Adhyaya 187: Determination of the Origin and Procedure of the Ancestral Offering (Pitṛyajña/Śrāddha)

Verse 1

अथ सृष्टिपितृयज्ञौ ॥ सूत उवाच ॥ एवं नारायणाच्छ्रुत्वा सा मही संशितव्रता ॥ कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा माधवं पुनरब्रवीत् ॥

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງດັ່ງນີ້ຈາກນາຣາຍະນະແລ້ວ, ພຣະທຣະນີຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນພຣະວຣະຕະ ໄດ້ປະນົມມືທັງສອງເປັນອັນຈະລີ ແລ້ວກ່າວກັບພຣະມາຘະວະອີກຄັ້ງ।

Verse 2

धरण्युवाच ॥ श्रुतमेतन्मयाख्यानं क्षेत्रस्य च महत्फलम् ॥ एकं मे परमं गुह्यं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥

ພຣະທຣະນີກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງເລື່ອງນີ້ ແລະຜົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງກະເຂດສັກສິດແລ້ວ. ແຕ່ຍັງມີເລື່ອງໜຶ່ງອັນລຶກລັບສູງສຸດ—ຂໍພຣະອົງໂປດອະທິບາຍໃຫ້ດ້ວຍ।

Verse 3

पितृयज्ञस्य माहात्म्यं सोमदत्तो नराधिपः ॥ मृगयां समुपागम्य यत्त्वया पूर्वभाषितम् ॥

ກ່ຽວກັບມະຫາຕະມະຂອງປິຕຣະຍັດ: ຄືສິ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍກ່າວໄວ້ກ່ອນ ກ່ຽວກັບພຣະຣາຊາໂສມະດັດຕະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ ທີ່ອອກໄປລ່າສັດ—ນັ້ນແຫຼະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໝາຍເຖິງ।

Verse 4

को गुणः पितृयज्ञस्य कथमेव प्रयुज्यते ॥ केन चोत्पादितं श्राद्धं कस्मिन्नर्थे किमात्मकम् ॥

ປິຕຣະຍັດມີຄຸນປະໂຫຍດຫຍັງ ແລະຄວນປະກອບຢ່າງໃດໃຫ້ຖືກຕ້ອງ? ພິທີສຣາດທະຖືກສ້າງຕັ້ງໂດຍໃຜ ເພື່ອຈຸດປະສົງອັນໃດ ແລະມີສະພາວະສານະສຳຄັນເປັນຢ່າງໃດ?

Verse 5

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण वदस्व मे ॥ श्रीवराह उवाच ॥ साधु भूमे महाभागे यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥

ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຟັງໃຫ້ລະອຽດ; ຂໍພຣະອົງກ່າວອະທິບາຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ພຣະສຣີວະຣາຫະກ່າວວ່າ: ດີແທ້ ໂອ ພຣະທຣະນີຜູ້ມີມະຫາພາກ ທີ່ເຈົ້າຖາມເຮົາດ້ວຍປະການນີ້।

Verse 6

मोहितासि वरारोहे भाराक्रान्ता वसुन्धरे ॥ दिव्यां ददामि ते बुद्धिं शृणु सुन्दरि तत्त्वतः ॥

ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ເຈົ້າຖືກມົວເມົາ; ໂອ ວະສຸນທະຣາ, ເຈົ້າຖືກພາລະກົດທັບ. ຂ້າຈະປະທານປັນຍາທິບໃຫ້ເຈົ້າ—ໂອ ນາງງາມ, ຈົ່ງຟັງຕາມຄວາມຈິງແຫ່ງຕັດຕະວະ.

Verse 7

कथयिष्यामि ते ह्येवं श्राद्धोत्पत्तिविनिश्चयम् ॥ आदौ स्वर्गस्य चोत्पत्तिं देवानां च वरानने ॥

ດັ່ງນີ້ ຂ້າຈະອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນເຖິງກຳເນີດຂອງ «ສຣາດທະ». ກ່ອນອື່ນ, ໂອ ນາງຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ຂ້າຈະກ່າວເຖິງການເກີດຂຶ້ນຂອງສະຫວັນ ແລະ ເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 8

निष्प्रभेऽस्मिन्निरालोके सर्वतस्तमसावृते ॥ स्रष्टुं वै बुद्धिरुत्पन्ना त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥

ໃນເວລາທີ່ໂລກນີ້ໄຮ້ປະກາຍ ໄຮ້ແສງສະຫວ່າງ ແລະຖືກຄວາມມືດປົກຄຸມທົ່ວທຸກທິດ, ຈຶ່ງເກີດດຳຣິຈະສ້າງໄຕຣໂລກ ພ້ອມທັງສັດຈະລະ ແລະ ອະຈະລະ.

Verse 9

सोऽहं च शेषपर्यङ्के एकश्चैव पराङ्मुखः ॥ स्वपामि च वरारोहे अनन्तशयने ह्यहम् ॥

ແລະ ຂ້າ—ຜູ້ດຽວ ຫັນໜ້າອອກ—ນອນຢູ່ເທິງຕຽງຂອງ ເສສະ; ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ຂ້າພັກຢູ່ແທ້ໆເທິງສະຫຍາຂອງ ອະນັນຕະ.

Verse 10

युगं युगसहस्राणि यास्यन्ति च गतानि च ॥ न त्वं मम विजानासि ज्ञातुं मायां यशस्विनि ॥

ຍຸກແລ້ວຍຸກເລົ່າ ນັບພັນຍຸກຈະຜ່ານໄປ ແລະຫຼາຍຍຸກກໍຜ່ານມາແລ້ວ; ແຕ່ໂອ ຜູ້ມີກຽດສັກສີ, ເຈົ້າຍັງບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈມາຍາຂອງຂ້າເພື່ອຮູ້ແຈ້ງໄດ້.

Verse 11

धारितं मम सुश्रॊणि दिवा पञ्चशतानि च ॥ वाराहं रूपमादाय न जानासि हि भामिनि ॥

ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ຂ້າໄດ້ຖືພາລະນີ້ມາຫ້າຮ້ອຍວັນ; ແຕ່ເມື່ອຂ້າຮັບຮູບເປັນ ວະຣາຫະ (ໝູປ່າເທວະ) ແລ້ວ, ໂອ ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສ, ເຈົ້າກໍຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກຂ້າ।

Verse 12

यन्मां पृच्छसि वै ज्ञातुमात्मानं च यशस्विनि ॥ एकमूर्त्तिस्त्रिधा जातो ब्रह्मविष्णुहरात्मकः ॥

ໂອ ຜູ້ມີກຽດສັກສີ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າຖາມເພື່ອຮູ້ຈັກຂ້າ—ຄືອັດຕະສະພາບຂອງຂ້າ: ຂ້າເປັນຮູບດຽວ ແຕ່ປາກົດເປັນສາມ, ມີສະພາບແຫ່ງ ພຣະພຣະຫມາ, ວິສະນຸ ແລະ ຫະຣະ (ສິວະ)

