Adhyaya 311
The Root-Mantra of Tvaritā (Tvaritā-mūla-mantra)
ഈ അധ്യായം ത്വരിതയുടെ മൂലമന്ത്രോപദേശത്തിന്റെ ഉപസംഹാരവും സംക്രമണ-കൊലോഫണുമാണ്; തുടർന്ന് ത്വരിതാ-വിദ്യയുടെ കൂടുതൽ സാങ്കേതികമായ വിശദീകരണത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് സൂചന നൽകുന്നു. ആഗ്നേയ പരമ്പരയിൽ മൂലമന്ത്രം ബീജ-പ്രാമാണ്യമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നു; അതിൽ നിന്ന് പിന്നീടുള്ള പ്രയോഗങ്ങൾ, അനുഷ്ഠാന-വിനിയോഗങ്ങൾ, യന്ത്ര/ചക്ര വിന്യാസങ്ങൾ വികസിക്കുന്നു. വിശദമായ രീതിക്ക് തൊട്ടുമുമ്പ് ഈ സമാപനം വരുന്നത് പുരാണീയ അധ്യാപനരീതിയെ കാണിക്കുന്നു—മന്ത്രം ആദ്യം വെളിപ്പെട്ട കേന്ദ്രമായി സ്ഥാപിച്ച്, തുടർന്ന് നിയതക്രമങ്ങൾ, ന്യാസം, യന്ത്ര-ചക്ര നിർമ്മാണം എന്നിവയിലൂടെ പ്രവർത്തനശാഖകളായി വ്യാപിപ്പിക്കൽ. പരമ്പരാ-പ്രാമാണ്യവും പാഠ-സാതത്യവും ഉറപ്പാക്കി, അടുത്ത അധ്യായത്തെ ഒറ്റപ്പെട്ട മന്ത്രങ്ങളായി അല്ല, ശാസ്ത്രാനുശാസനാധീനമായി ധർമ്മ-കാമ-അർത്ഥ ഫലങ്ങൾ നൽകുന്ന ക്രമബദ്ധമായ താന്ത്രിക സാങ്കേതികവിദ്യയായി വായിക്കാൻ സാധക-പണ്ഡിതനെ ഒരുക്കുന്നു।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरितामूलमन्त्रो नाम दशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथैकादशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्वरिताविद्या अग्निर् उवाच विद्याप्रस्तावमाख्यास्ये धर्मकामादिसिद्धिदम् नवकोष्ठविभागेन विद्याभेदञ्च विन्दति
ഇങ്ങനെ അഗ്നി മഹാപുരാണത്തിലെ “ത്വരിതാ മൂലമന്ത്രം” എന്ന മൂന്നുനൂറ്റി പതിനൊന്നാം അധ്യായം സമാപ്തമായി. ഇനി മൂന്നുനൂറ്റി പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായമായ “ത്വരിതാ വിദ്യ” ആരംഭിക്കുന്നു. അഗ്നി അരുളിച്ചെയ്തു—ധർമ്മം, കാമം മുതലായ സിദ്ധികൾ നൽകുന്ന ഈ വിദ്യയുടെ പ്രസ്ഥാവം ഞാൻ വിശദീകരിക്കും; ഒൻപത് കോഷ്ഠങ്ങളുടെ വിഭജനത്തിലൂടെ ഈ വിദ്യയുടെ ഭേദങ്ങളും അറിയപ്പെടുന്നു.
Verse 2
अनुलोमविलोमेन समस्तव्यस्तयोगतः कर्णाविकर्णयोगेन अत ऊर्ध्वं विभागशः
ഇതിനു ശേഷം വിഭജനങ്ങൾ ക്രമബദ്ധമായി സ്ഥാപിക്കണം—അനുലോമ-വിലോമ ക്രമത്തിൽ, സമസ്ത-വ്യസ്ത യോഗത്തിൽ, കൂടാതെ കർണ-അവികർണ സംയോഗരീതിയിൽ।
Verse 3
त्रित्रिकेण च योगेन देव्या सन्नद्धविग्रहः जानाति सिद्धिदान्मन्त्रान् प्रस्तावान्निर्गतान् बहून्
ത്രിത്രിക സാധനയും ഈ യോഗവും മൂലം—ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ സന്നദ്ധമായ (രക്ഷിത/സജ്ജിത) ദേഹമുള്ള সাধകൻ—സിദ്ധി നൽകുന്ന അനേകം മന്ത്രങ്ങളെയും, അവയുടെ യുക്തമായ പ്രസ്ഥാവജന്യ പ്രയോഗസന്ദർഭങ്ങളോടുകൂടി അറിയുന്നു.
