Adhyaya 7

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे ऽयोध्याकाण्डवर्णनं नाम षष्ठो ऽध्यायः अथ सप्तमो ऽध्यायः रामायणवर्णनं नारद उवाच रामो वशिष्ठं मातॄञ्च नत्वातिञ्च प्रणम्य सः अनसूयाञ्च तत्पत्नीं शरभङ्गं सुतीक्ष्णकम्

ഇങ്ങനെ ആദിമഹാപുരാണമായ അഗ്നിപുരാണത്തിലെ രാമായണപ്രസംഗത്തിൽ ആറാം അധ്യായം “അയോധ്യാകാണ്ഡവർണ്ണനം” എന്ന പേരിലാണ്. ഇനി ഏഴാം അധ്യായമായ “രാമായണവർണ്ണനം” ആരംഭിക്കുന്നു. നാരദൻ പറഞ്ഞു—രാമൻ വസിഷ്ഠനെയും മാതാക്കളെയും വണങ്ങി, അത്രിയെ പ്രണമിച്ചു, അത്രിയുടെ ഭാര്യ അനസൂയയെയും, ശറഭംഗനെയും സുതീക്ഷ്ണനെയും ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു।

Verse 2

यतो बली इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः गतो बली इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः नाहं राज्यं प्रयास्यामि इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः राज्यं नाहं प्रयास्यामि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अगस्त्यभ्रातरं नत्वा अगस्त्यन्तत्प्रसादतः धनुःखड्गञ्च सम्प्राप्य दण्डकारण्यमागतः

അഗസ്ത്യന്റെ സഹോദരനെ വണങ്ങി, അഗസ്ത്യന്റെ പ്രസാദത്താൽ ധനുസ്സും ഖഡ്ഗവും ലഭിച്ചു, അദ്ദേഹം ദണ്ഡകാരണ്യത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു। (മുൻവാക്യങ്ങളിൽ പാണ്ഡുലിപി-പാഠഭേദങ്ങൾ സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.)

Verse 3

जनस्थाने पञ्चवट्यां स्थितो गोदावरीतटे तत्र सूर्पणखायाता भक्षितुं तान् भयङ्करी

ജനസ്ഥാനത്തിൽ ഗോദാവരീതീരത്തെ പഞ്ചവടിയിൽ അദ്ദേഹം താമസിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഭയങ്കരിയായ ശൂർപണഖ അവരെ ഭക്ഷിക്കുവാൻ അവിടെ എത്തി।

Verse 4

रामं सुरूपं दृष्ट्वा सा कामिनी वाक्यमब्रवीत् कस्त्वं कस्मात्समायातो भर्ता मे भव चार्थितः

സുന്ദരരൂപനായ രാമനെ കണ്ട ആ കാമിനി പറഞ്ഞു—“നീ ആരാണ്? എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്? ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു—എന്റെ ഭർത്താവാകുക.”

Verse 5

एतौ च भक्षयिष्यामि इत्य् उक्त्वा तं समुद्यता तस्या नासाञ्च कर्णौ च रामोक्तो लक्ष्मणो ऽच्छिनत्

“ഈ രണ്ടുപേരെയും ഞാൻ ഭക്ഷിക്കും” എന്നു പറഞ്ഞ് അവൾ ആക്രമിക്കാൻ ഒരുങ്ങി; അപ്പോൾ രാമന്റെ കല്പനപ്രകാരം ലക്ഷ്മണൻ അവളുടെ മൂക്കും ചെവികളും മുറിച്ചു കളഞ്ഞു।

Verse 6

रक्तं क्षरन्ती प्रययौ खरं भ्रातरमब्रवीत् मरिष्यामि विनासाहं खर जीवामि वै तदा

രക്തം ഒഴുക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ സഹോദരനായ ഖരന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു പറഞ്ഞു: 'ഖരാ, ഞാനില്ലാതെ നീ ജീവിക്കും, പക്ഷേ ഞാൻ മരിക്കും.'

Verse 7

रामस्य भार्या सीतासौ तस्यासील्लक्ष्मणो ऽनुजः तेषाम् यद्रुधिरं सोष्णं पाययिष्यसि मां यदि

രാമന്റെ ഭാര്യ സീതയാണ്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുജൻ ലക്ഷ്മണനും. അവരുടെ ചൂടുള്ള രക്തം നീ എനിക്ക് കുடிக்க തരുമെങ്കിൽ...

