर्तकं

ഇവിടെ ധൂപയോഗങ്ങൾ വിധിപൂർവം, ഇഷ്ടാനുസാരം തയ്യാറാക്കിയാൽ യഥാവിധി സിദ്ധമാകുന്നു. അതിൽ ത്വക്ക് (തൊലി)യും നാളിപോലുള്ള കാമ്പുകളും, ഫലവും തൈലവും, കുങ്കുമവും, ഗ്രന്ഥി-പ്രവർത്തക ദ്രവ്യങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു.

Verse 28

शैलेयन्तगरं क्रान्तां चोलङ्कर्पूरमेव च मांसीं सुराञ्च कुष्ठञ्च स्नानद्रव्याणि निर्दिशेत्

സ്നാനദ്രവ്യങ്ങളായി ശൈലേയ, തഗര, ക്രാന്താ, ചോള, കർപ്പൂരം, മാംസീ, സുരാ, കുഷ്ഠം എന്നിവ നിർദേശിക്കണം.

Verse 29

एतेभ्यस्तु समादाय द्रव्यत्रयमथेच्छया मृगदर्पयुतं स्नानं कार्यं कन्दर्पवर्धनं

ഇവയിൽ നിന്ന് ഇഷ്ടാനുസാരം മൂന്ന് ദ്രവ്യങ്ങൾ എടുത്ത്, മൃഗദർപ്പ (കസ്തൂരി) ചേർന്ന സ്നാനം തയ്യാറാക്കണം; അത് കന്ദർപ്പ (കാമം) വർധിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

Verse 30

त्वङ्मुरानलदैस्तुल्यैर् वालकार्धसमायुतैः स्नानमुत्पलगन्धि स्यात् सतैलं कुङ्कुमायते

ത്വക് (കറുവപ്പട്ട), മുരാ, നലദ—സമഭാഗം, കൂടെ വാലകാ അർദ്ധഭാഗം ചേർത്ത് ചെയ്യുന്ന സ്നാനം ഉത്പലഗന്ധിയാകും; തൈലത്തോടുകൂടെ ചേർത്താൽ അത് കുങ്കുമസദൃശമാകും.

Verse 31

जातीपुषसुगन्धि स्यात् तगरार्धेन योजितं सद्ध्यामकं स्याद्वकुलैस्तुल्यगन्धि मनोहरं

തഗരം അർദ്ധമാത്ര ചേർത്താൽ ഇത് ജാതി-പുഷ്പസമമായ മധുരസുഗന്ധിയുള്ളതാകും. ഇത് ഉത്തമ ധ്യാമക-തയ്യാറാകുകയും, വകുലപുഷ്പതുല്യമായ മനോഹര ഗന്ധം കൈവരിക്കുകയും ചെയ്യും.

Verse 32

चन्दनागुरुशैलजमिति ख , छ च देवदारुश्चेति घ , ञ च ग्रन्थिपर्णकमिति ग , घ , ञ च सह सर्जरसेनेत्यादिः चोलं कर्पूरमेव चेत्यन्तः पाठः ट पुस्तके नास्ति मञ्जिष्ठातगरं चोलं त्वचं व्यघ्रनखं नक्खं गन्धपत्रञ्च विन्यस्य गन्धतैलं भवेच्छुभं

മഞ്ജിഷ്ഠ, തഗരം, ചോളം (ചുരണ്ടി/നനയ്ക്കാനുള്ള വസ്ത്രം), കറുവപ്പട്ടത്തൊലി, വ്യാഘ്രനഖം, നക്ക്ഖ, ഗന്ധപത്രം—ഇവയെല്ലാം ചേർത്ത് വയ്ക്കുമ്പോൾ ശുഭമായ സുഗന്ധതൈലം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 33

तैलं निपीडितं राम तिलैः पुष्पाधिवासितैः वासनात् पुष्पसदृशं गन्धेन तु भवेद् ध्रुवं

ഹേ രാമാ! പുഷ്പങ്ങളാൽ സുഗന്ധിതമാക്കി വെച്ച എള്ളിൽ നിന്ന് പിഴിഞ്ഞെടുത്ത തൈലം, ആ വാസനയുടെ പ്രഭാവത്താൽ ഗന്ധത്തിൽ പുഷ്പസദൃശമാകുന്നു; തീർച്ചയായും സുഗന്ധം കൈവരിക്കുന്നു.

Verse 34

एलालवङ्गकक्कोलजातीफलनिशाकराः जातीपत्रिकया सार्धं स्वतन्त्रा मुखवासकाः

ഏല, ഗ്രാമ്പൂ, കക്കോലം, ജാതിക്ക, കർപ്പൂരം, കൂടെ ജാതിപത്രി (ജാവിത്രി)—ഇവ ഓരോന്നും തനിത്തന്നെയായും മുഖവാസം (വായിലെ സുഗന്ധം) നൽകാൻ യോഗ്യമാണ്.

Verse 35

कर्पूरं कुङ्कुमं कान्ता मृगदर्पं हरेणुकं कक्कोलैलालवङ्गञ्च जातौ कोशकमेव च

കർപ്പൂരം, കുങ്കുമം, കാന്താ, മൃഗദർപ്പം (കസ്തൂരി), ഹരേണുക, കക്കോലം, ഏല, ഗ്രാമ്പൂ, ജാതിക്ക, കൂടെ കോശകം—ഇവയെല്ലാം സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളായി എണ്ണപ്പെടുന്നു.