Verse 4
शास्त्रे शास्त्रे स्मृता मन्त्राः प्रयोगास्तत्र दुर्लभाः गुरुः स्यात् प्रथमो वर्णः पूर्वेद्युर्न च वर्ण्यते
ഓരോ ശാസ്ത്രത്തിലും മന്ത്രങ്ങൾ സ്മരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ അവയുടെ പ്രയോഗങ്ങൾ അവിടെ ദുർലഭമാണ്. ആദ്യവും പ്രധാനവുമായ തത്ത്വം ഗുരുവാണ്; മുൻദിവസം പറഞ്ഞതു വീണ്ടും വിശദമായി വിവരിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
Verse 5
प्रस्तावे तत्र चैकार्णा द्व्यर्णास्त्र्यर्णादयो ऽभवन् तिर्यगूर्ध्वगता रेखाश् चतुरश् चतुरो भजेत्
ആ പ്രസ്ഥാവ-ക്രമീകരണത്തിൽ ഏകാക്ഷര, ദ്വ്യാക്ഷര, ത്ര്യാക്ഷര മുതലായ ഘടനകൾ ഉണ്ടാകുന്നു; കൂടാതെ തിരശ്ചീനവും ലംബവുമായ രേഖകൾ—നാലെണ്ണം—അവയെ നാലു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കണം.
Verse 6
नव कोष्ठा भवन्त्येवं मध्यदेशे तथा इमान् प्रदक्षिणेन संस्थाप्य प्रस्तावं भेदयेत्ततः
ഇങ്ങനെ മധ്യദേശത്തിൽ ഒമ്പത് കോഷ്ഠങ്ങൾ (ഖണ്ഡങ്ങൾ) ഉണ്ടാകും. അവയെ ദക്ഷിണാവർത്ത ക്രമത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച്, തുടർന്ന് പ്രവേശമാർഗം (പ്രസ്താവം) വിഭജിച്ച് അടയാളപ്പെടുത്തണം.
Verse 7
प्रस्तावक्रमयोगेन प्रस्तावं यस्तु विन्दति करमुष्टिस्थितास्तस्य साधकस्य हि सिद्धयः
പ്രസ്താവം (ആരംഭഭാഗം) യുടെ യുക്തമായ ക്രമയോഗം പ്രയോഗിച്ച് പ്രസ്താവം ലഭ്യമാക്കുന്ന/രചിക്കുന്നവന്—ആ സാധകന്റെ സിദ്ധികൾ കൈമുട്ടിയിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ സുലഭമാകും.
Verse 8
त्रैलोक्यं पादमूले स्यान्नवखण्डां भुवं लभेत् कपाले तु समालिख्य शिवतत्त्वं समन्ततः
പാദമൂലത്തിൽ ത്രൈലോക്യം സ്ഥാപിക്കണം; ഭൂമിയെ നവഖണ്ഡമായി നിർൂപിക്കണം. തുടർന്ന് കപാലത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ എഴുതി, ചുറ്റുമെല്ലാം ശിവതത്ത്വം പ്രതിപാദിക്കണം.
Verse 9
श्मशानकर्पटे वाथ वाह्यं निष्क्रम्य मन्त्रवित् तस्य मध्ये लिखेन्नाम कर्णिकोपरि संस्थितम्
അല്ലെങ്കിൽ ശ്മശാനത്തിൽ നിന്നെടുത്ത വസ്ത്രത്തിൽ, മന്ത്രവിദൻ ബാഹ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു, അതിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ കർണികയുടെ മീതെ സ്ഥിതമായ നാമം എഴുതണം.
Verse 10
तापयेत्खादिराङ्गारैर् भूर्जमाक्रम्य पादयोः सप्ताहादानयेत् सर्वं त्रेलोक्यं सचराचरम्
പാദങ്ങളുടെ കീഴിൽ ഭൂർജപത്രം വെച്ച്, ഖദിരമരത്തിന്റെ അങ്കാരങ്ങളാൽ അത് താപിക്കണം. ഏഴ് ദിവസത്തിനകം സചരാചരമായ സമസ്ത ത്രൈലോക്യവും ആകർഷിച്ച് വശീകരിക്കാം.
Verse 11
वज्रसम्पुटगर्भे तु द्वादशारे तु लेखयेत् मध्ये गर्भगतं नाम सदाशिवविदर्भितम्
വജ്ര-സമ്പുടത്തിന്റെ അന്തർഗർഭത്തിൽ ദ്വാദശാര (പന്ത്രണ്ടു കിരണ) ചക്രത്തിൽ ഇത് ലിഖിക്കണം. മദ്ധ്യേ ഗർഭസ്ഥ നാമം എഴുതി, സദാശിവ-ശക്തിയാൽ ചുറ്റിപ്പൂട്ടി/പൂരിപ്പിക്കണം.
