Adhyaya 305

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे पञ्चपञ्चाशद्विष्णुनामानि नाम चतुरधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः नारसिंहादिमन्त्राः अग्निर् उवाच स्तम्भो विद्वेषणोच्चाट उत्सादो भ्रममारणे व्याधिश्चेति स्मृतं क्षुत्रं तन्मोक्षो वक्ष्यते शृणु

ഇങ്ങനെ അഗ്നി മഹാപുരാണത്തിൽ ‘വിഷ്ണുവിന്റെ അമ്പത്തിയഞ്ച് നാമങ്ങൾ’ എന്ന 304-ാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. ഇനി 305-ാം അധ്യായം—‘നരസിംഹാദി മന്ത്രങ്ങൾ’ ആരംഭം. അഗ്നി അരുളിച്ചെയ്തു: സ്തംഭം, വിദ്വേഷണം, ഉച്ചാടം, ഉത്സാദം, ഭ്രമം, മാരണം, വ്യാധി—ഇവ ‘ക്ഷുദ്ര’ കർമ്മങ്ങളായി സ്മൃതം; അവയിൽ നിന്നുള്ള മോക്ഷം/പരിഹാരം ഞാൻ പറയും, കേൾക്കു.

Verse 2

ॐ नमो भगवते उन्मत्तरुद्राय भ्रम भ्रामय अमुकं वित्रासय उद्भ्रामय रौद्रेण रूपेण हूं फठ् ठ श्मशाने निशि जप्तेन त्रिलक्षं मधुना हुनेत् चिताग्नौ धूर्तसमिदुभिर्भ्राम्यते सततं रिपुः

‘ഓം നമോ ഭഗവതേ ഉന്മത്തരുദ്രായ...’ എന്ന് ശ്മശാനത്തിൽ രാത്രി മൂന്നു ലക്ഷം തവണ ജപിച്ച്, ചിതയിലെ അഗ്നിയിൽ ഉമ്മത്തിൻ്റെ വിറകുകൊണ്ട് തേൻ ഹോമിക്കണം; ഇതിനാൽ ശത്രു എപ്പോഴും ഭ്രമിച്ച് അലയുന്നു.

Verse 3

हेमगैरिकया कृष्णा प्रतिमा हैमसूचिभिः जप्त्वा विध्येच्च तत्कण्ठे हृदि वा मियते रिपुः

മന്ത്രജപത്തിന് ശേഷം, കാവിമണ്ണുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ കറുത്ത പ്രതിമയിൽ സ്വർണ്ണസൂചികൾ കൊണ്ട് ശത്രുവിൻ്റെ കഴുത്തിലോ ഹൃദയത്തിലോ കുത്തണം; ഇതിനാൽ ശത്രു മരിക്കുന്നു.

Verse 4

खरबालचिताभस्म ब्रह्मदण्डी च मर्कटी गृहे वा मूर्ध्नि तच्चूर्णं जप्तमुत्सादकृत क्षिपेत्

കഴുതരോമം, ചിതാഭസ്മം, ബ്രഹ്മദണ്ഡി, നായ്ക്കുരണ - ഇവയുടെ പൊടി മന്ത്രം ജപിച്ച് ഉച്ചാടനത്തിനായി (ഓടിക്കുന്നതിന്) ശത്രുവിൻ്റെ വീട്ടിലോ തലയിലോ ഇടണം.

Verse 5

भृग्वाकाशौ सदीप्ताग्निर्भृगुर्वह्निश् च वर्म फट् एवं सहस्रारे हूं फट् आचक्राय स्वाहा हृदयं विचक्राय शिवः शिखाचक्रायाथ कवचं विचक्रायाथ नेत्रकम्

‘ഭൃഗു’വും ‘ആകാശ’വും: ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി; ‘ഭൃഗു’വും ‘വഹ്നി’യും—(ഇങ്ങനെ) കവച മന്ത്രം: “ഫട്”. സഹസ്രാരത്തിൽ “ഹൂം ഫട്”; ആ-ചക്രത്തിന് “സ്വാഹാ”. ഹൃദയത്തിന് വി-ചക്രം “ശിവ”നോടൊപ്പം; പിന്നെ ശിഖാ-ചക്രം; അതിനുശേഷം വി-ചക്രത്തിന് കവചം; പിന്നീട് നേത്രങ്ങളെയും ന്യസിക്കണം.

Verse 6

सञ्चक्रायास्त्रमुदिष्टं ज्यालाचक्राय पूर्ववत् शार्ङ्गं सुदर्शनं क्षुद्रग्रहहृत् सर्वसाधनम्

സഞ്ചക്ര എന്ന അസ്ത്രം ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ജ്വാലാചക്രത്തിന് മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ പ്രയോഗിക്കണം. ശാർങ്ഗവും സുദർശനവും ക്ഷുദ്രഗ്രഹങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നതും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സാധിക്കുന്നതുമാണ്.