Verse 13

क्रोधहेतोर्मया सृष्ट ईश्वरॊऽसुरनाशनः ॥ मम नाभ्यामभूत्पद्मं पद्मगर्भः पितामहः ॥

ເນື່ອງຈາກເຫດແຫ່ງຄວາມໂກດ, ຂ້າໄດ້ສ້າງພຣະອີສະວະຣະ ຜູ້ທຳລາຍອະສຸຣ; ແລະຈາກສະດືອຂອງຂ້າ ໄດ້ເກີດດອກບົວ—ປິຕາມະຫະ ຜູ້ມີຄັນເປັນດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ)

Verse 14

एवं त्रयो वयं देवाः कृत्वा ह्येकाणर्वां महीम् ॥ तिष्ठामः परमप्रीत्या मायां कृत्वा तु वैष्णवीम् ॥

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາສາມພຣະເທວະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເປັນມະຫາສະໝຸດດຽວ ແລ້ວສະຖິດຢູ່ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີສູງສຸດ, ໂດຍໄດ້ຮັງສັນ ໄວສະນະວີ ມາຍາ

Verse 15

सर्वं तज्जलपूर्णं तु न चाज्ञायते किञ्चन ॥ वटमेकं वर्जयित्वा विष्णुमूलं यशोद्रुमम् ॥

ທຸກສິ່ງນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳ ແລະບໍ່ອາດຈະເຫັນຫຍັງໄດ້ເລີຍ; ນອກຈາກຕົ້ນໄຊ (ບັນຍັນ) ເພີງຕົ້ນດຽວ—ຕົ້ນອັນສົງ່າງາມທີ່ມີຮາກຢູ່ໃນ ວິສະນຸ

Verse 16

तिष्ठाम वटवृक्षेऽहं मायया बालरूपधृक् ॥ पश्यामि च जगत्सर्वं त्रैलोक्यं यन्मया कृतम् ॥

ຂ້າພະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ເທິງຕົ້ນໄທ; ໂດຍອຳນາດມາຍາ ຂ້າພະເຈົ້າຖືຮູບເປັນເດັກນ້ອຍ ແລະໄດ້ເບິ່ງໂລກທັງປວງ—ໄຕໂລກ—ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສ້າງໄວ້ເອງ।

Verse 17

वारयामि वरारोहे जानासि त्वं धरे शुभे ॥ कालेन तु तदा देवि कृत्वा वै वडवामुखम् ॥

ໂອ ຜູ້ມີຂາອ່ອນງາມ ຂ້າພະເຈົ້າຫ້າມປ້ອງກັນສິ່ງນີ້; ໂອ ພຣະທຣະນີຜູ້ເປັນມງຄົດ ເຈົ້າຍ່ອມຮູ້. ຕໍ່ມາຕາມການເວລາ ໂອ ເທວີ ໄດ້ເກີດ ‘ວະດະວາມຸຂ’ ຄື “ປາກແມ່ມ້າ”.

Verse 18

विनिस्सृतं जलं तत्र मायया तदनन्तरम् ॥ प्रलये च विनिवृत्ते ब्रह्मा लोकपितामहः ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂດຍອຳນາດມາຍາ ນ້ຳໄດ້ໄຫຼອອກຢູ່ທີ່ນັ້ນທັນທີ; ແລະເມື່ອພຣະລະຍະສິ້ນສຸດ ພຣະພຣະຫມາ—ປິຕາມະຫະແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ—ກໍປາກົດຂຶ້ນ।

Verse 19

एवमुक्तो मया देवि गृह्य तत्र कमण्डलुम् ॥ उपस्पृश्य शुचिर्भूत्वा ब्रह्मा चोत्पादयन्सुरान् ॥

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ຮັບເອົາກະມັນດະລຸຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລ້ວເຮັດອາຈະມະນະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະເລີ່ມກໍ່ກຳເນີດເທວະທັງຫຼາຍ।

Verse 20

आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ च मरुद्गणाः ॥ तारणार्थं च सर्वेषां ब्राह्मणान्भुवि दैवतान् ॥

ອາທິດຍະ ວະສຸ ຣຸດຣະ ອັສວິນທັງສອງ ແລະຫມູ່ມະຣຸດ; ອີກທັງເພື່ອການຊ່ວຍເຫຼືອແລະປົກປ້ອງສັດທັງປວງ ໄດ້ສະຖາປະນາພຣາຫມະນະໃນໂລກໃຫ້ເປັນຜູ້ມີສະຖານະດຸຈເທວະ।

Verse 21

बाहुभ्यां क्षत्रमुत्पन्नं वैश्याः ऊरुविनिःसृताः ॥ पद्भ्यां विनिःसृताः शूद्राः सर्ववर्णोपचारकाः

ຈາກແຂນທັງສອງເກີດຂຶ້ນກະສັດຣະ (ຊົນຊັ້ນປົກຄອງ/ນັກຮົບ); ຈາກຂາອ່ອນເກີດໄວຊະຍະ. ຈາກຕີນເກີດຊູດຣະ ຜູ້ຮັບໃຊ້ແລະຄໍ້າຈຸນວັນນະທັງປວງ.

Verse 22

देवताश्चासुरा देवि जातास्ते ब्रह्मणस्तथा ॥ देवता ह्यसुराः सर्वे तपोवीर्यबलान्विताः

ໂອ ເທວີ, ເທວະແລະອະສູຣະກໍເກີດຈາກພຣະພຣະຫມາເຊັ່ນດຽວກັນ. ແທ້ຈິງ ທັງເທວະແລະອະສູຣະ—ທຸກຜູ້—ມີພະລັງແຫ່ງຕະປະ, ວີຣະຍະ ແລະກໍາລັງ.

Verse 23

दित्यां च जनिताः पुत्रा असुराः सुरशत्रवः ॥ प्रजापतिश्चाजनयदृषींश्चैव तपोधनान्

ແລະຈາກດິຕີເກີດບຸດທັງຫຼາຍ—ອະສູຣະ ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງເທວະ. ແລະປຣະຊາປະຕິກໍໃຫ້ກໍາເນີດແກ່ຣິສິທັງຫຼາຍ ຜູ້ມີຕະປະເປັນຊັບສົມບັດ.

Verse 24

तेजसा भास्कराकाराः सर्वे शास्त्रविदो द्विजाः ॥ तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च जनिता ब्रह्मसूनुना

ທັງໝົດສ່ອງສະຫວ່າງ ມີຮູບດັ່ງພຣະອາທິດ, ເປັນທະວິຊະ ແລະເປັນຜູ້ຮູ້ຊາສະຕຣະ. ບຸດແລະຫຼານຂອງເຂົາເຈົ້າກໍຖືກໃຫ້ກໍາເນີດໂດຍບຸດຂອງພຣະພຣະຫມາ.

Verse 25

निमेस्तु वंशसम्भूतो आत्रेय इति विश्रुतः ॥ जातमात्रो महात्मा स श्रीमांश्चापि तपोनिधिः

ຈາກສາຍວົງຂອງນິມິ ໄດ້ປາກົດຜູ້ມີນາມລືຊາວ່າ ອາເຕຣຍະ. ຕັ້ງແຕ່ເກີດມາ ທ່ານເປັນມະຫາອາດມາ ມີສິຣີ ແລະເປັນດັ່ງຄັງແຫ່ງຕະປະ.