Verse 12
कुड्ये फलकके वाथ शिलापट्टे हरिद्रया मुखस्तम्भं गतिस्तम्भं सैन्यस्तम्भन्तु जायते
ചുമരിലോ, മരഫലകത്തിലോ, ശിലാപട്ടത്തിലോ മഞ്ഞൾകൊണ്ട് ലേപനം/ചിഹ്നനം ചെയ്താൽ ‘മുഖ-സ്തംഭ’, ‘ഗതി-സ്തംഭ’, ‘സൈന്യ-സ്തംഭ’—അഥവാ വാക്ക്/മുഖ തടസം, ഗതിതടസം, സൈന്യസ്ഥംഭനം—ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.
Verse 13
विषरक्तेन संलिख्य श्मशाने कर्परे बुधः षट्कोणं दण्डमाक्रान्तं समन्ताच्छक्तियोजितम्
ബുദ്ധിമാൻ സാധകൻ ശ്മശാനത്തിൽ കർപരത്തിൽ (പാത്രഖണ്ഡത്തിൽ) വിഷമിശ്രിത രക്തംകൊണ്ട് ലിഖിക്കണം—ദണ്ഡചിഹ്നം ആക്രാന്ത/അധിഷ്ഠിതമായ ഷട്കോണം, ചുറ്റുമെല്ലാം ശക്തികളാൽ യുക്തമായത്.
Verse 14
मारयेदचिरादेष श्मशाने निहतं रिपुं छेदं करोति राष्ट्रस्य चक्रमध्ये न्यसेद्रिपुं
ഈ ക്രിയയാൽ അവൻ അതിവേഗം ശ്മശാനത്തിൽ ശത്രുവിനെ നിഹതനാക്കും; ഇത് ശത്രു-രാജ്യത്തിന് ‘ഛേദം’ (വിച്ഛേദം/വിഘടനം) വരുത്തുന്നു. ശത്രുവിനെ ചക്രത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം.
Verse 15
चक्रधाराङ्गतां शक्तिं रिपुनाम्ना रिपुं हरेत् तार्क्ष्येणैव तु वीजेन खड्गमध्ये तु लेखयेत्
ചക്രധാരി ഭഗവാനിൽ നിഹിതമായ ശക്തി ഗ്രഹിച്ച് ശത്രുനാമം എഴുതി ശത്രുവിനെ വശീകരിച്ച്/നിവാരണം ചെയ്യണം; പിന്നെ താർക്ഷ്യ-ബീജം (ഗരുഡ-ബീജം) കൊണ്ട് ഖഡ്ഗത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിൽ അത് ലിഖിക്കണം.
Verse 16
विदर्भरिपुनामाथ श्मशानाङ्गारलेखितम् सप्ताहात्साधयेद्देशं ताडयेत् प्रेतभस्मना
അതിനുശേഷം വിദർഭശത്രുവിന്റെ നാമം ശ്മശാനത്തിലെ അങ്കാരത്തോടെ എഴുതിയിട്ട്, ഏഴ് ദിവസത്തിനകം ആ ദേശത്തെ വശപ്പെടുത്തണം; പ്രേതഭസ്മംകൊണ്ട് ലക്ഷ്യം (അഥവാ പ്രതിമ) പ്രഹരിക്കണം।
Verse 17
भेदने छेदने चैव मारणेषु शिवो भवेत् तारकं नेत्रमुद्दिष्टं शान्तिपुष्टौ नियोजयेत्
ഭേദനം, ഛേദനം, മാർണകർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ശിവരൂപത്തെ വിനിയോഗിക്കണം. ‘താരക-നേത്ര’ മന്ത്രം നിർദ്ദേശിതമാണ്; ശാന്തിയും പുഷ്ടിയും (സമൃദ്ധി-പോഷണം) നേടാൻ അതിനെ പ്രയോഗിക്കണം।
Verse 18
दहनादिप्रयोगोयं शाकिनीञ्चैव कर्पयेत् मध्यादिवारुणीं यावद्वक्रतुण्डसमन्वितः
ഇത് ദഹനാദി മുതൽ ആരംഭിക്കുന്ന പ്രയോഗമാണ്; ശാകിനിയെയും കർപിതം (വശപ്പെടുത്തുക/അകറ്റുക) ചെയ്യണം. മധ്യത്തിൽ നിന്ന് മുന്നോട്ട് വാരുണീ-പ്രയോഗം, വക്രതുണ്ഡ-സമന്വിതമാകുന്നതുവരെ തുടരുക।
Verse 19
कुण्ड इति क वज्रतुण्दसमन्वित इति ट कुष्टाद्या व्याधयो ये तु नाशयेत्तान्न संशयः मध्यादिउत्तरान्तन्तु करालीबन्धनाज्जपेत्
‘കുണ്ഡ’ എന്നത് ‘ക’കാരത്തോടെ, ‘വജ്രതുണ്ഡസമന്വിത’ എന്നത് ‘ട’കാരത്തോടെ പാരായണം ചെയ്യണം. ഇതാൽ കുഷ്ഠാദി വ്യാധികൾ നശിക്കും—സംശയമില്ല. കരാളീ-ബന്ധനക്രമപ്രകാരം മധ്യത്തിൽ നിന്ന് അവസാനം വരെ ജപിക്കണം।