Verse 7

मूर्धाक्षिमुखहृद्गुह्यपादे ह्य् अस्याक्षरान्न्यसेत् चक्राब्जासनमग्न्याभं दंष्ट्रणञ्च चतुर्भुजम्

ഈ മന്ത്രത്തിലെ അക്ഷരങ്ങളെ ശിരസ്, നേത്രങ്ങൾ, മുഖം, ഹൃദയം, ഗുഹ്യപ്രദേശം, പാദങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ ന്യാസം ചെയ്യണം. തുടർന്ന് അഗ്നിതേജസ്സാൽ ദീപ്തനായ, പദ്മാസനസ്ഥനായ, ചക്രധാരിയായ, ദംഷ്ട്രയുക്തനായ, ചതുര്ഭുജനായ ദേവനെ ധ്യാനിക്കണം.

Verse 8

शङ्खचक्रगदापद्मशलाकाङ्कुशपाणिनम् चापिनं पिङ्गकेशाक्षमरव्याप्तत्रिपिष्टपं

ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം, ശലാക, അങ്കുശം എന്നിവ കൈകളിൽ ധരിക്കുന്നവനെയും, ധനുസ്സായുധനെയും, പിംഗളകേശ-നേത്രനെയും, ത്രിലോകവ്യാപ്തനെയും, മാര (മൃത്യു)യെ ജയിച്ച ദേവനെയും ധ്യാനിക്കണം.

Verse 9

नाभिस्तेनाग्निना विद्धा नश्यन्ते व्याधयो ग्रहाः पीतञ्चक्रं गदा रक्ताः स्वराः श्याममवान्तरं

ആ അഗ്നിയാൽ നാഭിപ്രദേശം വിദ്ധം/ചികിത്സിതമാകുമ്പോൾ രോഗങ്ങളും ഗ്രഹബാധകളും നശിക്കുന്നു. ഈ വിധിയിൽ ചക്രവും ഗദയും പീതവർണം; സ്വരങ്ങൾ/അക്ഷരങ്ങൾ രക്തവർണം; അന്തർഭാഗം ശ്യാമവർണം ആകുന്നു.

Verse 10

नेमिः श्वेता वहिः कृष्णवर्णरेखा च पार्थिवी मध्येतरेमरे वर्णानेवं चक्रद्वयं लिखेत्

നേമി (പരിധി) ശ്വേതവർണമാകണം; പുറത്തായി പാർത്ഥിവസ്വഭാവമുള്ള കൃഷ്ണവർണ രേഖ ഉണ്ടായിരിക്കണം. മദ്ധ്യത്തിലെ മറ്റൊരു വലയത്തിലും ക്രമമായി വർണങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ച്—ഇങ്ങനെ ചക്രദ്വയം വരയ്ക്കണം.

Verse 11

आदावानीय कुम्भोदं गोचरे सन्निधाय च दत्त्वा सुदर्शनं तत्र याम्ये चक्रे हुनेत् क्रमात्

ആദ്യം കുംഭജലം കൊണ്ടുവന്ന് യജ്ഞപരിസരത്തിൽ സമീപമായി സ്ഥാപിക്കണം. തുടർന്ന് അവിടെ സുദർശനത്തെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച്, ചക്രമണ്ഡലത്തിലെ ദക്ഷിണ (യാമ്യ) വൃത്തത്തിൽ ക്രമമായി ഹോമം നടത്തണം.

Verse 12

आज्यापामार्गसमिधो ह्य् अक्षतं तिलसर्षपौ पायसं गव्यमाज्यञ्च सहस्राष्टकसंख्यया

നെയ്യ്, അപാമാർഗ സമിധകൾ, അക്ഷതം, എള്ളും കടുകും, പായസം, കൂടാതെ ഗവ്യനെയ്യും—ഇവയെല്ലാം സഹസ്രാഷ്ടക (1008) എണ്ണത്തിൽ അർപ്പിക്കണം/ഉപയോഗിക്കണം।

Verse 13

हुतशेषं क्षिप्तेत् कुम्भे प्रतिद्रव्यं विधानवित् प्रस्थानेन कृतं पिण्डं कुम्भे तस्मिन्निवेशयेत्

വിധാനം അറിയുന്ന ആചാര്യൻ ഹോമത്തിനു ശേഷം ശേഷിക്കുന്ന ഹുതശേഷം ഓരോ ദ്രവ്യത്തിനും അനുസരിച്ച് കുംഭത്തിൽ ഇടണം; കൂടാതെ ഒരു പ്രസ്ഥ അളവിൽ തയ്യാറാക്കിയ പിണ്ഡവും അതേ കുംഭത്തിൽ സ്ഥാപിക്കണം।

