Adhyaya 8: Dialogue on the Ethical Limits of Subsistence and the Five Great Sacrifices (Dharmavyādha, Mātaṅga, and Prasanna)

Verse 1

श्रीवराह उवाच । योऽसौ वसोः शरीरे तुव्याधो भूत्वा नृपस्य ह । स स्ववृत्त्यां स्थितः कालं चतुर्वर्षसहस्रिकम् ॥ ८.१ ॥

ພຣະສີວະຣາຫາ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ນັ້ນຜູ້ໄດ້ເກີດເປັນນາຍພານ ໃນຮ່າງຂອງ ວະສຸ ພຣະຣາຊາ ໄດ້ດຳລົງຢູ່ຕາມອາຊີບຂອງຕົນ ເປັນເວລາສີ່ພັນປີ.

Verse 2

एकैकं स्वकुटुम्बार्थे हत्वा वनचरं मृगम् । भृत्यातिथिहुताशानां प्रीणनं कुरुते सदा ॥ ८.२ ॥

ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຄອບຄົວຂອງຕົນ ລາວຂ້າສັດປ່າທີ່ຢູ່ໃນປ່າແຕ່ພຽງໂຕດຽວ; ແລ້ວລາວກໍກະທຳການເລີ້ຍງດູໃຫ້ພໍໃຈແກ່ຜູ້ພຶ່ງພາ, ແຂກ, ແລະໄຟບູຊາ ຢູ່ເສມອ.

Verse 3

मिथिलायां वरारोहे सदा पर्वणि पर्वणि । पितॄणां कुरुते श्राद्धं स्वाचारेण विचक्षणः ॥ ८.३ ॥

ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ໃນເມືອງມິຖິລາ ຜູ້ຮູ້ທັນ ກະທຳພິທີ ສຣາດດະ (śrāddha) ແກ່ບັນພະບຸລຸດ ຢ່າງສະໝໍ້ເສມ ໃນທຸກວັນປາຣວັນ (parvan) ຕາມຈະຣິຍາທີ່ຖືກຕ້ອງ.

Verse 4

अग्निं परिचरन् नित्यं वदन् सत्यं सुभाषितम् । प्राणयात्रानुसक्तस्तु योऽसौ जीवं न पातयेत् ॥ ८.४ ॥

ຜູ້ນັ້ນບຳລຸງໄຟສັກສິດທຸກວັນ, ເວົ້າຄວາມຈິງ ແລະຖ້ອຍຄຳອັນດີ; ຜູ້ທີ່ມຸ່ງຮັກສາຊີວິດ ບໍ່ຄວນເຮັດໃຫ້ສັດມີຊີວິດໃດໆລົ້ມຕາຍ.

Verse 5

एवं तु वसतस्तस्य धर्मबुद्धिर्महातपाः । पुत्रस्त्वर्जुनको नाम बभूव मुनिवद्वशी ॥ ८.५ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານພັກອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ ມະຫາຕະປະສີຜູ້ມີປັນຍາຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ ໄດ້ມີບຸດຊາຍຊື່ ອັຣຊຸນະກະ ຜູ້ສຳລວມດັ່ງມຸນີ.

Verse 6

तस्य कालेन महता चारित्रेण च धीमतः । बभूवार्ज्जुनकी नाम कन्या च वरवर्णिनी ॥ ८.६ ॥

ຕໍ່ມາໃນການເວລາອັນຍາວນານ ແລະໂດຍຈາຣິຕະອັນດີເດັ່ນຂອງຜູ້ມີປັນຍານັ້ນ ໄດ້ມີທິດາຊື່ ອາຣຊະນະກີ ຜູ້ມີຜິວພັນງາມຍິ່ງ.

Verse 7

तस्याः यौवनकाले तु चिन्तयामास धर्मवित् । कस्येयं दीयते कन्या को वा योग्यश्च वै पुमान् ॥ ८.७ ॥

ແຕ່ເມື່ອນາງເຖິງວັຍໜຸ່ມສາວ ຜູ້ຮູ້ທຳໄດ້ຄິດພິຈາລະນາວ່າ: “ທິດານີ້ຄວນມອບໃຫ້ແກ່ໃຜ? ແລະຜູ້ຊາຍໃດຈຶ່ງເໝາະສົມແທ້?”