Verse 26

आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ च मरुद्गणाः ॥ देवतास्तु त्रयस्त्रिंशददित्यां जनयन्पुरा

ອາທິຕະຍະ, ວະສຸ, ຣຸດຣະ, ອັສວິນສອງອົງ ແລະ ຝູງມະຣຸດ—ເທວະເຫຼົ່ານີ້ລວມແລ້ວ 33 ອົງ; ໃນກາລກ່ອນໄດ້ກໍເກີດຈາກ ອະດິຕິ.

Verse 27

एकचित्तं समाधाय तपश्चरति निश्चलः ॥ पञ्चाग्निर्वायुभक्षश्च एकपादोर्ध्वबाहुकः

ເຂົາຮວບຮວມຈິດໃຫ້ເປັນເອກະ ຢູ່ນິ່ງບໍ່ໄຫວ ແລ້ວປະພຶດຕະປະ—ຢູ່ກາງໄຟຫ້າ ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍລົມ ຢືນຂາດຽວ ຊູແຂນຂຶ້ນເທິງ.

Verse 28

वर्षाणां च सहस्राणि तपस्तप्त्वा वसुन्धरे ॥ मृत्युकालमनुप्राप्तस्ततः पञ्चत्वमागतः

ໂອ ພຣະແມ່ທຣະນີ! ເມື່ອເຂົາບຳເພັນຕະປະຫຼາຍພັນປີ ແລ້ວຄາວມໍລະນະມາຮອດ ເຂົາກໍເຂົ້າສູ່ສະພາບແຫ່ງທາດທັງຫ້າ.

Verse 29

नष्टं च तं सुतं दृष्ट्वा निमेः शोक उपाविशत् ॥ पुत्रशोकाभिसंयुक्तो दिवा रात्रौ च चिन्तयन्

ເມື່ອເຫັນວ່າລູກຊາຍຂອງຕົນສູນຫາຍ ຄວາມໂສກກໍເຂົ້າຄອບງຳນິມິ; ຖືກທຸກຂ໌ເພາະໂສກລູກ ເຂົາຄິດຄຳນຶງທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ.

Verse 30

निमिः कृत्वा ततः शोकं विधानात्तत्र माधवि ॥ तं मनोगतसंकल्पं त्रिरात्रे प्रत्यपद्यत

ຕໍ່ມາ ນິມິ, ໂອ ມາທະວີ, ໄດ້ປະພຶດວັດແລະອະນຸສະຖານຕາມພິທີທີ່ກຳນົດໄວ້ຢູ່ນັ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມໂສກ; ແລະໃນສາມຄືນ ເຂົາກໍໄດ້ຄືນມາຊຶ່ງປະສົງໃນໃຈອີກຄັ້ງ.

Verse 31

तस्य प्रतिविशुद्धस्य माघमासे तु द्वादशीम् ॥ मानसं सृज्य विषयं बुद्धिर्विस्तारगामिनी

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ບໍລິສຸດຢ່າງສົມບູນ ໃນວັນດວາດະຊີແຫ່ງເດືອນມາຆະ—ເມື່ອສ້າງອາລົມແຫ່ງການພິຈາລະນາໃນໃຈ—ປັນຍາຂອງລາວກໍຂະຫຍາຍກວ້າງຂຶ້ນ।

Verse 32

स निमिश्चिन्तयामास श्राद्धकल्पं समाहितः ॥ यानि तस्यैव भोज्यानि मूलानि च फलानि च

ດ້ວຍຄວາມສະຫງົບແລະຕັ້ງໝັ້ນ ລາວຈຶ່ງພິຈາລະນາພິທີສຣາດທະ (śrāddha)—ວ່າອາຫານໃດຄວນຖວາຍ: ຫົວມັນຮາກພືດ ແລະ ໝາກໄມ້।

Verse 33

यानि कानि च भक्ष्याणि नवश्च रससंभवः ॥ यानि तस्यैव चेष्टानि सर्वमेतदुदाहरेत्

ອາຫານທີ່ກິນໄດ້ທັງຫມົດ ແລະ ອາຫານປຸງໃໝ່ທີ່ເກີດຈາກລົດຊາດ/ນ້ໍາສານ ພ້ອມທັງຂໍ້ປະພຶດທີ່ເໝາະສົມກັບລາວ—ຄວນກ່າວລະບຸໃຫ້ຊັດເຈນທັງໝົດ।

Verse 34

आमन्त्र्य ब्राह्मणं पूर्वं शुचिर्भूत्वा समाहितः ॥ दक्षिणावर्ततः सर्वमकरोदृषिसत्तमः

ກ່ອນອື່ນ ລາວໄດ້ເຊີນພຣາຫມັນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ; ແລ້ວເມື່ອບໍລິສຸດແລະຕັ້ງໝັ້ນ ຣິສີຜູ້ປະເສີດກໍປະກອບທຸກຢ່າງຕາມດັກຊິນາວັດຕະ (ວຽນຂວາ/ຕາມເຂັມນາລິກາ)។

Verse 35

सप्तकृत्वस्ततस्तत्र युगपత్సमुपाविशत् ॥ दत्त्वा तु मांसशाकानि मूलानि च फलानि च

ຕໍ່ມາ ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ນັ່ງລົງຮ່ວມກັນ 7 ຄັ້ງ ຕາມລໍາດັບອັນຄວນ; ແລະໄດ້ຖວາຍເນື້ອສັດແລະຜັກ ພ້ອມທັງຫົວຮາກ ແລະ ໝາກໄມ້।

Verse 36

पूजयित्वा तु विप्रान्स सप्तकृत्वश्च सुन्दरि ॥ कृत्वा तु दक्षिणाग्रांश्च कुशांश्च प्रयतः शुचिः

ໂອ ຜູ້ງາມ! ລາວໄດ້ບູຊາພຣາຫມັນ 7 ເທື່ອ ແລະຈັດວາງສ່ວນຫນ້າສຸດສໍາລັບທັກຊິນາ ພ້ອມຫຍ້າຄຸຊະຕາມພິທີ ເຂົາຢູ່ດ້ວຍຄວາມສໍາລວມແລະຄວາມບໍລິສຸດ.

Verse 37

एवं दिने गते भद्रे ह्यस्तं प्राप्ते दिवाकरे ॥ ब्रह्म कर्मोत्तमं दिव्यं भावसाध्यमुपासत

ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົນ! ເມື່ອວັນຜ່ານໄປ ແລະຕາເວັນເຖິງຍາມຕົກ ລາວໄດ້ເຂົ້າສູ່ອຸປາສະນາ ‘ພຣະຫມະ-ກັມ’ ອັນສູງສຸດແລະທິບຍະ ທີ່ສໍາເລັດໄດ້ດ້ວຍພາວະໃນໃຈ.

Verse 38

एकाकी यतचित्तात्मा निराशी निष्परिग्रहः ॥ शुचौ देशे प्रतिष्ठाप्य स्थिरमासनमात्मनः

ຢູ່ຜູ້ດຽວ ດ້ວຍຈິດແລະຕົນຖືກສໍາລວມ ບໍ່ຄາດຫວັງ ແລະບໍ່ມີການຄອບຄອງ ລາວໄດ້ຈັດຕັ້ງອາສນະອັນໝັ້ນຄົງໃຫ້ຕົນ ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ.