Verse 8

खरस्तथेति तामुक्त्वा चतुर्दशसहस्रकैः रक्षसां दूषणेनागाद् योद्धुं त्रिशिरसा सह

ഖരൻ അവളോട് 'അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ് ദൂഷണൻ, ത്രിശിരസ്സ്, പതിനായിരത്തിനാലായിരം രാക്ഷസന്മാർ എന്നിവരോടൊപ്പം യുദ്ധത്തിന് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 9

रामं रामो ऽपि युयुधे शरैर् विव्याध राक्षसान् हस्त्यश्वरथपादातं बलं निन्ये यमक्षयं

രാമൻ യുദ്ധം ചെയ്യുകയും അമ്പുകൾ കൊണ്ട് രാക്ഷസന്മാരെ പിളർക്കുകയും ചെയ്തു. ആന, കുതിര, രഥം, കാലാൾപ്പട എന്നിവരടങ്ങുന്ന സൈന്യത്തെ അദ്ദേഹം യമലോകത്തേക്ക് അയച്ചു.

Verse 10

त्रिशीर्षाणं खरं रौद्रं युध्यन्तञ्चैव दूषणम् ययौ सूर्पणखा लङ्कां रावणाग्रे ऽपतद् भुवि

ഭയങ്കരനായ ഖരനും ത്രിശിരസ്സും ദൂഷണനും യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് കണ്ട് ശൂർപ്പണഖ ലങ്കയിലേക്ക് പോയി രാവണന്റെ മുന്നിൽ വീണു.

Verse 11

अब्रवीद्रावणं क्रुद्धा न त्वं राजा न रक्षकः खरादिहन्तू रामस्य सीतां भार्यां हरस्व च

കോപത്തോടെ അവൾ രാവണനോട് പറഞ്ഞു—“നീ രാജാവുമല്ല, രക്ഷകനുമല്ല. ഖരാദികളെ സംഹരിച്ചവനേ! പോയി രാമന്റെ ഭാര്യ സീതയെ അപഹരിക്ക.”

Verse 12

रामलक्ष्मणरक्तस्य पानाज्जीवामि नान्यथा तथेत्याह च तच् छ्रुत्वा मारीचं प्राह वै व्रज

“രാമലക്ഷ്മണരുടെ രക്തം കുടിച്ചാലേ ഞാൻ ജീവിക്കൂ; മറ്റെങ്ങനെമല്ല.” അത് കേട്ട് അവൻ “തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞു; പിന്നെ മാരീചനോട് “പോ” എന്നു കല്പിച്ചു.

Verse 13

स्वर्णचित्रमृगो भूत्वा रामलक्ष्मणकर्षकः हृद्रुधिरमिति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः रक्षसां सहसा प्रायाद्योद्धुमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः सीताग्रे तां हरिष्यामि अन्यथा मरणं तव

സ്വർണ്ണവർണ്ണ ചിത్రమൃഗമായി, രാമലക്ഷ്മണരെ അകറ്റി വലിക്കുന്നവനായി (അവൻ നിശ്ചയിച്ചു)—“ഞാൻ വേഗത്തിൽ രാക്ഷസരുടെ അടുക്കൽ യുദ്ധത്തിനായി പോകും. സീതയുടെ മുമ്പിൽ തന്നേ അവളെ അപഹരിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് മരണം.”

Verse 14

मारीचो रावणं प्राह रामो मृत्युर्धनुर्धरः रावणादपि मर्तव्यं मर्तव्यं राघवादपि

മാരീചൻ രാവണനോട് പറഞ്ഞു—“ധനുർധരനായ രാമൻ തന്നെയാണ് മൃത്യു. രാവണന്റെ കൈകൊണ്ടും മരണം വരാം; എന്നാൽ രാഘവന്റെ കൈകൊണ്ട് തീർച്ചയായും മരണം.”

Verse 15

अवश्यं यदि मर्तव्यं वरं रामो न रावणः इति मत्वा मृगो भूत्वा सीताग्रे व्यचरन्मुहुः

“അവശ്യം മരിക്കേണ്ടതാണെങ്കിൽ, രാവണനാൽ അല്ല; രാമനാൽ മരിക്കലാണ് ശ്രേഷ്ഠം.” എന്ന് വിചാരിച്ച് അവൻ മൃഗമായി സീതയുടെ മുമ്പിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും സഞ്ചരിച്ചു.