Verse 8

इति चिन्तयतस्तस्य मतङ्गस्य सुतं प्रति । धर्मव्याधस्य सुव्यक्तं प्रसन्नाख्यं प्रति ब्रुवन् ॥ ८.८ ॥

ເມື່ອທ່ານກຳລັງຄິດຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ມາຕັງຄະໄດ້ເວົ້າຢ່າງຊັດເຈນໄປຫາບຸດຂອງມາຕັງຄະ ຄືນາຍພານຜູ້ມີໃຈທຳ ຜູ້ມີນາມວ່າ ປຣະສັນນະ.

Verse 9

एवं सञ्चिन्त्य मातङ्गः प्रसन्नं प्रति सोद्यतः । उवाच तस्य पितरं प्रसन्नायार्ज्जुनीं भवान् । गृहाण तपतां श्रेष्ठ स्वयं दत्तां महात्मने ॥ ८.९ ॥

ເມື່ອມາຕັງຄະຄິດພິຈາລະນາແລ້ວ ກໍໄດ້ເຂົ້າໄປຫາປຣະສັນນະຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະເວົ້າກັບບິດາຂອງເຂົາວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ນັກຕະປະ ຈົ່ງຮັບ ອັຣຊຸນີ ຜູ້ມີໃຈເອື້ອອາທອນ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມອບໃຫ້ໂດຍຕົນເອງ ແກ່ຜູ້ມີຈິດໃຈສູງ.”

Verse 10

मतङ्ग उवाच । प्रसन्नोऽयं मम सुतः सर्वशास्त्रविशारदः । गृह्णाम्यर्जुनकीं कन्यां त्वत्सुतां व्याधसत्तम ॥ ८.१० ॥

ມະຕັງກ່າວວ່າ: «ບຸດຂອງຂ້ານີ້ມີໃຈປິຕິ ແລະຊໍານານໃນຊາສະຕຣາທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ນາຍພານຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າຮັບເອົາ ອາຣຊຸນະກີ ບຸດສາວຂອງເຈົ້າ ເປັນຄູ່ຄອງຂອງເຂົາ»។

Verse 11

एवमुक्ते तदा कन्यां धर्मव्याधो महातपाः । मतङ्गपुत्राय ददौ प्रसन्नाय च धीमते ॥ ८.११ ॥

ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ທ່ານທຳມະວະຍາດະ ນາຍພານຜູ້ຖືທຳ ແລະຜູ້ມີຕະປະສູງ, ໄດ້ມອບນາງສາວໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງມະຕັງ ຜູ້ມີໃຈເມດຕາ ແລະປັນຍາ.

Verse 12

धर्मव्याधस्तदा कन्यां दत्वा स्वगृहमीयिवान् । सा अपि श्वशुरयोर्भर्तुः शुश्रूषणपरा अभवत् ॥ ८.१२ ॥

ຕໍ່ມາ ທຳມະວະຍາດະ ໄດ້ມອບນາງສາວແລ້ວ ກໍກັບໄປບ້ານຂອງຕົນ. ນາງເອງກໍເປັນຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນການປະຄອງຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຕໍ່ພໍ່ແມ່ຜົວ ແລະຕໍ່ຜົວຂອງນາງ.

Verse 13

अथ कालेन महता सा कन्या अर्जुनकी शुभा । उक्ता श्वश्रुवा सुता पुत्रि जीवहन्तुस्त्वमीदृशी । न जानासि तपश्चर्तुं भर्त्तुराराधनं तथा ॥ ८.१३ ॥

ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນ, ນາງອາຣຊຸນະກີ ຜູ້ເປັນມງຄົດ, ຖືກແມ່ຜົວກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ, ເຈົ້າເປັນຄົນແບບນີ້—ຜູ້ທຳຮ້າຍຊີວິດສັດ. ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກປະພຶດຕະປະ, ແລະບໍ່ຮູ້ຈັກບູຊາຮັບໃຊ້ຜົວດ້ວຍ»។

Verse 14

सा अपि स्वल्पापराधेन भर्त्सिता तनुमध्यमा । पितुर्वेश्मगता बाला रोदमानाऽ मुहुर्मुहुः ॥ ८.१४ ॥

ນາງຜູ້ມີແອວອ່ອນບາງນັ້ນ, ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຄວາມຜິດນ້ອຍໆ ກໍຖືກຕໍ່ວ່າດຸດ່າ; ແລ້ວນາງໄປຮອດເຮືອນພໍ່. ເດັກຍິງນ້ອຍນັ້ນຮ້ອງໄຫ້ຊໍ້າໆ ຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ.