Verse 39

नात्युच्चं नातिनीचं च चेलाजिनकुशोत्तरम् ॥ तत्रैकाग्रं मनः कृत्वा यतचित्तो जितेन्द्रियः

ບໍ່ສູງເກີນ ບໍ່ຕໍ່າເກີນ ແລະປູທັບດ້ວຍຜ້າ ໜັງກວາງ ແລະຫຍ້າຄຸຊະເປັນຊັ້ນເທິງ; ຢູ່ນັ້ນລາວເຮັດໃຫ້ໃຈເປັນເອກາກຣະ ສໍາລວມຈິດ ແລະຊະນະອິນທຣີ—ແລ້ວດໍາເນີນຕໍ່.

Verse 40

उपविश्यासनेऽयुञ्जद्योगमात्मविशुद्धये ॥ समं कायशिरोग्रीवं धारयन्नचलः स्थितः

ນັ່ງລົງເທິງອາສນະ ລາວໄດ້ປະຕິບັດໂຍຄະເພື່ອຊໍາລະຕົນ; ຮັກສາກາຍ ຫົວ ແລະຄໍໃຫ້ຕົງເທົ່າກັນ ລາວຢືນຢັນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ.

Verse 41

संप्रेक्ष्य नासिकाग्रं स्वं दिशश्चानवलोकयन् ॥ प्रकाशात्मा विगतभीर् ब्रह्मचारी व्रते स्थितः ॥

ເຂົາເພ່ງສາຍຕາໄປທີ່ປາຍດັງຂອງຕົນ ແລະບໍ່ເບິ່ງໄປຕາມທິດທາງທັງຫມົດ; ມີຄວາມແຈ້ງໃສພາຍໃນ ສະຫງົບ ແລະປອດຈາກຄວາມຢ້ານ, ພຣະພຣະຫມະຈາຣິນຈຶ່ງຕັ້ງມັ່ນໃນວຣະຕະຂອງຕົນ.

Verse 42

संयम्य मयि चित्तं यो युक्त आसीत मत्परः ॥ प्रयुञ्जीत तदात्मानं मद्भक्तो नान्यमानसः ॥

ຜູ້ໃດທີ່ຄວບຄຸມຈິດໃຫ້ຢູ່ໃນເຮົາ ນັ່ງຢ່າງມີວິໄນ ແລະຖືເຮົາເປັນເປົ້າໝາຍສູງສຸດ—ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ພັກຕະຂອງເຮົາ ບໍ່ໃຫ້ຈິດໄປຫາອື່ນ ຄວນອຸທິດຕົນທັງໝົດໃຫ້ແກ່ການປະຕິບັດອັນມຸ່ງທາງດຽວນັ້ນ.

Verse 43

एवं निवृत्तसंध्यायां ततो रात्रिरुपागता ॥ पुनश्चिन्तितुमारब्धः शोकसंविग्नमानसः ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພິທີສັນທະຍາສິ້ນສຸດ ຄືນກໍມາຮອດ; ແລ້ວເຂົາເລີ່ມຄິດພິຈາລະນາອີກຄັ້ງ ດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ຫວັ່ນໄຫວເນື່ອງຈາກຄວາມໂສກ.

Verse 44

कृत्वा तु पिण्डसंकल्पं पश्चात्तापं चकार ह ॥ अकृतं मुनिभिः सर्वं किं मया तदनुष्ठितम् ॥

ແຕ່ເມື່ອເຂົາຕັ້ງສັງກັນປະເກືອບກັບການຖວາຍປິນດະແລ້ວ ກໍເກີດຄວາມເສຍໃຈວ່າ: “ຖ້າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບັນດາມຸນີບໍ່ໄດ້ເຮັດ ແລ້ວເຮົາເປັນຫຍັງຈຶ່ງໄດ້ປະກອບອະນຸຖານນັ້ນ?”

Verse 45

निवापकर्म ह्यशुचि पुत्रार्थे विनियोजितम् ॥ अहो स्नेहप्रभावेण मया चाकृतबुद्धिना ॥

“ພິທີນິວາປະນັ້ນແທ້ຈິງຖືວ່າບໍ່ບໍລິສຸດ ແຕ່ກໍນໍາໃຊ້ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງການໄດ້ບຸດ. ໂອ້—ເນື່ອງຈາກອໍານາດແຫ່ງຄວາມຮັກໃຄ່ ເຮົາຈຶ່ງກະທໍາໄປດ້ວຍປັນຍາທີ່ຍັງບໍ່ສຸກງອມ.”

Verse 46

किं वक्ष्यन्ति च मां सर्वे ये वै पितृपदे स्थिताः ॥ एवं विचिन्त्यमानस्य गता रात्रिर्वसुन्धरे ॥

“ແລ້ວຜູ້ທັງຫມົດທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງແຫ່ງບັນພະບຸລຸດ ຈະກ່າວຫຍັງຕໍ່ຂ້າ?” ຄິດພິຈາລະນາຢູ່ດັ່ງນີ້; ໂອ ວະສຸນທະຣາ (ແຜ່ນດິນ) ຄືນກໍຜ່ານໄປ.

Verse 47

पूर्वसन्ध्यानु सम्प्राप्ता उदिते च दिवाकरे ॥ सन्ध्याविधिं विनिवर्त्य हुत्वाग्नीन् द्विजसत्तमः ॥

ເມື່ອສັນທະຍາຕອນເຊົ້າມາຮອດ ແລະຕາເວັນຂຶ້ນແລ້ວ, ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ ໄດ້ປະກອບພິທີສັນທະຍາໃຫ້ສົມບູນ ແລ້ວຖວາຍອາຫຸຕິລົງໃນໄຟບູຊາ

Verse 48

पुनश्चिन्तां प्रपन्नः स आत्रेयो ह्यतिदुःखितः ॥ एकाकी भाषते तत्र शोकपीडितमानसः ॥

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ລາວຕົກຢູ່ໃນຄວາມກັງວົນ; ອາຕເຣຍະນັ້ນທຸກຂ໌ຫນັກຍິ່ງ ແລະເວົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນພຽງລຳພັງ ໂດຍຈິດໃຈຖືກຄວາມໂສກກົດທັບ

Verse 49

धिग्वयो धिक्च मे कर्म धिग्बलं धिक्च जीवितम् ॥ पुत्रं सर्वसुखैर्युक्तं जीवितं हि न दृश्यते ॥

“ຂໍຕຳນິຊະຕາ; ຂໍຕຳນິກຳຂອງຂ້າ; ຂໍຕຳນິພະລັງ; ແລະຂໍຕຳນິຊີວິດ. ເພາະຊີວິດທີ່ພ້ອມດ້ວຍຄວາມສຸກທັງປວງ—ຄືບຸດ—ບໍ່ປາກົດແກ່ຂ້າ”

Verse 50

नरकं पूतिकाख्यातं हृदि दुःखं विदुर्बुधाः ॥ परित्राणं ततः पुत्रादिच्छन्तीह परत्र च ॥

ນັກປັນຍາຮູ້ວ່າ “ປູຕິກາ” ແມ່ນນະລົກຊະນິດໜຶ່ງ ຄືຄວາມທຸກຂ໌ຢູ່ໃນໃຈ; ເພາະສະນັ້ນຜູ້ຄົນຈຶ່ງປາຖະໜາການຄຸ້ມຄອງແລະການພົ້ນທຸກຂ໌ຜ່ານບຸດ ທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ

Verse 51

पूजयित्वा तु देवांश्च दत्त्वा दानं त्वनेकशः ॥ हुत्वाग्निं विधिवच्चैव स्वर्गं तु लभते नरः

ເມື່ອໄດ້ບູຊາເທວະທັງຫຼາຍ ແລະໃຫ້ທານຫຼາຍເທື່ອ ພ້ອມທັງຖວາຍອາຫູຕິໃນໄຟຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບສະຫວັນ

Verse 52

पुत्रेण लभते येन पौरत्रेण च पितामहाः ॥ अथ पुत्रस्य पौरत्रेण मोदन्ते प्रपितामहाः

ໂດຍບຸດ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນອັນເປັນປະໂຫຍດ; ໂດຍຫຼານ ປິຕາມະຫາ (ປູ່ຕາ) ທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບອານິສົງ. ແລະໂດຍເຫຼນ ຄືຫຼານຂອງບຸດ ປຣະປິຕາມະຫາ (ປູ່ຕາຊັ້ນເກົ່າ) ຍ່ອມປິຕິຍິນດີ

Verse 53

पुत्रेण श्रीमता हीनं नाहं जीवितुमुत्सहे ॥ एतस्मिन्नन्तरे देवि नारदो द्विजसत्तमः

“ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຂາດບຸດຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປາດຖະນາຈະດຳລົງຊີວິດຕໍ່ໄປ” ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ໂອ ເທວີ, ນາຣະດະ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ດວິຊະ ໄດ້ມາຮອດ

Verse 54

जगाम तापसारण्यं ऋष्याश्रमविभूषितम् ॥ सर्वकामयुतं रम्यं बहुपुष्पफलोदकम्

ທ່ານໄດ້ໄປຍັງປ່າຂອງນັກຕະປະ ອັນປະດັບດ້ວຍອາສຣົມຂອງລຶສີທັງຫຼາຍ—ງາມນ່າຊົມ ພ້ອມດ້ວຍສິ່ງທີ່ປາດຖະນາທຸກປະການ ແລະອຸດົມດ້ວຍດອກໄມ້ ໝາກໄມ້ ແລະນ້ຳຫຼາຍຫຼາຍ

Verse 55

तस्मै दत्त्वा पाद्यमर्घ्यं आसने चोपवेश्य च ॥ उपविश्यासने देवि नारदो वाक्यमब्रवीत्

ເມື່ອໄດ້ຖວາຍນ້ຳລ້າງຕີນ (ປາດຍະ) ແລະອັຣຄະຍະເພື່ອຄວາມເຄົາລົບ ພ້ອມທັງເຊີນໃຫ້ນັ່ງເທິງອາສະນະ ແລ້ວນາຣະດະກໍນັ່ງລົງເທິງອາສະນະເຊັ່ນກັນ ໂອ ເທວີ ແລະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳ

Verse 56

नारद उवाच ॥ निमे शृणु महाप्राज्ञ शोकमुत्सृज्य दूरतः ॥ अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावान्नावबुध्यसे

ນາຣະດາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຈົ່ງຟັງຂ້າ; ຈົ່ງປະລະຄວາມໂສກໃຫ້ໄກ. ເຈົ້າໂສກໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ຄວນໂສກ; ແມ່ນວ່າອ້າງວ່າມີປັນຍາ ແຕ່ຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈແທ້”

Verse 57

गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः ॥ मृतं वा यदि वा नष्टं यो यान्तमनुशोचति

ນັກປັນຍາບໍ່ໂສກຄຳຄວນທັງຕໍ່ຜູ້ຕາຍ ແລະຜູ້ຍັງມີຊີວິດ. ຈະຕາຍຫຼືສູນຫາຍ, ຜູ້ໃດໂສກຕໍ່ຜູ້ຈາກໄປ ກໍບໍ່ອາດນຳກັບຄືນໄດ້.

Verse 58

अमित्रास्तस्य हृष्यन्ति स चापि न निवर्त्तते ॥ अमरत्वं न पश्यामि त्रैलोक्ये सचराचरे

ສັດຕູຂອງເຂົາຍິນດີ ແລະເຂົາເອງກໍບໍ່ກັບຄືນ. ຂ້າບໍ່ເຫັນຄວາມອະມະຕະຢູ່ໃສໃນໄຕໂລກ ທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ.

Verse 59

देवतासुरगन्धर्वा मानुषा मृगपक्षिणः ॥ सर्वे कालवशं यान्ति सर्वे कालमुदीक्षते

ເທວະ, ອະສຸຣ, ຄັນທັບພະ, ມະນຸດ, ສັດປ່າ ແລະນົກ—ທັງໝົດຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງກາລ (ເວລາ); ທັງໝົດລ້ວນຄອຍກາລ.

Verse 60

जातस्य सर्वभूतस्य कालो मृत्युरुपस्थितः ॥ अवश्यं चैव गन्तव्यं कृतान्तविहितेन च

ສຳລັບສັດທຸກຕົວທີ່ເກີດມາ ກາລ—ຄືຄວາມຕາຍ—ຢູ່ໃກ້ຊິດ. ແລະການຈາກໄປນັ້ນຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ຕາມທີ່ກຣິຕານຕະ ກຳນົດໄວ້.

Verse 61

तव पुत्रो महात्मा वै श्रीमान्नाम श्रियो निधिः ॥ पूर्णं वर्षसहस्रं तु तपः कृत्वा सुदुष्चरम्

ບຸດຂອງທ່ານແທ້ຈິງເປັນມະຫາອາດມາ—ໂດຍທໍາມະຊາດເປັນຜູ້ມີສິຣີ ເປັນຄັງແຫ່ງພຣະສີ—ໄດ້ບໍາເນົາຕະປະອັນຫນັກຫນ່ວງຄົບໜຶ່ງພັນປີ।

Verse 62

मृत्युकालमनुप्राप्य गतो दिव्यां परां गतिम् ॥ एतत्सर्वं विदित्वा तु नानुशोचितुमर्हति

ເມື່ອຮອດເວລາມໍລະນະ ລາວໄດ້ໄປຮອດຄະຕິອັນທິບ ແລະສູງສຸດ. ຮູ້ທັງໝົດນີ້ແລ້ວ ບໍ່ຄວນໂສກເສົ້າ।

Verse 63

नारदेनैवमुक्ते तु श्रुत्वा स द्विजसत्तमः ॥ प्रणम्य शिरसा पादौ निमिरुद्विग्नमानसः

ເມື່ອນາຣະດະເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນິມິ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ ໄດ້ຟັງແລ້ວ—ໃຈຍັງກະວົນກະວາຍ—ຈຶ່ງກົ້ມສີສະນະມັດສະການທີ່ພຣະບາດ (ຂອງນາຣະດະ)

Verse 64

अहो मुनिवरश्रेष्ठ अहो धर्मविदां वर ॥ सान्त्वितोऽस्मि त्वया विप्र वचनैर्मधुराक्षरैः

ໂອ້ ທ່ານມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ໂອ້ ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ຜູ້ຮູ້ທຳມະ! ຂ້າແຕ່ພຣາຫມະນ ຂ້ອຍໄດ້ຮັບການປອບໂຍນຈາກທ່ານດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອັນຫວານຊື່ນ

