Adhyaya 326

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे गौर्यादिपूजा नाम पञ्चविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ षड्विंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः देवालयमाहात्म्यम् ईश्वर+उवाच व्रतेश्वरांश् च सत्यादीनिष्ट्वा व्रतसमर्पणम् अरिष्टशमने शस्तमरिष्टं सूत्रनायकम्

ഇങ്ങനെ ശ്രീ ആഗ്നേയ മഹാപുരാണത്തിലെ ‘ഗൗര്യാദിപൂജ’ എന്ന മൂന്നു നൂറ്റി ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. ഇനി ‘ദേവാലയമാഹാത്മ്യം’ എന്ന മൂന്നു നൂറ്റി ഇരുപത്തിയാറാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—സത്യാദി വ്രതേശ്വരന്മാരെ വിധിപൂർവ്വം പൂജിച്ച് വ്രതസമർപ്പണം നടത്തണം. അരിഷ്ട (അനിഷ്ട) ശമനത്തിനായി സൂത്രനായകന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള അരിഷ്ടസംബന്ധ വിധി പ്രശസ്തമാണെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.

Verse 2

हेमरत्रमयं भूत्यै महाशङ्खञ्च मारणे आप्यायने शङ्खसूत्रं मौक्तिकं पुत्रवर्धनम्

സ്വർണ്ണവും രക്തമണിയും ചേർത്ത് നിർമ്മിച്ച താലിസ്മാൻ സമൃദ്ധി നൽകുന്നു; മഹാശംഖം മാരണകർമ്മത്തിൽ പ്രയോഗ്യമാണ്. പോഷണവും വർധനവും വേണ്ടി ശംഖസൂത്രം വിധേയമാണ്; മുത്തുസൂത്രം സന്താനവർധനം ചെയ്യുന്നു.

Verse 3

स्फाटिकं भूतिदं कौशं मुक्तिदं रुद्रनेत्रजं धाधीफलप्रमाणेन रुद्राक्षं चोत्तमन्ततः

സ്ഫടികം സമൃദ്ധി നൽകുന്നു; കൗശ (പട്ടു) സൂത്രം മോക്ഷം നൽകുന്നു. രുദ്രന്റെ നേത്രത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച രുദ്രാക്ഷം ധാധീഫലത്തിന്റെ വലിപ്പമുണ്ടെങ്കിൽ, അതാണ് എല്ലാറ്റിലും ഉത്തമം.

Verse 4

समेरुं मेरुहीनं वा सूत्रं जप्यन्तु मानसम् अनामाङ्गुष्ठमाक्रम्य जपं भाष्यन्तु कारयेत्

മേരു ഉള്ളതോ മേരു ഇല്ലാത്തതോ ആയ ജപമാലാസൂത്രം ഉപയോഗിച്ചാലും ജപം മാനസികമായി ചെയ്യണം. അനാമിക വിരൽ അങ്കുഷ്ഠം കൊണ്ട് അമർത്തി, അതുവഴി ജപഗണന നടത്തണം.

Verse 5

तर्जन्यङ्गुष्ठमाक्रम्य न मेरुं लङ्घ्येज्जपे प्रमादात् पतिते सूत्रे जप्तव्यन्तु शतद्वयम्

തർജനിവിരൽ അങ്കുഷ്ഠം കൊണ്ട് അമർത്തി ജപം ചെയ്യുമ്പോൾ, അശ്രദ്ധയാലും മേരു മണി കടക്കരുത്. മാല താഴെ വീണാൽ, ഇരുനൂറ് ജപം നിർബന്ധം.

Verse 6

सर्ववाद्यमयी घण्टा तस्या वादनमर्थकृत् गोशकृन्मूत्रवल्मीकमृत्तिकाभस्मवारिभिः

ഘണ്ടാ എല്ലാ വാദ്യങ്ങളുടെയും സാരമാണ്; അതിന്റെ നാദം അഭീഷ്ടകർമ്മം സിദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. (ശുദ്ധീകരണം) ഗോചാണകം, ഗോമൂത്രം, വൽമീകമണ്ണ്, മണ്ണ്, ഭസ്മം, ജലം എന്നിവകൊണ്ട് ചെയ്യണം.