Verse 15

पित्रा पृष्टा किमेतत्ते पुत्रि रोदनकारणम् । एवमुक्ता तदा सा तु कथयामास भामिनी ॥ ८.१५ ॥

ບິດາໄດ້ຖາມວ່າ: «ລູກສາວເອີຍ ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ເຫດໃດຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້?» ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງກໍເລີ່ມເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດ។

Verse 16

श्वश्र्वा अहम् उक्ता तीव्रेण कोपेन महता पितः । जीवहन्तुः सुतेत्युच्चैरसकृद् व्याधजेति च ॥ ८.१६ ॥

ນາງກ່າວວ່າ: «ພໍ່ເອີຍ ແມ່ຜົວໄດ້ກ່າວກັບຂ້ອຍດ້ວຍຄວາມໂກດຮ້າຍຢ່າງແຮງ ແລະຮ້ອງດັງໆຊ້ຳໆວ່າ: ‘ລູກສາວຂອງຜູ້ຂ້າສັດມີຊີວິດ—ໂອ ຜູ້ຊະນະ, ໂອ ນາຍພານ!’»

Verse 17

एतच्छ्रुत्वा स धर्मात्मा धर्मव्याधो रुषान्वितः । मतङ्गस्य गृहं सोऽथ गत्वा जनपदैर्वृतम् ॥ ८.१७ ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ທ່ານທັມມະວະຍາດະ ຜູ້ມີທຳມະ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລ້ວໄປຫາເຮືອນຂອງມະຕັງກະ ທີ່ຖືກລ້ອມຮອບໂດຍຊາວເມືອງໃນແດນນັ້ນ।

Verse 18

तस्यागतस्य संबन्धी मतङ्गो जयतां वरः । आसनाद्यार्ध्यपाद्येन पूजयित्वेदमब्रवीत् । किमागमनकृत्यं ते किं करोम्यागतक्रियाम् ॥ ८.१८ ॥

ເມື່ອທ່ານມາຮອດ ມະຕັງກະ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ຊະນະ ແລະເປັນຍາດກັບລາວ ໄດ້ຕ້ອນຮັບດ້ວຍການຖວາຍອາສນະ ແລະຂອງຕ້ອນຮັບຕາມປະເພນີ (ອາຣະຄະຍະ ແລະນ້ຳລ້າງຕີນ) ແລ້ວກ່າວວ່າ: «ທ່ານມາເພື່ອການໃດ? ຂ້ອຍຄວນກະທຳພິທີຕ້ອນຮັບອັນໃດແກ່ທ່ານຜູ້ມາຮອດ?»

Verse 19

व्याध उवाच । भोजनं किञ्चिदिच्छामि भोक्तुं चैतन्यवर्जितम् । कौतूहलेन येनाहमागतो भवतो गृहम् ॥ ८.१९ ॥

ນາຍພານກ່າວວ່າ: «ຂ້ອຍປາຖະໜາຈະກິນອາຫານນ້ອຍໜຶ່ງ—ອາຫານທີ່ປາສຈາກຈິດຮູ້—ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້; ເພາະເຫດນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງມາຮອດເຮືອນຂອງທ່ານ»។

Verse 20

मतङ्ग उवाच । गोधूमा व्रीिमयश्चैव संस्कृता मम वेश्मनि । भुज्यतां धर्मविच्छ्रेष्ठ यथाकामं तपोधन ॥ ८.२० ॥