Verse 65

प्रणयात्सौहृदाद्वापि स्नेहाद्वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ शोको निरन्तरं चित्ते ममैद्धृदि वर्तते

ເນື່ອງຈາກຄວາມຮັກ ຫຼືມິດຕະພາບ ຫຼືຄວາມເອັນດູ ຂ້ອຍຈະເວົ້າ—ຂໍຈົ່ງຟັງ. ຄວາມໂສກເສົ້າສະຖິດຢູ່ໃນຈິດໃຈຂ້ອຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຝັງຢູ່ໃນຫົວໃຈ

Verse 66

कृतस्नेहस्य पुत्रार्थे मया संकल्प्य यत्कृतम् ॥ तर्पयित्वा द्विजान्सप्त अन्नाद्येन फलेन च

ເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງບຸດ—ເນື່ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຜູກພັນ—ເມື່ອຕັ້ງສັງກັນປະແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກະທຳໃຫ້ດວິຈະ 7 ຄົນອິ່ມເອີມດ້ວຍອາຫານ ແລະເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ ພ້ອມທັງໝາກໄມ້ດ້ວຍ।

Verse 67

पश्चाद्विसर्जितं पिण्डं दर्भानास्तीर्य भूतले ॥ उदकानयनं चैव ह्यपसव्येन वासितम्

ຕໍ່ມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ວາງຫຍ້າດັຣພະໄວ້ເທິງພື້ນ ແລ້ວຈຶ່ງວິສັດຈະນາ (ປ່ອຍທິ້ງ) ເຄື່ອງບູຊາປິນດະ; ແລະຍັງໄດ້ປະກອບພິທີນໍານ້ໍາ ໂດຍນັ່ງໃນທ່າອະປະສະວະຍະ (ຫັນກັບທິດ) ດ້ວຍ।

Verse 68

शोकस्य तु प्रभावेण एतत्कर्म मया कृतम् ॥ अनार्यजुष्टमस्वर्ग्यमकीर्तिकरणं द्विज

ແຕ່ເນື່ອງຈາກອຳນາດແຫ່ງຄວາມໂສກ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ກະທຳກຳນີ້, ໂອ ດວິຈ; ແລະ (ຂ້າພະເຈົ້າຢ້ານວ່າ) ມັນບໍ່ແມ່ນທາງຂອງອາຣະຍະ, ບໍ່ນຳໄປສູ່ສະຫວັນ, ແລະນຳມາຊື່ສຽງບໍ່ດີ।

Verse 69

नष्टबुद्धिस्मृतिसत्त्वो ह्यज्ञानॆन विमोहितः ॥ न च श्रुतं मया पूर्वं न देवैॠषिभिः कृतम्

ເພາະວ່າ ປັນຍາ ຄວາມຈື່ຈຳ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງໃນໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເສື່ອມຖອຍ; ຂ້າພະເຈົ້າຖືກອະວິຊາຫຼອກລວງ. ກ່ອນນີ້ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນ, ແລະມັນກໍບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເທວະ ຫຼື ຣິສິ ເຄີຍກະທຳ।

Verse 70

भयं तीव्रं प्रपश्यामि मुनिशापात्सुदारुणात् ॥ नारद उवाच ॥ न बेतव्यं द्विजश्रेष्ठ पितरं शरणं व्रज

ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຄວາມຢ້ານກົວອັນຮຸນແຮງ ອັນເກີດຈາກຄຳສາບອັນນ່າສະພຶງຂອງມຸນີ. ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ຢ່າຢ້ານເລີຍ ໂອ ດວິຈະຜູ້ປະເສີດ; ຈົ່ງໄປຫາປິຕຣະ (Pitṛs) ເປັນທີ່ພຶ່ງ.”

Verse 71

अधर्मं न च पश्यामि धर्मो नैवात्र संशयः ॥ नारदेनैवमुक्तस्तु निमिर्ध्यानमुपाविशत् ॥

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຫັນອະທັມໃນທີ່ນີ້; ແນ່ນອນວ່ານີ້ແມ່ນທັມ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ເມື່ອນາຣະດະກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນິມິກໍນັ່ງເຂົ້າສະມາທິ.

Verse 72

कर्मणा मनसा वाचा पितरं शरणं गतः ॥ ततोऽतिचिन्तयामास वंशकर्त्तारमात्मनः ॥

ດ້ວຍກາຍກຳ ໃຈກຳ ແລະວາຈາກຳ ລາວໄດ້ເຂົ້າພຶ່ງພາພໍ່. ແລ້ວຈຶ່ງຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງເລິກຊຶ້ງເຖິງຜູ້ກໍ່ຕັ້ງວົງສາຂອງຕົນ.

Verse 73

पुत्रमाश्वासयामास वाग्भिरिष्टाभिरव्ययैः ॥ निमे संकल्पितस्तेऽयं पितृयज्ञस्तपोधन ॥

ລາວໄດ້ປອບໃຈລູກດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນເປັນທີ່ຮັກ ແລະບໍ່ເສື່ອມຄາຍວ່າ: “ໂອ ນິມິ, ພິທີປິຕຣິຍັຊຍະນີ້ໄດ້ຕັ້ງສັງກັລປະໄວ້ເພື່ອເຈົ້າແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ມີທະນະແຫ່ງຕະປະ.”

Verse 74

पितृयज्ञेति निर्दिष्टा धर्मोऽयं ब्रह्मणा स्वयम् ॥ ततो ह्यतितरो धर्मः क्रतुरेकः प्रतिष्ठितः ॥

ທັມນີ້ທີ່ໄດ້ກຳນົດເອີ້ນວ່າ ‘ປິຕຣິຍັຊຍະ’ ໄດ້ຖືກຊີ້ນຳໂດຍພຣະພຣະຫມາເອງ; ແລະຈາກນັ້ນ ທັມອັນຍິ່ງກວ່າໄດ້ຖືກສະຖາປະນາເປັນພິທີບູຊາ (ກຣະຕຸ) ເພີງອັນດຽວ.

Verse 75

कृतः स्वयम्भुवा पूर्वं श्राद्धं यो वित्तवित्तमः ॥ शृण्वतो नारदस्यापि विधिं विधिविदां वरः ॥

ໃນການກ່ອນ ພິທີສຣາດທະໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍສະວະຍັມພູ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ເລີດທີ່ສຸດໃນຫມູ່ຜູ້ມີຊັບ; ແລະຜູ້ຍອດໃນຫມູ່ຜູ້ຮູ້ວິທີພິທີໄດ້ອະທິບາຍລະບຽບພິທີນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ນາຣະດະກໍກຳລັງຟັງຢູ່.

