Adhyaya 172

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुरेणे रहस्यादिप्रायश्वित्तं नाम एकसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः अथ द्विसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः सर्वपापप्रायश्चित्तानि पुष्कर उवाच परदारपरद्रव्यजीवहिंसादिके यदा प्रवर्तते नृणां चित्तं प्रायश्चित्तं स्तुतिस्तदा

ഇങ്ങനെ അഗ്നി മഹാപുരാണത്തിലെ ‘രഹസ്യാദി പ്രായശ്ചിത്തം’ എന്ന നൂറ്റി എഴുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപ്തമായി. ഇനി ‘സർവ്വപാപ പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ’ എന്ന നൂറ്റി എഴുപത്തിമൂന്നാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. പുഷ്കരൻ പറഞ്ഞു—പരസ്ത്രീ, പരദ്രവ്യം, ജീവഹിംസ മുതലായവയിലേക്കു മനുഷ്യരുടെ ചിത്തം പ്രവൃത്തമാകുമ്പോൾ പ്രായശ്ചിത്തവും സ്തുതിയും (പ്രാർത്ഥന) ചെയ്യേണ്ടതാണ്.

Verse 2

विष्णवे विष्णवे नित्यं विष्णवे विष्णवे नमः नमामि विष्णुं चित्तस्थमहङ्कारगतिं हरिं

വിഷ്ണുവിന്, വിഷ്ണുവിന്—നിത്യം; വിഷ്ണുവിന്, വിഷ്ണുവിന് നമസ്കാരം. ചിത്തത്തിൽ വസിക്കുന്നതും അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഗതി/ആധാരവുമായ വിഷ്ണു—ഹരിയെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

Verse 3

चित्तस्थमीशमव्यक्तमनन्तमपराजितं विष्णुमीड्यमशेषेण अनादिनिधनं विभुं

ഞാൻ വിഷ്ണുവിനെ സ്തുതിക്കുന്നു—ചിത്തത്തിൽ അധിഷ്ഠിതനായ ഈശ്വരൻ; അവ്യക്തൻ, അനന്തൻ, അപരാജിതൻ; സമ്പൂർണ്ണമായി ആരാധ്യൻ; അനാദി-നിധനനായ സർവ്വവ്യാപി വിഭു।

Verse 4

विष्णुश्चित्तगतो यन्मे विष्णुर्बुद्धिगतश् च यत् यच्चाहङ्कारगो विष्णुर्यद्विष्णुर्मयि संस्थितः

എന്റെ ചിത്തത്തിൽ പ്രവേശിച്ച വിഷ്ണു, എന്റെ ബുദ്ധിയിൽ അധിഷ്ഠിതനായ വിഷ്ണു, എന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ ഉള്ള വിഷ്ണു—എന്നിൽ തന്നെ പ്രതിഷ്ഠിതനായ വിഷ്ണു—ഇവയൊക്കെയും അവന്റെ സാന്നിധ്യമത്രേ.

Verse 5

करोति कर्मभूतो ऽसौ स्थवरस्य चरस्य च तत् पापन्नाशमायातु तस्मिन्नेव हि चिन्तिते

അവൻ തന്നെ കർമരൂപനായി സ്ഥാവരവും ജംഗമവും—ഇരുവരുടെയും പ്രവൃത്തികൾ നടത്തുന്നു; അവനെ ചിന്തിക്കുന്ന അതേ നിമിഷം പാപനാശം വരട്ടെ.

Verse 6

ध्यातो हरति यत् पापं स्वप्ने दृष्टस्तु भावनात् तमुपेन्द्रमहं विष्णुं प्रणतार्तिहरं हरिं

ധ്യാനിച്ചാൽ പാപം അകറ്റുന്നവൻ; ഭാവനാബലത്തിൽ സ്വപ്നത്തിൽ ദർശനം ലഭിച്ചാലും ശുദ്ധി നൽകുന്നവൻ—ആ ഉപേന്ദ്രനായ വിഷ്ണുവിനെ, പ്രണതരുടെ ആർതി നീക്കുന്ന ഹരിയെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.

Verse 7

जगत्यस्मिन्निराधारे मज्जमाने तमस्यधः हस्तावलम्बनं विष्णुं प्रणमामि परात् परं

ആധാരമില്ലാത്ത ഈ ലോകം അന്ധകാരത്തിലേക്ക് താഴേക്ക് മുങ്ങുമ്പോൾ, ഞാൻ വിഷ്ണുവിനെ—കൈപ്പിടിയായ രക്ഷക ആശ്രയത്തെ—പരാത്പര പരമനെ പ്രണാമം ചെയ്യുന്നു.