ມະຕັງກະ ກ່າວວ່າ: «ໃນເຮືອນຂ້ອຍ ໄດ້ຈັດກຽມເຂົ້າສາລີ ແລະ ເມັດທັນຍາຫານໄວ້ແລ້ວ. ໂອ ຜູ້ຮູ້ທຳອັນປະເສີດ ຈົ່ງຮັບປະທານຕາມປາຖະໜາ, ໂອ ຜູ້ມີບຸນຕະປະສູງ»។

Verse 21

व्याध उवाच । पश्यामि कीदृशास्ते हि गोधूमा व्रीहयो यवाः । स्वरूपेण च सन्त्येते येन वो वेद्मि सत्तम ॥ ८.२१ ॥

ນາຍພານ ກ່າວວ່າ: «ຂ້ອຍເຫັນແລ້ວວ່າ ນີ້ແມ່ນເຂົ້າສາລີ, ເຂົ້າ, ແລະ ບາເລ. ພວກມັນມີຮູບລັກສະນະຂອງຕົນແຕກຕ່າງກັນ; ໂດຍຮູບນັ້ນແຫຼະ ຂ້ອຍຈຶ່ງຮູ້ຈັກທ່ານ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ»។

Verse 22

श्रीवराह उवाच । एवमुक्ते मतङ्गेन शूर्पं गोधूमपूरितम् । अपरं तत्र व्रीहीणां धर्मव्याधाय दर्शितम् ॥ ८.२२ ॥

ພຣະສີວະຣາຫະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອມະຕັງກະເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກະຕ່າຝັດຂ້າວທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເຂົ້າສາລີ ຖືກນຳມາສະແດງ; ແລະຍັງມີອີກກະຕ່າໜຶ່ງບັນຈຸເມັດເຂົ້າ ສະແດງໃຫ້ແກ່ ທຳມະ-ວະຍາທະ ອີກດ້ວຍ।

Verse 23

दृष्ट्वा व्रीहीन् सगोधूमान् धर्मव्याधो वरासनात् । उत्थाय गन्तुमारभे मतङ्गेन निवारितः ॥ ८.२३ ॥

ເມື່ອເຫັນເມັດເຂົ້າພ້ອມກັບເຂົ້າສາລີ ທຳມະ-ວະຍາທະ ກໍລຸກຂຶ້ນຈາກອາສນະອັນດີ ແລະເລີ່ມຈະໄປ; ແຕ່ຖືກມະຕັງກະຫ້າມໄວ້।

Verse 24

किमर्थं गन्तुमारब्धं त्वया वद महामते । अभुक्तेनैव संसिद्धं मद्गृहे चान्नमुत्तमम् । पाचयित्वा स्वयं चैव कस्मात् त्वं नाद्य भुञ्जसे ॥ ८.२४ ॥

«ເຈົ້າເລີ່ມຈະໄປເພາະຫຍັງ? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍເຖີດ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່. ໃນເຮືອນຂ້ອຍ ອາຫານອັນປະເສີດໄດ້ຈັດສຳເລັດແລ້ວ ແຕ່ເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ກິນ. ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າປຸງດ້ວຍຕົນເອງ ເປັນຫຍັງວັນນີ້ຈຶ່ງບໍ່ຮັບປະທານ?»

Verse 25

व्याध उवाच । सहस्रशः कोटिशश्च जीवान् हंसि दिने दिने । अथेदृशस्य पापस्य कोऽन्नं भुञ्जति सत्पुमान् ॥ ८.२५ ॥

ນາຍພານເວົ້າວ່າ: «ທ່ານຂ້າສັດມີຊີວິດເປັນພັນໆ ເປັນໂກດິໆ ທຸກມື້. ແລ້ວຜູ້ດີຄົນໃດຈະກິນອາຫານຂອງຜູ້ມີບາບໜັກແບບນັ້ນ?»