Verse 20
रक्षयेदात्मनो विद्यां प्रतिवादी यदा शिवः वारुण्यादि ततो न्यस्य ज्वरकाशविनाशनम्
സ്വന്തം വിദ്യ (മന്ത്രജ്ഞാനം) സംരക്ഷിക്കണം. പ്രതിവാദി ശിവമായി (ശാന്ത/അനുകൂല) മാറുമ്പോൾ, വാരുണീ മുതലായവയുടെ ന്യാസം ചെയ്ത് ജ്വരവും കാസവും (ചുമ) നശിപ്പിക്കണം।
Verse 21
सौम्यादि मध्यमान्तन्तु गुरुत्वं जायते वटे पूर्वादि मध्यमान्तन्तु लघुत्वं कुरुते क्षणात्
‘സൗമ്യ-’ മുതലായ ഗണത്തിൽ മദ്ധ്യവും അന്ത്യവും അക്ഷരങ്ങൾ ഛന്ദസ്സിൽ ഗുരുവാകുന്നു; എന്നാൽ ‘പൂർവ-’ മുതലായ ഗണത്തിൽ മദ്ധ്യവും അന്ത്യവും അക്ഷരങ്ങൾ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ ലഘുവാകുന്നു।
Verse 22
भूर्जे रोचनया लिख्य एतद्वज्राकुलं पुरम् क्रमस्थैर् मन्त्रवीजैस्तु रक्षां देहेषु कारयेत्
ഭൂർജപത്രത്തിൽ ഗോറോചന ഉപയോഗിച്ച് ഈ ‘വജ്രാകുല’ എന്ന രക്ഷായന്ത്ര-പുരം എഴുതിയ ശേഷം, ക്രമസ്ഥിരമായ മന്ത്രബീജങ്ങളാൽ ദേഹങ്ങളിൽ രക്ഷാക്രിയ നടത്തിക്കൊള്ളണം।
Verse 23
वेष्टिता भावहेम्ना च रक्षेयं मृत्युनाशिनी विघ्नपापारिदमनी सौभाग्यायुःप्रदा धृता
സങ്കൽപശക്തിയാൽ സംസ്കൃതമായ ‘ഭാവ-ഹേമം’ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ ഈ രക്ഷ ധരിക്കണം; ഇത് മരണനാശിനി, വിഘ്നം–പാപം–ശത്രു എന്നിവയെ ദമിപ്പിക്കുന്നതും, ധരിക്കുന്നവന് സൗഭാഗ്യവും ദീർഘായുസ്സും നൽകുന്നതുമാണ്।
Verse 24
द्यूते रेणे च जयदा शक्रसैन्ये न संशयः बन्ध्यानां पुत्रदा ह्य् एषा चिन्तामणिरिवापरा
ഇത് ദ്യൂതത്തിലും യുദ്ധത്തിലും വിജയം നൽകുന്നു; ശക്രസൈന്യത്തിന്മേലും—സംശയമില്ല. വന്ധ്യസ്ത്രീകൾക്ക് പുത്രം നൽകുന്നു; സത്യത്തിൽ ഇത് മറ്റൊരു ചിന്താമണിപോലെ തന്നെയാണ്।
Verse 25
साधयेत् परराष्ट्राणि राज्यञ्च पृथिवीं जयेत् फट् स्त्रीं क्षें हूं लक्षजप्याद्यक्षादिर्वशगो भवेत्
ഈ സാധനയാൽ പരരാജ്യങ്ങളെ വശപ്പെടുത്തുകയും, രാജ്യംയും ഭൂമിയും ജയിക്കുകയും ചെയ്യാം. ‘ഫട്’, ‘സ്ത്രീം’, ‘ക്ഷേം’, ‘ഹൂം’ എന്ന ബീജാക്ഷരങ്ങളോടെ ലക്ഷജപം ചെയ്താൽ യക്ഷാദികളും വശഗാമികളാകും।
Frequently Asked Questions
The chapter’s technical emphasis is structural: it establishes the Tvaritā mūla-mantra as the authoritative basis that precedes and governs later prayogas, diagrammatic layouts, and operational sequences described in the following chapter.
By grounding practice in an authorized root-mantra and textual continuity, it reinforces discipline, lineage-dependence, and right ordering—conditions presented in the Agni Purana as necessary for siddhi to remain aligned with dharma rather than mere power-seeking.