Adhyaya 323

Verse 1

उरूप चट प्रचट कट वम घातय हूं फट् अघोरास्त्रम् इत्य् आग्नेये महापुराणे षडङ्गान्यघोरस्त्राणि नाम द्वाविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ त्रयोविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः रुद्रशान्तिः ईश्वर उवाच शिवशान्तिं प्रवक्ष्यामि कल्पाघोरप्रपूर्वकम् सप्तकोट्यधिपो घोरो ब्रह्महत्याद्यघार्दनः

‘ഉരൂപ, ചട്, പ്രചട്, കട്, വം, ഘാതയ, ഹൂം, ഫട്’—ഇതാണ് അഘോരാസ്ത്ര മന്ത്രം. ഇങ്ങനെ അഗ്നി മഹാപുരാണത്തിൽ ‘ഷഡംഗ അഘോരാസ്ത്രങ്ങൾ’ എന്ന 323-ാം അധ്യായം സമാപ്തം. ഇനി 324-ാം അധ്യായം ‘രുദ്രശാന്തി’ ആരംഭിക്കുന്നു. ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു: “അഘോര-കല്പത്തിന് മുൻപുള്ള ശിവശാന്തിയുടെ വിധി ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ഏഴ് കോടി ഗണങ്ങളുടെ അധിപനായ ഭയങ്കര (അഘോര) രുദ്രൻ ബ്രഹ്മഹത്യാദി പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു।”

Verse 2

उत्तमाधमसिद्धीणामालयो ऽखिलरोगनुत् दिव्यान्तरीक्षभौमानामुत्पातानां विमर्दनः

അവൻ ഉത്തമവും അധമവും ആയ എല്ലാ സിദ്ധികളുടെ ആലയവും, എല്ലാ രോഗങ്ങളെയും നീക്കുന്നവനും, ദിവ്യ-അന്തരീക്ഷ-ഭൗമ മേഖലകളിൽ നിന്നുയരുന്ന ഉത്പാതങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നവനും ആകുന്നു.

Verse 3

विषग्रहपिशाचानां ग्रसनः सर्वकामकृत् प्रायश्चित्तमघौघार्तौ दौर्भाग्यार्तिविनाशनम्

ഇത് വിഷം, ഗ്രഹപീഡ, പിശാചുകൾ എന്നിവയെ ‘ഗ്രസിച്ച്’ നിർവീര്യമാക്കുകയും എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സാധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പാപപ്രവാഹത്തിൽ പീഡിതനായാൽ ഇത് പ്രായശ്ചിത്തമാകുന്നു; ദൗർഭാഗ്യജന്യ ദുഃഖം നശിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 4

एकवीरन्तु विन्यस्य ध्येयः पञ्चमुखः सदा ब्रह्महर्यादिमर्दन इति ख शान्तिके पौष्टिके शुक्लो रक्तो वश्ये ऽथ पीतकः

ഏകവീരന്റെ ന്യാസം നിർവഹിച്ചു സദാ പഞ്ചമുഖ ദേവനെ ധ്യാനിക്കണം; അദ്ദേഹം “ബ്രഹ്മ-ഹരി മുതലായവരെ മർദ്ദിക്കുന്നവൻ” എന്ന വിശേഷണത്തോടെ പ്രസിദ്ധൻ. ശാന്തി, പൗഷ്ടിക കർമങ്ങളിൽ ശ്വേതവർണം; വശ്യ കർമത്തിൽ പീതവർണം; സമ്പ്രദായാനുസാരം രക്തവർണവും ധ്യാനിക്കണം।

Verse 5

स्तम्भने धूम्र उच्चाटमारणे कृष्णवर्णकः कर्षणः कपिलो मोहे द्वात्रिंशद्वर्णमर्चयेत्

സ്തംഭന കർമത്തിൽ ധൂമ്ര (ചാരനിറ) വർണത്തോടെ, ഉച്ചാടനവും മാരണവും കർമങ്ങളിൽ കൃഷ്ണവർണത്തോടെ, കർഷണ കർമത്തിൽ കപില (താമ്ര-തവിട്ട്) വർണത്തോടെ, മോഹ കർമത്തിൽ മുപ്പത്തിരണ്ട് വർണങ്ങളുടെ സമുച്ചയത്തോടെ പൂജിക്കണം।

Verse 6

त्रिंशल्लक्षं जपेन्मन्त्रं होमं कुर्याद्दशांशतः गुग्गुलामृतयुक्तेन सिद्धो ऽसिद्धो ऽथ सर्वकृत्

മന്ത്രം മുപ്പത് ലക്ഷം പ്രാവശ്യം ജപിച്ച്, അതിന്റെ പത്തിലൊന്ന് അളവിൽ ഹോമം നടത്തണം. ഗുഗ്ഗുലുവും അമൃതവും ചേർന്ന ആഹുതികളാൽ സാധകൻ സിദ്ധനാകുന്നു; മുമ്പ് അസിദ്ധനായിരുന്നാലും സർവകാര്യസാധകനാകുന്നു।

Verse 7

अघोरान्नापरो मन्त्रो विद्यते भुक्तिमुक्तिकृत् अब्रह्मचारी ब्रह्मचारी अस्नातः स्नातको भवेत्

അഘോരമന്ത്രത്തേക്കാൾ ഉന്നതമായ മറ്റൊരു മന്ത്രം ഇല്ല—ഇത് ഭുക്തിയും മുക്തിയും നൽകുന്നു. ഇതിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ അബ്രഹ്മചാരിയും ബ്രഹ്മചാരിയാകുന്നു; സ്നാനം ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തവനും സ്നാതകനുപോലെ ശുദ്ധനാകുന്നു।