Verse 26

अचैतन्यं यदि गृहे विद्यते । अन्नं सुसंस्कृतम् । इदानीमत्र संदृष्टा एते तु जलजन्तवः ॥ ८.२६ ॥

«ຖ້າໃນເຮືອນມີສິ່ງທີ່ບໍ່ມີຈິດຮູ້ (ອະໄຈຕັນຍະ) ແລະອາຫານຖືກປຸງແຕ່ງດີ, ບັດນີ້ຢູ່ນີ້ກໍເຫັນສັດນ້ຳເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງແທ້ຈິງ»

Verse 27

अहमेकं कुटुम्बार्थे हन्म्यरण्ये पशुं दिने । तं चेत्पितॄभ्यः संस्कृत्य दत्त्वा भुञ्जामि सानुगः ॥ ८.२७ ॥

«ຂ້ອຍເພື່ອຄອບຄົວ ຂ້າສັດພຽງໂຕດຽວໃນປ່າ ວັນລະໂຕ. ຖ້າຂ້ອຍປຸງແຕ່ງໃຫ້ຖືກພິທີ ແລະຖວາຍແດ່ບັນພະບຸລຸດ (pitṛs) ກ່ອນ, ແລ້ວຈຶ່ງກິນພ້ອມຜູ້ພຶ່ງພາຂອງຂ້ອຍ—»

Verse 28

त्वं तु जीवान् बहून् हत्वा स्वकुटुम्बेन सानुगः । भुञ्जन्नेतेन सततमभो्ज्यं तन्मतं मम ॥ ८.२८ ॥

«ແຕ່ທ່ານ—ຂ້າສັດມີຊີວິດຫຼາຍໆ—ພ້ອມຄອບຄົວແລະຜູ້ຕິດຕາມຂອງທ່ານ, ຖ້າກິນອາຫານທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍວິທີນັ້ນຢູ່ເລື້ອຍໆ, ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຂ້ອຍ ມັນບໍ່ຄວນກິນ»

Verse 29

ब्रह्मणा तु पुरा सृष्टा ओषध्यः सर्ववीरुधः । यज्ञार्थं तत्तु भूतानां भक्ष्यमित्येव वै श्रुतिः ॥ ८.२९ ॥

ແທ້ຈິງແລ້ວ ໃນການກ່ອນ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ໄດ້ສ້າງພືດຢາ ແລະພືດພັນທັງປວງ; ແລະ ສຣຸຕິ (śruti) ກ່າວວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນອາຫານຂອງສັດທັງຫຼາຍ ເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງຍັດຍະ (yajña)

Verse 30

दिव्यो भौटस्तथा पैत्रो मानुषो ब्राह्म एव च । एते पञ्च महायज्ञा ब्रह्मणा निर्मिताः पुरा ॥ ८.३० ॥

ພິທີບູຊາແຫ່ງເທວະ, ພິທີແຫ່ງທາດ, ພິທີແຫ່ງບັນພະບຸລຸດ, ພິທີແຫ່ງມະນຸດ, ແລະພິທີແຫ່ງພຣະພຣາຫມັນ—ນີ້ແມ່ນມະຫາຍັດ 5 ປະການ ທີ່ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສ້າງໄວ້ແຕ່ບູຮານການ.

Verse 31

ब्राह्मणानां हितार्थाय इतरेषां च तन्मुखम् । इतरेषां तु वर्णानां ब्राह्मणैः कारिताः शुभाः ॥ ८.३१ ॥

ເພື່ອປະໂຫຍດແລະຄວາມຜາສຸກຂອງພຣາຫມັນ, ແລະໃຫ້ຜູ້ອື່ນໆຫັນໜ້າໄປສູ່ເປົ້າໝາຍນັ້ນ—ພັນທະແລະຂະບວນປະພືດອັນມົງຄຸນຂອງວັນນະອື່ນໆ ຖືກກ່າວວ່າ ພຣາຫມັນເປັນຜູ້ກໍ່ຕັ້ງ.

Verse 32

एवं यदि विभागः स्याद् वरान्नं तद् विशुध्यति । अन्यथा व्रीहयोऽप्येते एकैकॆ मृगपक्षिणः । मन्तव्या दातृभोक्तॄणां महामांसं तु तत् स्मृतम् ॥ ८.३२ ॥

ຖ້າມີການແບ່ງສ່ວນຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມນີ້ ອາຫານອັນປະເສີດນັ້ນຈະບໍລິສຸດ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ເມັດເຂົ້າເຫຼົ່ານີ້ ກໍຄວນຖືວ່າ ແຕ່ລະເມັດເປັນດັ່ງກວາງຫຼືນົກ; ສໍາລັບຜູ້ໃຫ້ແລະຜູ້ກິນ ນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ “ເນື້ອໃຫຍ່” ຄືກັບການກິນເນື້ອສັດ.