Verse 7

वेस्मायतनलिङ्गादेः कार्यमेवं विशोधनम् स्कन्दो नमः शिवायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः

ഗൃഹം, ആയതനം/ക്ഷേത്രം, ലിംഗം മുതലായവയ്ക്കു ഇപ്രകാരം ശോധന (ശുദ്ധി) കർമ്മം ചെയ്യണം. “സ്കന്ദോ നമഃ ശിവായ” എന്ന മന്ത്രം സർവാർത്ഥസാധകം.

Verse 8

गीतः पञ्चाक्षरो वेदे लोके गीतःषडक्षरः ओमित्यन्ते स्थितः शम्भुर्मुद्रार्थं वटवीजवत्

വേദത്തിൽ (ശിവ) മന്ത്രം പഞ്ചാക്ഷരമായി ഉപദേശിക്കപ്പെടുന്നു; ലോകാചാരത്തിൽ അത് ഷഡക്ഷരമായി പ്രസിദ്ധം. അവസാനം ‘ഓം’ ചേർത്താൽ ശംഭു അവിടെ സ്ഥാപിതനാകുന്നു—വടബീജംപോലെ—മുദ്രാർത്ഥസിദ്ധിക്കായി.

Verse 9

क्रमान्नमः शिवायेति ईशानाद्यानि वै विदुः षडक्षरस्य सूत्रस्य भाष्यद्विद्याकदम्बकं

ക്രമമായി “നമഃ ശിവായ” മന്ത്രത്തിലൂടെ ‘ഈശാനാദി’ (ദിക്കുകൾ/ദൈവാംശങ്ങൾ) അവർ അറിയുകയും വിന്യാസം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് ഷഡക്ഷര-സൂത്രത്തിന്റെ ഭാഷ്യരൂപമായ വിദ്യാകദംബകം (വിദ്യകളുടെ സമുച്ചയം) ആകുന്നു.

Verse 10

यदोंनमः शिवायेति एतावत् परमं पदम् अनेन पूजयेल्लिङ्गं लिङ्गे यस्मात् स्थितः शिवः

“ഓം നമഃ ശിവായ”—ഇത്രമാത്രം തന്നെയാണ് പരമപദം (പരമോന്നത വാക്യം). ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ ലിംഗത്തെ പൂജിക്കണം; കാരണം ലിംഗത്തിൽ ശിവൻ സ്ഥാപിതനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 11

अनुग्रहाय लोकानां धर्मकामार्थमुक्तिदः यो न पूजयते लिङ्गन्न स धर्मादिभाजनं

ലോകങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹാർത്ഥം ലിംഗം ധർമ്മം, കാമം, അർത്ഥം, മോക്ഷം എന്നിവ നൽകുന്നു. ലിംഗത്തെ പൂജിക്കാത്തവൻ ധർമ്മാദികളുടെ പാത്രനല്ല.

Verse 12

लिङ्गार्चनाद्भुक्तिमुक्तिर्यावज्जीवमतो यजेत् वरं प्राणपरित्यागो भुञ्जीतापूज्य नैव तं

ലിംഗാരാധനയിൽ നിന്ന് ഭോഗവും മോക്ഷവും ലഭിക്കുന്നു; അതിനാൽ ജീവിക്കുന്നത്രയും കാലം പൂജിക്കണം. പൂജിക്കാതെ ഭോഗം അനുഭവിക്കരുത്; അതിനേക്കാൾ പ്രാണത്യാഗം ശ്രേയസ്.

Verse 13

भक्तिदमिति ख रुद्रस्य पूजनाद्रुद्रो विष्णुः स्याद्विष्णुपूजनात् सूर्यः स्यात् सुर्यपूजातः शक्त्यादिः शक्तिपूजनात्

ഇത് ‘ഭക്തിദായകം’ എന്ന ഉപദേശം. രുദ്രപൂജനാൽ രുദ്രൻ വിഷ്ണുരൂപം പ്രാപിക്കുന്നു; വിഷ്ണുപൂജനാൽ സൂര്യപ്രാപ്തി; സൂര്യപൂജനാൽ ശക്തി മുതലായ പ്രാപ്തി; ശക്തിപൂജനാൽ പരമഗതി ലഭിക്കുന്നു.