Verse 14

विष्णादि सर्वं तत्रैव न्यसेत् तत्रैव दक्षिणे नमो विष्णुजनेभ्यः सर्वशान्तिकरेभ्यः प्रतिगृह्णन्तु शान्तये नमः दद्यादनेन मन्त्रेण हुतशेषाम्भसा बलिं

അവിടെയേ തന്നെ വിഷ്ണുവാദി എല്ലാറ്റിന്റെയും ന്യാസം സ്ഥാപിക്കണം; തെക്കുഭാഗത്തും അതുപോലെ. തുടർന്ന്—“വിഷ്ണുജനങ്ങൾക്ക് നമഃ, സർവശാന്തികരങ്ങൾക്ക് നമഃ; ശാന്തിക്കായി സ്വീകരിക്കട്ടെ—നമഃ”—എന്ന മന്ത്രത്തോടെ ഹുതശേഷജലത്താൽ ബലി അർപ്പിക്കണം।

Verse 15

फलके कल्पिते पात्रे पलाशं क्षीरशाखिनः गव्यपूर्णे निवेश्यैव दिक्ष्वेवं होमयेद्द्विजैः

ഫലകത്തിൽ ഒരുക്കിയ പാത്രത്തിൽ ക്ഷീരശാഖി വൃക്ഷത്തിന്റെ പലാശം വെച്ച്, ഗവ്യദ്രവ്യങ്ങളാൽ നിറച്ച്, ദ്വിജർ ഇങ്ങനെ ദിക്കുകളിൽ ഹോമം ചെയ്യണം।

Verse 16

सदक्षिणमिदं होमद्वयं भूतादिनाशनम् वर्णद्वयमिति ख गव्याक्तपत्रलिखितैर् निष्पर्णैः क्षुद्रमुद्धृतम्

ദക്ഷിണയോടുകൂടിയ ഈ ദ്വിഹോമം ഭൂതാദി ദോഷങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു. ‘ഖ’ മുതലായ രണ്ട് വർണങ്ങൾ ഗവ്യലേപിത ഇലകളിൽ എഴുതി, ആ ഇലത്തുണ്ടുകളാൽ ക്ഷുദ്രം (ലാജ/വറുത്ത ധാന്യം) എടുത്ത് ഹവിയായി ആഹുതി നൽകണം।

Verse 17

दूर्वाभिरायुषे पद्मैः श्रिये पुत्रा उडुग्बरैः गोसिद्ध्यै सर्पिषा गोष्ठे मेधायै सर्वशाखिना

ദൂർവ പുല്ലാൽ ആയുസ്സ് വർധിക്കുന്നു; പദ്മപുഷ്പങ്ങളാൽ ശ്രീ-സമൃദ്ധി; ഉദുംബരത്താൽ പുത്രലാഭം; നെയ്യാൽ ഗോസിദ്ധി; ഗോഷ്ഠത്തിൽ സർവശാഖി വൃക്ഷ/കാഷ്ഠം കൊണ്ട് മേധ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 18

ॐ क्षौं नमो भगवते नारसिंहाय ज्वालामालिने दीप्तदंष्ट्रायाग्निनेत्राय सर्वरक्षोघ्नाय सर्वभूतविनाशाय सर्वज्वरविनाशाय दह पच रक्ष हूं फट् मन्त्रोयं नारसिंहस्य मकलाघ्निवारणः जप्यादिना हरेत् क्षुद्रग्रहमारीविषामयान् चूर्णमण्डूकवयसा जलाग्निस्तम्भकृद्भवेत्

“ഓം ക്ഷൗം—ജ്വാലാമാലാധാരി, ദീപ്തദംഷ്ട്ര, അഗ്നിനേത്രനായ ഭഗവാൻ നരസിംഹനു നമസ്കാരം; സർവരക്ഷോഘ്നൻ, സർവ വൈരിഭൂതവിനാശകൻ, സർവജ്വരവിനാശകൻ—‘ദഹ, പച, രക്ഷ’—ഹൂം ഫട്।” ഇത് നരസിംഹമന്ത്രം; ദുഷ്ട ഉപദ്രവനിവാരകം. ജപാദി കർമങ്ങളാൽ ക്ഷുദ്ര ഗ്രഹബാധ, മഹാമാരി, വിഷപീഡ, രോഗങ്ങൾ നീങ്ങും. ‘മണ്ഡൂകവയസാ’ ചൂർണത്താൽ ജലവും അഗ്നിയും സ്തംഭിക്കുമെന്നു പറയുന്നു।