Verse 33

मया ते दुहिता दत्ता पुत्रार्थे देवरूपिणी । सा च त्वद्भार्यया प्रोक्ता दुहिता जन्तुघातिनः ॥ ८.३३ ॥

ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ບຸດຫຼານ ຂ້ອຍໄດ້ມອບລູກສາວຂອງຂ້ອຍ—ຜູ້ມີຮູບດັ່ງເທວະ—ໃຫ້ເຈົ້າ. ແຕ່ນາງກັບຖືກເມຍຂອງເຈົ້າເວົ້າວ່າ ເປັນລູກສາວຂອງຜູ້ຂ້າສັດມີຊີວິດ.

Verse 34

अतोऽर्थमागतॊऽहं ते गृहं प्रति समीक्षितुम् । आचारं देवपूजां च अतिथीनां च तर्पणम् ॥ ८.३४ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງມາຫາເຮືອນຂອງເຈົ້າ ເພື່ອພິຈາລະນາການປະພືດຂອງເຈົ້າ—ທັງການບູຊາເທວະ ແລະການທໍາຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແກ່ແຂກ.

Verse 35

एतेषामेकमप्यत्र कुर्वन्नपि न दृश्यते । तद्गृहं गन्तुमिच्छामि पितॄणां श्राद्धकाम्यया ॥ ८.३५ ॥

ແມ່ນແຕ່ເຮັດພຽງຢ່າງໜຶ່ງໃນບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຢູ່ທີ່ນີ້ ກໍບໍ່ເຫັນຜົນທີ່ປາດຖະໜາ. ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາຈະເຮັດພິທີ śrāddha ແດ່ພິຕຣ (Pitṛs) ຂ້ອຍປາດຖະໜາໄປຫາເຮືອນນັ້ນ.

Verse 36

स्वगृहे नैव भुञ्जामि पितॄणां कार्यमित्युत । अहं व्याधो जीवघाती न तु त्वं लोकहिंसकः ॥ ८.३६ ॥

«ຂ້ອຍບໍ່ກິນຢູ່ເຮືອນຂອງຕົນ ໂດຍກ່າວວ່າ: ‘ມີໜ້າທີ່ຕ້ອງເຮັດແດ່ພິຕຣ (ບັນພະບຸລຸດ).’ ແລະຍັງກ່າວອີກວ່າ: ‘ຂ້ອຍເປັນນາຍພານ ເປັນຜູ້ພາຊີວິດ; ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ທຳຮ້າຍຜູ້ຄົນ.’»

Verse 37

मत्सुता जीवघातस्य यदोढा त्वत्सुतेन च । तन्महत्त्वं च संजातं प्रायश्चित्तं तपोधन ॥ ८.३७ ॥

ໂອ ຜູ້ມີຊັບແຫ່ງຕະປະ (tapodhana), ເມື່ອການຂ້າຊີວິດ (jīvaghāta) ພົວພັນກັບປາ (matsya) ແລະຍັງພົວພັນກັບລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ, ຄວາມຫນັກໜ່ວງຂອງມັນຍ່ອມປາກົດຊັດ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຮັດປຣາຍະຊິຕຕະ (prāyaścitta) ເພື່ອຊຳລະບາບ.

Verse 38

एवमुक्त्वा स चोत्थाय शप्त्वा नारीं तदा धरे । मा स्नुषाभिः समं श्वश्र्वा विश्वासो भवतु क्वचित् ॥ ८.३८ ॥

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະ ໂອ ທະຣາ (ແຜ່ນດິນ), ຫຼັງຈາກສາບແຊ່ງນາງນັ້ນ ລາວປະກາດວ່າ: «ຂໍໃຫ້ບໍ່ມີຄວາມໄວ້ໃຈລະຫວ່າງແມ່ຜົວ ແລະ ລູກໃພ້ຍິງ ໃນເວລາໃດໆເລີຍ».