Verse 76

श्राद्धकर्मविधिं चैव प्रेतकर्म च या क्रिया ॥ शृणुषु सुन्दरि तत्त्वेन यथा दाता सपुत्रकः ॥

ໂອ້ນາງຜູ້ງາມ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມຈິງ—ວິທີປະກອບພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ແລະການກະທຳໃນພິທີເປຣຕ (preta-rites) ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ຖວາຍທານພ້ອມບຸດ ປະຕິບັດໄດ້ຖືກຕ້ອງຕາມທຳນຽມ।

Verse 77

मम चैव प्रसादेन तस्य बुद्धिं ददाम्यहम् ॥ जातस्य सर्वभूतस्य कालमृत्युरुपस्थितः ॥

ແລະໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ເຮົາຈະປະທານປັນຍາໃຫ້ເຂົາ। ເພາະສັດທຸກຕົວທີ່ເກີດມາ ກາລະແລະມະຣະນະ (ເວລາ–ຄວາມຕາຍ) ຢືນຢູ່ໃກ້ເສມອ।

Verse 78

अवश्यमेव गन्तव्यं धर्मराजस्य शासनात् ॥ अमरत्वं न पश्यामि पिपीलादीनि जन्तवः ॥

ຕ້ອງໄປຢ່າງແນ່ນອນ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງທຳມະຣາຊ (ຍະມະ) ເຮົາບໍ່ເຫັນຄວາມອະມະຕະໃນສັດທັງຫຼາຍ ແມ່ນແຕ່ມົດເປັນຕົ້ນ।

Verse 79

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युः ध्रुवं जन्म मृतस्य च ॥ मोक्षः कर्मविशेषेण प्रायश्चित्तेन च ध्रुवम् ॥

ຜູ້ທີ່ເກີດແລ້ວ ຄວາມຕາຍແນ່ນອນ; ແລະຜູ້ທີ່ຕາຍແລ້ວ ການເກີດໃໝ່ກໍແນ່ນອນ. ໂມກສະ (mokṣa) ແນ່ນອນໂດຍກຳອັນຈຳເພາະ ແລະໂດຍການຊຳລະບາບ (prāyaścitta) ດ້ວຍ।

Verse 80

सत्त्वं रजस्तमश्चैव त्रयः शारीरजाः स्मृताः ॥ अल्पायुशो नराः पश्चाद्भविष्यन्ति युगक्षये ॥

ສັດຕະວະ (sattva) ຣະຈັສ (rajas) ແລະ ຕະມັສ (tamas) ເປັນສາມຄຸນະທີ່ຖືກຈື່ຈຳວ່າເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັບການມີກາຍ; ຕໍ່ມາເມື່ອສິ້ນຍຸກ (yuga) ມະນຸດຈະມີອາຍຸສັ້ນລົງ।

Verse 81

सात्त्विकं नावबुद्ध्यन्ति कर्मदोषेण तामसः ॥ तामसं नरकं विन्द्यात्तिर्यग्योनिं च राक्षसीम् ॥

ຜູ້ມີນິໄສຕາມະສິກ ເນື່ອງຈາກໂທດແຫ່ງກຳ ບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມເປັນສັດຕະວິກ. ຜູ້ຕິດຕາມຕະມັສ ຈະໄດ້ນະລົກ ແລະເກີດເປັນສັດ ພ້ອມທັງກຳເນີດດຸດຮາກສະສະ.

Verse 82

क्रूरो भीरुर्विषादी च हिंसको निरपत्रपः ॥ अज्ञानान्धश्च पैशाचमेतॆषां तामसा गुणाः ॥

ໂຫດຮ້າຍ, ຂີ້ຢ້ານ, ເສົ້າໝອງ, ຮຸນແຮງ, ບໍ່ມີຄວາມອາຍ, ຖືກອະວິຊາປິດບັງ, ແລະເອີ້ນໄປຫານິໄສໄພສາຈາ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄຸນຂອງຜູ້ຖືກຕະມັສຄອບງຳ.

Verse 83

तामसं तद्विजानीयादुच्यमानो न बुद्ध्यति ॥ दुर्मदोऽश्रद्धधानश्च विज्ञेयास्तामसा नराः ॥

ຜູ້ທີ່ແມ່ນຖືກສອນແລ້ວກໍຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈ ພຶງຮູ້ວ່າເປັນຕາມະສິກ. ຜູ້ທີ່ເມົາມົວດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ ແລະບໍ່ມີສັດທາ ພຶງຮູ້ວ່າເປັນຄົນຕາມະສິກ.

Verse 84

प्रबलो वाचि युक्तश्चाचलबुद्धिः सदायतः ॥ शूरः सर्वेषु व्यक्तात्मा विज्ञेया राजसा नराः ॥

ແຂງແຮງ, ມີວິໄນໃນວາຈາ, ປັນຍາບໍ່ໝັ້ນຄົງ, ພະຍາຍາມອອກສູ່ພາຍນອກຢູ່ເສມອ; ກ້າຫານ ແລະເຮັດໃຫ້ຕົນເອງປາກົດໃນທຸກຄົນ—ຄົນເຫຼົ່ານີ້ພຶງຮູ້ວ່າເປັນຣາຊະສິກ.

Verse 85

क्षान्तो दान्तो विशुद्धात्मा विज्ञेयः श्रद्धयान्वितः ॥ तपःस्वाध्यायशीलश्च एतेषां सात्त्विका गुणाः ॥

ອົດທົນ, ຄວບຄຸມຕົນເອງ, ຈິດໃນບໍລິສຸດ, ປະກອບດ້ວຍສັດທາ; ປະພຶດຕະປະໃນຕະປະ ແລະສະວາດະຍາຍ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄຸນຂອງຜູ້ມີສັດຕະວະ (ສັດຕະວິກ).

Verse 86

एवं सञ्चिन्तयानस्तु न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ त्यज शोकं महाभाग शोकः सर्वविनाशनः ॥

ເມື່ອພິຈາລະນາດັ່ງນີ້ແລ້ວ ເຈົ້າບໍ່ຄວນປ່ອຍໃຈໃຫ້ຈົມໃນຄວາມໂສກ. ໂອ ຜູ້ມີວາສນາ ຈົ່ງລະຄວາມໂສກ; ຄວາມໂສກເປັນຜູ້ທຳລາຍທຸກສິ່ງ.

Verse 87

शोको दहति गात्राणि बुद्धिः शोकेन नश्यति ॥ लज्जा धृतिश्च धर्मश्च श्रीः कीर्तिश्च स्मृतिर्नयः ॥

ຄວາມໂສກເຜົາໄໝ້ອະໄວຍະວະ; ປັນຍາກໍພິນາດເນື່ອງຈາກຄວາມໂສກ. ຄວາມອາຍ, ຄວາມອົດທົນ, ທຳມະ, ສິຣີຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ, ຊື່ສຽງ, ຄວາມຈື່ຈຳ ແລະວິຈາລະນະອັນຖືກຕ້ອງ—ລ້ວນສູນເສຍໄປ.

Verse 88

त्यजन्ति सर्वधर्मं च शोकेनोपहृतं नरम् ॥ एवं शोकं त्यजित्वा तु निःशोको भव पुत्रक ॥

ຜູ້ຄົນຍັງລະທິ້ງໜ້າທີ່ຕາມທຳມະທັງປວງຕໍ່ຊາຍຜູ້ຖືກຄວາມໂສກຄອບງຳ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ລູກເອີຍ ຈົ່ງລະຄວາມໂສກ ແລະເປັນຜູ້ປອດຈາກຄວາມໂສກ.