Verse 16

सीतया प्रेरितो रामः शरेणाथावधीच्च तं म्रियमाणो मृगः प्राह हा सीते लक्ष्मणेति च

സീതയുടെ പ്രേരണയാൽ രാമൻ അമ്പുകൊണ്ട് ആ മൃഗത്തെ വീഴ്ത്തി; മരണമടയുന്ന മൃഗം—“ഹാ സീതേ! ഹാ ലക്ഷ്മണാ!” എന്നു നിലവിളിച്ചു.

Verse 17

सौमित्रिः सीतयोक्तो ऽथ विरुद्धं राममागतः रावणोप्यहरत् सीतां हत्वा गृध्रं जटायुषं

അതിനുശേഷം സീതയുടെ വാക്ക് കേട്ട് സൗമിത്രി (ലക്ഷ്മണൻ) മനസ്സൊപ്പാതെ വിരോധത്തോടെ രാമന്റെ അടുക്കൽ മടങ്ങി വന്നു; രാവണൻ ഗൃധ്രനായ ജടായുവിനെ കൊന്ന് സീതയെ അപഹരിച്ചു.

Verse 18

जटायुषा स भिन्नाङ्गो अङ्केनादाय जानकीम् गतो लङ्कामशोकाख्ये धारयामास चाब्रवीत्

ജടായുവാൽ അവയവങ്ങൾ കീറപ്പെട്ട രാവണൻ ജാനകിയെ മടിയിൽ എടുത്ത് ലങ്കയിലേക്കു പോയി; ‘അശോക’ എന്ന സ്ഥലത്ത് (അശോകവാടികയിൽ) അവളെ പാർപ്പിച്ച് അവളോട് സംസാരിച്ചു.

Verse 19

भव भार्या ममाग्र्या त्वं राक्षस्यो रक्ष्यतामियम् रामो हत्वा तु मारीचं दृष्ट्वा लक्ष्मणमब्रवीत्

അവൻ പറഞ്ഞു—“നീ എന്റെ അഗ്രഭാര്യയാകുക; ഈ രാക്ഷസി നിന്നെ കാക്കട്ടെ.” മറുവശത്ത് മാരീചനെ വധിച്ച രാമൻ സ്ഥിതി കണ്ടു ലക്ഷ്മണനോട് പറഞ്ഞു.

Verse 20

मायामृगो ऽसौ सौमित्रे यथा त्वमिह चागतः तथा सीता हृता नूनं नापश्यत् स गतो ऽथ ताम्

രാമൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ സൗമിത്രീ! അത് മായാമൃഗമായിരുന്നു. നീ ഇവിടെ വന്നതുപോലെ തന്നെ, നിശ്ചയമായി സീത അപഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ അവളെ കാണാതെ പിന്നെ അവിടെ നിന്ന് പോയി.”

Verse 21

शुशोच विललापार्तो मान्त्यक्त्वा क्व गतासि वै लक्ष्मणाश्वासितो रामो मार्गयामास जानकीम्

ദുഃഖത്തിൽ ആർത്തനായ രാമൻ വിലപിച്ചു—“എന്നെ വിട്ട് നീ സത്യത്തിൽ എവിടേക്ക് പോയി?” പിന്നെ ലക്ഷ്മണന്റെ ആശ്വാസം ലഭിച്ച് രാമൻ ജാനകിയെ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി।

Verse 22

दृष्ट्वा जटायुस्तं प्राह रावणो हृतवांश् च तां मृतो ऽथ संस्कृतस्तेन कबन्धञ्चावधीत्ततः शापमुक्तो ऽब्रवीद्रामं स त्वं सुग्रीवमाव्रज

അവനെ കണ്ട ജടായു പറഞ്ഞു—രാവണൻ അവളെ അപഹരിച്ചുവെന്ന്. പിന്നെ ജടായു മരിച്ചപ്പോൾ രാമൻ വിധിപൂർവ്വം അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി. തുടർന്ന് രാമൻ കബന്ധനെ വധിച്ചു; ശാപമുക്തനായ കബന്ധൻ രാമനോട്—“നീ സുഗ്രീവനെ സമീപിക്ക” എന്നു പറഞ്ഞു।