Verse 39

मा च स्नुषा कदाचित् स्याद् या श्वश्रूं जीवतीमिषेत् । एवमुक्त्वा गतो व्याधः स्वगृहं प्रति भामिनि ॥ ८.३९ ॥

«ແລະຂໍຢ່າໃຫ້ມີລູກໃພ້ຍິງຄົນໃດ ທີ່ປາດຖະໜາໃຫ້ແມ່ຜົວຕາຍ ໃນຂະນະທີ່ນາງຍັງມີຊີວິດ» ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ມີໃຈຮ້ອນ (bhāminī), ນາຍພານກໍໄປສູ່ເຮືອນຂອງຕົນ.

Verse 40

ततो देवान् पितॄन् भक्त्या पूजयित्वा विचक्षणः । पुत्रं चार्जुनकं स्थाप्य स्वसन्ताने महातपाः ॥ ८.४० ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ບູຊາເທວະດາ ແລະ ບັນພະບຸລຸດດ້ວຍສັດທາ; ແລ້ວໄດ້ສະຖາປະນາບຸດ ອາຣຊຸນະກະ ໃຫ້ຢູ່ໃນສາຍສະກຸນຂອງຕົນເປັນຜູ້ສືບທອດ; ມະຫາຕະປະສີນັ້ນກໍດໍາເນີນທາງຕໍ່ໄປ।

Verse 41

धर्मव्याधो जगामाशु तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । पुरुषोत्तमाख्यं च परं तत्र गत्वा समाहितः । तपश्चचार नियतः पठन् स्तोत्रमिदं धरे ॥ ८.४१ ॥

ທັມມະວະຍາດະ ໄດ້ໄປຢ່າງໄວສູ່ທີ່ທີຣຖະອັນສັກສິດ ທີ່ໂດງດັງໃນສາມໂລກ ຄືສະຖານທີ່ສູງສຸດຊື່ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ. ເມື່ອໄປຮອດແລ້ວ ແລະຈິດໃຈສະຫງົບຕັ້ງມັ່ນ, ລາວໄດ້ປະພຶດຕະປະສະຢ່າງມີວິໄນ ພ້ອມທັງສວດສະໂຕຕຣະນີ້, ໂອ ແມ່ທຣະນີ.

Verse 42

नमामि विष्णुं त्रिदशारिनाशनं विशालवक्षस्थलसंश्रितश्रियम् । सुषासनं नीतिमतां परां गतिं त्रिविक्रमं मन्दरधारिणं सदा ॥ ८.४२ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມພຣະວິສນຸ ຜູ້ທໍາລາຍສັດຕູຂອງເທວະດາ; ຜູ້ມີອົງອົບກວ້າງເປັນທີ່ສະຖິດຂອງ ສຣີ (ສິຣິ). ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມພຣະອົງເປັນນິດ—ຜູ້ປົກຄອງອັນດີ, ເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດຂອງຜູ້ມີນິຕິທໍາ; ພຣະຕຣິວິກຣະມະ, ຜູ້ຖືມັນດະຣະ.

Verse 43

दामोदरं रञ्जितभूतलं धिया यशोऽंशुशुभ्रं भ्रमराङ्गसप्रभम् । धराधरं नरकरिपुं पुरुष्टुतं नमामि विष्णुं शरणं जनार्दनम् ॥ ८.४३ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມພຣະວິສນຸ—ພຣະຊະນາຣະດະນະ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງ—ພຣະດາໂມດະຣະ ຜູ້ໃຫ້ແຜ່ນດິນຊື່ນບານດ້ວຍຈິດຕະນາ; ຜູ້ມີກຽດສະຫງ່າສະຫວ່າງດັ່ງລໍາແສງ; ຜູ້ມີກາຍສີຄໍາຄ່ໍາດັ່ງແມງຜຶ້ງ; ຜູ້ຄໍ້າຈຸນແຜ່ນດິນ; ສັດຕູຂອງນະຣະກະ; ແລະຜູ້ທີ່ມະນຸດສັນລະເສີນ.