Verse 14

सर्वयज्ञतपोदाने तीर्थे वेदेषु यत् फलं तत् फलं कोटिगुणितं स्थाप्य लिङ्गं लभेन्नरः

സകല യജ്ഞം, തപസ്, ദാനം, തീർത്ഥസേവ, വേദപാരായണം എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ള ഫലം—ശിവലിംഗം സ്ഥാപിച്ചാൽ അതേ ഫലം കോടി മടങ്ങായി മനുഷ്യന് ലഭിക്കുന്നു.

Verse 15

त्रिसन्ध्यं योर्चयेल्लिङ्गं कृत्वा विल्वेन पार्थिवम् शतैकादशिकं यावत् कुलमुद्धृत्य नाकभाक्

പ്രഭാതം, മധ്യാഹ്നം, സായാഹ്നം—മൂന്നു സന്ധ്യകളിലും മണ്ണിൽ ലിംഗം നിർമ്മിച്ച് ബിൽവപത്രങ്ങളാൽ അർച്ചിക്കുന്നവൻ, നൂറ്റി പതിനൊന്ന് തലമുറ വരെ കുലത്തെ ഉയർത്തി സ്വർഗ്ഗഭാഗിയായിത്തീരും.

Verse 16

भक्त्या वित्तानुसारेण कुर्यात् प्रसादसञ्चयम् अल्पे महति वा तुल्यफलमाढ्यदरिद्रयोः

ഭക്തിയോടെ, സ്വന്തം ശേഷിയനുസരിച്ച് പ്രസാദ-അർപ്പണങ്ങളുടെ സമാഹാരം നടത്തണം. ദാനം ചെറുതായാലും വലുതായാലും—ധനികനും ദരിദ്രനും ഫലം ഒരുപോലെ തന്നേ.

Verse 17

भागद्वयञ्च धर्मार्थं कल्पयेज्जीवनाय च धनस्य भागमेकन्तुअनित्यं जीवितं यतः

ധനത്തിന്റെ രണ്ട് ഭാഗം ധർമ്മാർത്ഥം (ദാനം‑പുണ്യം)ക്കായി, ഒരു ഭാഗം ജീവിതനിർവാഹത്തിനായി വിനിയോഗിക്കണം; കാരണം ജീവితం നിശ്ചയമായും അനിത്യം।

Verse 18

त्रिसप्तकुलमुद्धृत्य देवागारकृदर्थभाक् मृत्काष्ठेष्टकशैलाद्यैः क्रमात् कोटिगुणं फलम्

ദേവാലയം പണിയുന്നവൻ തന്റെ വംശത്തിലെ മൂന്ന്‑ഏഴ് തലമുറകളെ ഉദ്ധരിച്ച് പുണ്യത്തിന്റെ ഭാഗ്യഭോക്താവാകുന്നു; മണ്ണ്, മരം, ഇഷ്ടിക, കല്ല് മുതലായവ കൊണ്ട് ക്രമമായി പണിയുമ്പോൾ ഫലം ഘട്ടംഘട്ടമായി വർധിച്ച് കോടി‑ഗുണമാകും।

Verse 19

अष्टेष्टकसुरागारकारी स्वर्गमवाप्नुयात् पांशुना क्रीडमानोपि देवागारकृदर्थभाक्

എട്ട് ഇഷ്ടികകൊണ്ട് മാത്രം സുരാഗാരം (മദ്യഗൃഹം) പണിയുന്നവനും സ്വർഗം പ്രാപിക്കും; പൊടിയുമായി കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും ദേവാഗാരം (ക്ഷേത്രം) പണിയുന്നവൻ ഫലം‑പുണ്യത്തിന്റെ ഭാഗ്യഭോക്താവാകും।