Verse 36

त्वक्पत्रं त्रुटिमुस्तौ च लतां कस्तूरिकं तथा कण्टकानि लवङ्गस्य फलपत्रे च जातितः

കറുവപ്പട്ടയുടെ തൊലിയും തേജപത്രവും, ത്രുടി, മുഷ്ടാ, സുഗന്ധലത (ജടാമാംസി-വർഗം), കൂടാതെ കസ്തൂരി; ഗ്രാമ്പുവിന്റെ മുളകൾ (കണ്ടകങ്ങൾ)യും ജാതിക്കയുടെ ഫലവും ഇലയും—ഇവ ഇവിടെ എണ്ണിപ്പറയുന്നു.

Verse 37

कटुकञ्च फलं राम कार्षिकाण्युपकल्पयेत् तच्चूर्णे खदिरं सारं दद्यात्तुर्यं तु वासितं

കൂടാതെ, ഹേ രാമാ, കടുകഫലം (ഹരീതകി മുതലായതു) കർഷ-അളവിൽ ഒരുക്കണം. ആ ചൂർണത്തിൽ ഖദിരസാരം നാലിലൊന്ന് ചേർത്ത്, നന്നായി സുഗന്ധിതമാക്കി (ശരിയായി പാകമാക്കി) സൂക്ഷിക്കണം.

Verse 38

सहकाररसेनास्मात् कर्तव्या गुटिकाः शुभाः मुख न्यस्ताः सुगन्धास्ता मुखरोगविनाशनाः

ഇതിൽ നിന്ന് മാങ്ങാനീരാൽ ശുഭമായ ഗുടികകൾ തയ്യാറാക്കണം. വായിൽ വെച്ചാൽ അവ സുഗന്ധിതമായി, വായിലെ രോഗങ്ങളെ നശിപ്പിക്കും.

Verse 39

पूगं प्रक्षालितं सम्यक् पञ्चपल्लववारिणा शक्त्या तु गुटिकाद्रव्यैर् वासितं मुखवासकं

അടക്ക (പൂഗം) അഞ്ചു কোমല പല്ലവങ്ങൾ ചേർത്ത വെള്ളത്തിൽ നന്നായി കഴുകണം. പിന്നെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ഗുടികാദ്രവ്യങ്ങളാൽ സുഗന്ധിതമാക്കിയാൽ അത് മുഖവാസകം (വായിന് സുഗന്ധം നൽകുന്നത്) ആകുന്നു.

Verse 40

कटुकं दन्तकाष्ठञ्च गोमूत्रे वासितं त्र्यहं कृतञ्च पूगवद्राम मुखसौगन्धिकारकं

കടുകദ്രവ്യങ്ങളും ദന്തകാഷ്ഠവും ഗോ മൂത്രത്തിൽ മൂന്നു ദിവസം നനച്ചുവെച്ച്, പിന്നെ അടക്കപോലെ രൂപപ്പെടുത്തി—ഹേ രാമാ—അത് വായിന് സുഖസുഗന്ധം ഉണ്ടാക്കുന്നതാകുന്നു.

Verse 41

त्वक्पथ्ययोः समावंशौ शशिभागार्धसंयुतौ नागवल्लीसमो भाति मुखवासो मनोहरः

കറുവപ്പട്ടത്തൊലിയും ഹരീതകിയും തുല്യഭാഗം എടുത്ത്, അതിൽ അർദ്ധഭാഗം കർപ്പൂരം ചേർത്താൽ മനോഹരമായ മുഖവാസം ഉണ്ടാകും; അത് വെറ്റിലപോലെ സുഗന്ധം നൽകും।

Verse 42

कन्दुकञ्चेति ख , छ च दद्यात्तुर्थं तुलोन्मितमिति ट , छ च कक्कोलैलेत्यादिः गुटिकाः शुभा इत्य् अन्तः पाठः घ , ज पुस्तकद्वये नास्ति एवं कुर्यात् सदा स्त्रीणां रक्षणं पृथिवीपतिः न चासां विश्वसेज्जातु पुत्रमातुर्विशेषतः

‘കന്ദുകഞ്ച’—ഖ, ഛ പാണ്ഡുലിപികളുടെ പാഠം; ‘തൂക്കമനുസരിച്ച് നാലിലൊന്ന് ഭാഗം നൽകണം’—ട, ഛ പാഠം; കൂടാതെ ‘കക്കോള മുതലായവ—ഈ ഗുടികകൾ ശുഭം’—ഘ, ജ പരമ്പരയിലെ അന്തഃപാഠം, എന്നാൽ രണ്ട് ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഇല്ല. ഇങ്ങനെ ഭൂമിപതി എപ്പോഴും സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിക്കണം; അവരിൽ ഒരിക്കലും വിശ്വാസം വെക്കരുത്—പ്രത്യേകിച്ച് പുത്രന്റെ മാതാവിന്റെ കാര്യത്തിൽ।

Verse 43

न स्वपेत् स्त्रीगृहे रात्रौ विश्वासः कृत्रिमो भवेत्

രാത്രിയിൽ സ്ത്രീയുടെ വീട്ടിൽ ശയിക്കരുത്; അത്തരം സാഹചര്യത്തിലെ വിശ്വാസം കൃത്രിമവും വിശ്വസിക്കാനാകാത്തതുമായിരിക്കും।