Verse 44

त्रिधा स्थितं तिग्मरथाङ्गपाणिनं नयस्थितं तृप्तमनुत्तमैर्गुणैः । निःश्रेयसाख्यं क्षपितेतरं गुरुं नमामि विष्णुं पुरुषोत्तमं त्वहम् ॥ ८.४४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມພຣະວິສນຸ ພຣະປຸຣຸໂສຕຕະມະ—ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນສາມປະການ, ຜູ້ຖືຈັກຣະອັນຄົມກົດໃນພຣະຫັດ. ຜູ້ດໍາລົງຢູ່ໃນທາງນິຕິທໍາ ແລະພໍໃຈດ້ວຍຄຸນທຳອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້. ຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ “ນິຫສເຣຍະສະ” ອັນເປັນຄວາມດີສູງສຸດ, ຄູອາຈານຜູ້ກໍາຈັດສິ່ງອື່ນອັນເປັນອຸປະສັກ, ຜູ້ນໍາທາງອັນນ່າເຄົາລົບ.

Verse 45

महावराहो हविषाम्बुभोजनो जनार्दनो मे हितकृच्छितीमुखः । क्षितीधरो मामुदधिक्शयो महान् स पातु विष्णुः शरणार्थिनं तु माम् ॥ ८.४५ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ—ພຣະວຣາຫະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ຊົມຊື່ນຮັບຮອງຮະວິດແລະນ້ຳ; ຈະນາຣະດະນະ ຜູ້ເຮັດປະໂຫຍດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ມີພຣະພັກເປັນແຜ່ນດິນ; ຜູ້ທົງແຜ່ນດິນ ເປັນທີ່ພຶ່ງອັນໃຫຍ່ກາງມະຫາສະໝຸດ—ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸນັ້ນປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ຂໍພຶ່ງພາ।

Verse 46

मायाततं येन जगत्त्रयं कृतं यथाग्निनैकेन ततं चराचरम् । चराचरस्य स्वयमेव सर्वतः स मेऽस्तु विष्णुः शरणं जगत्पतिः ॥ ८.४६ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ທີ່ໂດຍມາຍາຂອງພຣະອົງ ໄດ້ປັ້ນແຕ່ງຈັກກະວານສາມ; ເຫມືອນໄຟດວງດຽວທີ່ແຜ່ຊຶມໃນທັງສິ່ງເຄື່ອນແລະບໍ່ເຄື່ອນ; ແລະຜູ້ທີ່ໂດຍພຣະອົງເອງ ສະຖິດຢູ່ທົ່ວໄປໃນທຸກສິ່ງເຄື່ອນແລະບໍ່ເຄື່ອນ।

Verse 47

भवे भवे यश्च ससर्ज कं ततो जगत् प्रसूतं सचराचरं त्विदम् । ततश्च रुद्रात्मवति प्रलीयतेऽन्वतो हरिर्विष्णुहरस्तथोच्यते ॥ ८.४७ ॥

ໃນແຕ່ລະວົງຈອນແຫ່ງພົບພາ ຜູ້ໃດໄດ້ສ້າງໂລກນີ້—ສັບພະສິ່ງທັງເຄື່ອນແລະບໍ່ເຄື່ອນ—ກໍເປັນຜູ້ນັ້ນ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ມັນກໍລະລາຍເຂົ້າໄປໃນສະພາບທີ່ມີຣຸດຣະເປັນແກ່ນສານ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ຮະຣິ—ວິສນຸ—ຮະຣະ ດ້ວຍ.

Verse 48

खात्मेन्दुपृथ्वीपवनाग्निभास्कराः जलं च यस्य प्रभवन्ति मूर्त्तयः । स सर्वदा मे भगवान् सनातनो ददातु शं विष्णुरचिन्त्यरूपधृक् ॥ ८.४८ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸ ພຣະເຈົ້າຜູ້ນິລັນດອນ ຜູ້ທົງຮູບອັນບໍ່ອາດຄາດຄິດໄດ້ ປະທານຄວາມສຸກສະຫງົບແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເສມອ—ເພາະຈາກຮູບປາກົດຂອງພຣະອົງ ເກີດຂຶ້ນອາກາດ, ອາດມັນ (ātman), ດວງຈັນ, ແຜ່ນດິນ, ລົມ, ໄຟ, ດວງອາທິດ ແລະນ້ຳດ້ວຍ.