Verse 8

सर्वेश्वरेश्वर विभो परमात्मन्नधोक्षज हृषीकेश हृषीकेश हृषीकेश नमो ऽस्तु ते

ഹേ സർവേശ്വരന്മാരുടെ ഈശ്വരാ, ഹേ സർവ്വവ്യാപി വിഭോ; ഹേ പരമാത്മാ, ഹേ അധോക്ഷജ; ഹേ ഹൃഷീകേശാ, ഹൃഷീകേശാ, ഹൃഷീകേശാ—നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 9

नृसिंहानन्त गोविन्द भूतभवन केशव विष्णवे विष्णवे इति ज , ञ च दुरुक्तं दुष्कृतं ध्यातं शमयाघन्नमो ऽस्तु ते

ഹേ നൃസിംഹാ, അനന്താ, ഗോവിന്ദാ, ഭൂതഭവനാ, കേശവാ; ‘വിഷ്ണവേ വിഷ്ണവേ’—ഈ നാമങ്ങളും ‘ജ’ ‘ഞ’ അക്ഷരങ്ങളുടെ ഉച്ചാരണവും കൊണ്ടു, ദുർവാക്ക്, ദുഷ്കൃത്യം, പാപചിന്ത എന്നിവയിൽ നിന്നുയർന്ന പാപം ശമിപ്പിക്കണമേ. നിനക്കു നമസ്കാരം।

Verse 10

यन्मया चिन्तितं दुष्टं स्वचित्तवशवर्तिना अकार्यमहदत्युग्रन्तच्छमन्नय केशव

സ്വചിത്തത്തിന്റെ അധീനനായ ഞാൻ ചിന്തിച്ച ഏതൊരു ദുഷ്ടതയും, അതി അനർഹവും അത്യുഗ്രവുമായിരുന്നാൽ—ഹേ കേശവാ, അതിനെ ശമിപ്പിച്ച് ശാന്തിയിലേക്കു നയിക്കണമേ; ക്ഷമിച്ച് നീക്കണമേ।

Verse 11

ब्रह्मण्यदेव गोविन्द परमार्थपरायण जगन्नाथ जगद्धातः पापं प्रशमयाच्युत

ഹേ ബ്രാഹ്മണ്യദേവ ഗോവിന്ദാ, ഹേ പരമാർത്ഥപരായണാ; ഹേ ജഗന്നാഥാ, ഹേ ജഗദ്ധാതാവേ—ഹേ അച്യുതാ, എന്റെ പാപം ശമിപ്പിക്കണമേ।

Verse 12

यथापराह्णे सायाह्णे मध्याह्णे च तथा निशि कायेन मनसा वाचा कृतं पापमजानता

അപരാഹ്നത്തിൽ, സായാഹ്നത്തിൽ, മധ്യാഹ്നത്തിൽ, അതുപോലെ രാത്രിയിലും—ശരീരത്താൽ, മനസ്സാൽ, വാക്കാൽ അജ്ഞാനവശാൽ ചെയ്ത പാപം ഏതായാലും (പ്രായശ്ചിത്തത്തിനായി അംഗീകരിക്കുന്നു).

Verse 13

जानता च हृषीकेश पुण्डरीकाक्ष माधव नामत्रयोच्चारणतः स्वप्ने यातु मम क्षयं

ഹൃഷീകേശ, പുണ്ഡരീകാക്ഷ, മാധവ—ഈ മൂന്ന് നാമങ്ങൾ അറിഞ്ഞ് ഉച്ചരിക്കുന്നതാൽ, സ്വപ്നത്തിലുപോലും എന്റെ ക്ഷയം (ക്ലേശം) നശിക്കട്ടെ.

Verse 14

शारीरं मे हृषीकेश पुण्डरीकाक्ष माधव पापं प्रशमयाद्य त्वं बाक्कृतं मम माधव

ഹേ ഹൃഷീകേശാ, ഹേ പുണ്ഡരീകാക്ഷാ, ഹേ മാധവാ—ഇന്ന് എന്റെ ശരീരപാപവും വാക്കാൽ ചെയ്ത പാപവും ശമിപ്പിക്കണമേ, ഹേ മാധവാ.