Verse 8

अघोरास्त्रमघोरन्तु द्वाविमौ मन्त्रराजकौ जपहोमार्चनाद्युद्धे शत्रुसैन्यं विमर्दयेत्

‘അഘോരാസ്ത്ര’യും ‘അഘോര’യും—ഈ രണ്ടും മന്ത്രരാജങ്ങളാണ്. ജപം, ഹോമം, അർച്ചന മുതലായ പ്രയോഗങ്ങളാൽ, യുദ്ധത്തിലുപോലും, ശത്രുസൈന്യത്തെ തകർക്കാം।

Verse 9

रुद्रशान्तिं प्रवक्ष्यामि शिवां सर्वार्थसाधनीं पुत्रर्थं ग्रहनाशार्थं विषव्याधिविनष्टये

ഇപ്പോൾ ഞാൻ രുദ്രശാന്തിയെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു—ശിവമയവും മംഗളകരവും സർവാർത്ഥസാധിനിയുമായത്; പുത്രലാഭത്തിനും ഗ്രഹദോഷനിവാരണത്തിനും വിഷവും വ്യാധികളും നശിപ്പിക്കുവാനും ഇത് അനുഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 10

दुर्भिक्षमारीशान्त्यर्थे दुःस्वप्नहरणाय च बलादिराज्यप्राप्त्यर्थं रिपूणां नाशनाय च

ദുര്ഭിക്ഷവും മഹാമാരിയും ശമിപ്പാൻ, ദുഷ്സ്വപ്നങ്ങൾ നീക്കാൻ; ബലവും രാജ്യം ലഭിക്കാനായി, ശത്രുനാശത്തിനായും (ഇത് അനുഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നു).

Verse 11

अकालफलिते वृक्षे सर्वग्रहविमर्दने पूजने तु नमस्कारः स्वाहान्तो हवने तथा

ഒരു വൃക്ഷം കാലമല്ലാതെ ഫലിച്ചാൽ—അത് സർവഗ്രഹവിക്ഷോഭത്തിന്റെ സൂചന—അപ്പോൾ പൂജയിൽ നമസ്കാരം (പ്രണാമം) ചെയ്യണം; ഹവനത്തിൽ ആഹുതി മന്ത്രം ‘സ്വാഹാ’യോടെ അവസാനിപ്പിക്കണം.

Verse 12

आप्यायने वषट्कारं पुष्टौ वौषन्नियोजयेत् चकारद्वितयस्थाने जातियोगन्तु कारयेत्

ആപ്യായന (പോഷണം/തൃപ്തി) കർമത്തിൽ ‘വഷട്’ പ്രയോഗിക്കണം; പുഷ്ടി (വർദ്ധന-സമൃദ്ധി) കർമത്തിൽ ‘വൗഷട്’ നിയോഗിക്കണം. ‘ച’യുടെ ദ്വിത്വം വരുന്ന സ്ഥാനത്ത് യോജ്യമായ ജാതി-വർണ്ണാക്ഷരത്തോടെ സന്ധി (ജാതിയോഗം) ചെയ്യണം.

Verse 13

ॐ रुद्राय च ते ॐ वृषभाय नमः अविमुक्ताय असम्भवाय पुरुषाय च पूज्याय ईशानाय पौरुषाय पञ्च चोत्तरे विश्वरूपाय करालाय विकृतरूपाय अविकृतरूपाय विकृतौ चापरे काले अप्सु माया च नैरृते अ सर्वभूतसुखप्रद वायुपत्रे ऽथ नियतौ पुरुषे चोत्तरेन च सर्वसान्निध्यकर ब्रह्मविष्णुरुद्रपर अनर्चित अस्तुतस्तु च साक्षिन तुरु पतङ्ग पिङ्ग ज्ञान शब्द सूक्ष्म शिव सर्वप्रद ॐ नमःशिवाय ॐ नमो नमः शिवाय ॐ नमो नमः ईशाने प्राकृते तत्त्वे पूजयेज्जुहुयाज्जपेत् ग्रहरोगादिमायार्तिशमनी सर्वसिद्धिकृत्

“ഓം രുദ്രായ ച തേ; ഓം വൃഷഭായ നമഃ. അവിമുക്ത, അസംബവ, പൂജ്യ പുരുഷ, ഈശാന, പൗരുഷ—പഞ്ചോത്തര (നാമങ്ങളോടുകൂടി); വിശ്വരൂപ, കരാള, വികൃതരൂപ, അവികൃതരൂപ, പിന്നീടുള്ള കാലത്തിൽ വീണ്ടും വികാരം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവൻ; ജലങ്ങളിലെ മായ, നൈഋത (തെക്ക്-പടിഞ്ഞാറ്) ശക്തി; സർവഭൂതസുഖപ്രദ; ‘വായുപത്ര’ത്തിൽ, നിയമിത പുരുഷനിൽ, ഉത്തര (ദിശ/മുഖ)ത്തിലും; സർവസാന്നിധ്യകര, ബ്രഹ്മ-വിഷ്ണു-രുദ്രപര; അനർച്ചിതനായാലും സ്തുത്യ; സാക്ഷി; തുരു, പതംഗ, പിംഗ; ജ്ഞാനം, ശബ്ദം, സൂക്ഷ്മം; ശിവൻ, സർവപ്രദ। ‘ഓം നമഃ ശിവായ; ഓം നമോ നമഃ ശിവായ; ഓം നമോ നമഃ ഈശാനേ।’ ഈശാനന്റെ പ്രാകൃത തത്ത്വത്തിൽ ഇതുകൊണ്ട് പൂജയും ഹവനവും ജപവും ചെയ്യണം—ഇത് ഗ്രഹ-രോഗാദി, മായാജന്യ ആർതി എന്നിവ ശമിപ്പിച്ച് സർവസിദ്ധി നൽകുന്നു.”