Verse 15

यद्भुञ्जन्यत्स्वपंस्तिष्ठन् गच्छन् जाग्रद् यदास्थितः कृतवान् पापमद्याहं कायेन मनसा गिरा

ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ, ഉറങ്ങുമ്പോൾ, നിൽക്കുമ്പോൾ, നടക്കുമ്പോൾ, ജാഗരിതനായി ഇരിക്കുമ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ ഏതു നിലയിലായാലും—ഞാൻ ചെയ്ത പാപം ഇന്ന് ശരീരം, മനസ്, വാക്ക് എന്നിവയാൽ ചെയ്തതെന്നായി സമ്മതിക്കുന്നു.

Verse 16

यत् स्वल्पमपि यत् स्थूलं कुयोनिनरकाबहं तद्यातु प्रशमं सर्वं वासुदेवानुकीर्तनात्

ചെറുതായാലും വലുതായാലും—ദുഷ്‌ജന്മവും നരകവും വരുത്തുന്നതായ ഏതുമാകട്ടെ—അത് എല്ലാം വാസുദേവനാമാനുകീർത്തനത്താൽ ശമിച്ചു ശാന്തമാകട്ടെ.

Verse 17

परं ब्रह्म परं धाम पवित्रं परमञ्च यत् तस्मिन् प्रकीर्तिते विष्णौ यत् पापं तत् प्रणश्यतु

അവൻ പരബ്രഹ്മം, പരമധാമം, പരമപവിത്രതയും ആകുന്നു. ആ വിഷ്ണുവിനെ പ്രകീർത്തിക്കുമ്പോൾ ഏതു പാപമുണ്ടായാലും അത് നശിക്കട്ടെ.

Verse 18

यत् प्राप्य न निवर्तन्ते गन्धस्पर्शदिवर्जितं सूरयस्तत् पदं विष्णोस्तत् सर्वं शमयत्वघं

അത് പ്രാപിച്ചാൽ ജ്ഞാനികൾ വീണ്ടും മടങ്ങിവരുകയില്ല; ഗന്ധസ്പർശവിവർജിതമായത് അതേ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം; അത് സർവ്വപാപവും ശമിപ്പിക്കട്ടെ.

Verse 19

पापप्रणाशनं स्तोत्रं यः पठेच्छृणुयादपि प्रशमात्यर्थमिति ख , घ , ज च अस्मिन्निति घ सर्वं गमयत्वघमिति झ यः पटेच्छ्रद्धया नर इति ज , झ च यः पठेच्छृणुयान्नर इति ञ शारीरैर् मानसैर् वाग्जैः कृतैः पपैः प्रमुच्यते

ഈ പാപനാശക സ്തോത്രം ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്യുകയോ—അല്ലെങ്കിൽ കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ—ശരീരം, മനസ്, വാക്ക് എന്നിവകൊണ്ട് ചെയ്ത പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും.

Verse 20

सर्वपापग्रहादिभ्यो याति विष्णोः परं पदं तस्मात् पापे कृते जप्यं स्तोत्रं सर्वाघमर्दनं

സകല പാപങ്ങളിലും ഗ്രഹാദി പിടിത്തങ്ങളിലും നിന്ന് മോചിതനായി മനുഷ്യൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു. അതിനാൽ പാപം സംഭവിച്ചാൽ ‘സർവാഘമർദന’ സ്തോത്രം ജപിക്കണം.

Verse 21

प्रायश्चित्तमघौघानां स्तोत्रं व्रतकृते वरं प्रायश्चित्तैः स्तोत्रजपैर् व्रतैर् नश्यति पातकं

പാപസമൂഹത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തം തന്നെയാണ് പരിഹാരം; വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നവർക്കു സ്തോത്രജപം ശ്രേഷ്ഠം. പ്രായശ്ചിത്തം, സ്തോത്രജപം, വ്രതങ്ങൾ എന്നിവയാൽ പാതകം നശിക്കുന്നു.

Verse 22

ततः कार्याणि संसिद्ध्यै तानि वै भुक्तिमुक्तये

അതിനാൽ പൂർണ്ണസിദ്ധിക്കായി ആ നിർദേശിത ആചാരങ്ങൾ ചെയ്യണം—ലൗകികഭോഗവും മോക്ഷവും രണ്ടും പ്രാപിക്കാനായി.