Verse 89

मूढः स्नेहप्रभावेण कृत्वा हिंसानृते तथा ॥ पच्यते नरके घोरे ह्यात्मदोषैर्वसुन्धरे ॥

ຄົນຫຼົງຜິດເນື່ອງຈາກອຳນາດແຫ່ງຄວາມຍຶດຕິດ ໄດ້ກະທຳຄວາມຮຸນແຮງ ແລະຄຳເທັດ. ໂອ ວະສຸນທະຣາ (ແຜ່ນດິນ) ເພາະໂທດຂອງຕົນເອງ ເຂົາຖືກ ‘ຕົ້ມ’ ໃນນະລົກອັນນ່າຢ້ານກົວ.

Verse 90

स्नेहं सर्वेषु संयम्य बुद्धिं धर्मे नियोजयेत् ॥ धर्मलोक हितार्थाय शृणु सत्यं ब्रवीम्यहम् ॥

ເມື່ອສຳລວມຄວາມຍຶດຕິດຕໍ່ທຸກສິ່ງແລ້ວ ພຶງນຳປັນຍາໄປຕັ້ງໄວ້ໃນທຳມະ. ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳມະ ຈົ່ງຟັງ; ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຄວາມຈິງ.

Verse 91

कण्ठस्थानं गते जीवे भीतिविभ्रान्तमानसः ॥ ज्ञात्वा च विह्वलं तत्र शीघ्रं निःसारयेद्गृहात् ॥ १०१ ॥ कुशास्तरणशायी च दिशः सर्वा न पश्यति ॥ लब्धस्मृतिर्मुहूर्तं तु यावज्जीवो न पश्यति ॥

ເມື່ອຊີວະ (ລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ) ໄປຮອດບ່ອນຄໍ, ຈິດໃຈຂອງຜູ້ນັ້ນຈະຫວາດກົວແລະສັບສົນ. ເມື່ອຮູ້ວ່າໃນຂະນະນັ້ນເຂົາກຳລັງວຸ້ນວາຍ ຄວນນຳອອກຈາກເຮືອນໂດຍໄວ. ໃຫ້ນອນເທິງຜ້າປູຫຍ້າກຸສະ ແລ້ວຈະບໍ່ເຫັນທິດທາງທັງປວງ; ແມ່ນແຕ່ຄວາມຈື່ຈຳກັບຄືນຊົ່ວຄາວ ຊີວະກໍຍັງຮັບຮູ້ບໍ່ຊັດເຈນ.

Verse 92

वाचयेत्स्नेहभावेन भूमिदेवा द्विजातयः ॥ सुवर्णं च हिरण्यं च यथोत्पन्नेन माधवि ॥

ດ້ວຍໃຈເມດຕາແລະການດູແລ ຄວນໃຫ້ ‘ເທວະໃນແຜ່ນດິນ’ ຄື ດວິຊະ—ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ທັນ—ອ່ານບົດສະຫຼຸບທີ່ເໝາະສົມ. ແລະໂອ ມາທະວີ ຄວນຖວາຍຄຳແລະຊັບສິນຕາມທີ່ໄດ້ມາ.

Verse 93

परलोकहितार्थाय गोप्रदानं विशिष्यते ॥ सर्वदेवमया गाव ईश्वरेणावतारिताः ॥

ເພື່ອປະໂຫຍດໃນໂລກໜ້າ ການຖວາຍໂຄ (ໂຄທານ) ໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງເປັນພິເສດ. ໂຄທັງຫຼາຍຖືກກ່າວວ່າເປັນຮູບຮວມແຫ່ງເທວະທັງປວງ ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳລົງມາສູ່ໂລກ.

Verse 94

अमृतं क्षरयन्त्यश्च प्रचरन्ति महीतले ॥ एतासां चैव दानेन शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥

ເຂົາກ່າວວ່າ ໂຄເຫຼົ່ານັ້ນ ‘ຫຼັ່ງອະມຣິຕະ’ ໃນຂະນະທີ່ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເທິງຜິວໂລກ. ດ້ວຍການຖວາຍໂຄແບບນີ້ ຄົນເຮົາຖືກກ່າວວ່າຈະພົ້ນຈາກກິລະບິສະ ຄືມົນທິນແຫ່ງຄວາມຜິດໄດ້ໄວ.

Verse 95

पश्चाच्छ्रुतिपथं दिव्यमुत्कर्णेन च श्रावयेत् ॥ यावत्प्राणान्प्रमुञ्चेत कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄວນໃຫ້ອ່ານສວດ ‘ເສັ້ນທາງແຫ່ງສຣຸຕິ’ ອັນສັກສິດ ໃສ່ຫູທີ່ຍົກຂຶ້ນຂອງເຂົາ ຈົນກວ່າເຂົາຈະປ່ອຍລົມຫາຍໃຈຊີວິດ—ໂດຍໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ອັນຫຍຸ້ງຍາກຢ່າງຍິ່ງນີ້ແລ້ວ.

Verse 96

दृष्ट्वा सुविह्वलं ह्येनं मम मार्गानुसारिणम् ॥ प्रयाणकाले तु नरो मन्त्रेण विधिपूर्वकम् ॥

ເມື່ອເຫັນຜູ້ນັ້ນ—ຜູ້ດຳເນີນຕາມທາງຂອງເຮົາ—ຍ່ອມຫວັ່ນໄຫວຢ່າງຫນັກ; ໃນເວລາຈາກໄປ ຄົນພຶງປະຕິບັດດ້ວຍມົນຕຣາ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ។

Verse 97

मन्त्रेणानेन कर्तव्यं सर्वसंसारमोक्षणम् ॥ मधुपर्कं त्वरन् गृह्य चेमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

ດ້ວຍມົນຕຣານີ້ ພຶງກະທຳໃຫ້ເກີດການພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງສັງສາຣາທັງປວງ। ຮັບມະທຸປາຣກະໂດຍໄວ ແລ້ວພຶງອອກສຽງມົນຕຣານີ້។

Verse 98

मन्त्रः— ॐ गृह्णीष्व मे सुविमलं मधुपर्कमाद्यं संसारनाशनकरं त्वमृतेन तुल्यम् ॥ नारायणेन रचितं भगवत्प्रियाणां दाहे च शान्तिकरणं सुरलोकपूज्यम् ॥

ມົນຕຣາ: ‘ໂອມ—ຂໍທ່ານຈົ່ງຮັບມະທຸປາຣກະອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ ແລະເປັນອັນດັບທຳອິດນີ້ຈາກເຮົາ; ມັນທຳລາຍພັນທະແຫ່ງສັງສາຣາ ເທົ່າກັບອະມຣິຕະ. ນາຣາຍະນະໄດ້ຮຽບຮຽງເພື່ອຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພະພະຄະວານ; ມັນນຳຄວາມສະຫງົບໄດ້ແມ່ນແຕ່ໃນດາຫ (ຄວາມແຜດເຜົາ/ທຸກຂ໌) ແລະໄດ້ຮັບການບູຊາໃນສຸຣະໂລກ’

Verse 99

एवं विनिस्सृते प्राणे संसारं च न गच्छति ॥ नष्टसंज्ञं समुद्धिश्य ज्ञात्वा मृत्युवशङ्गतम् ॥

ດັ່ງນີ້ ເມື່ອປຣານ (ລົມຫາຍໃຈຊີວິດ) ອອກໄປແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ກັບໄປສູ່ສັງສາຣາອີກ. ເມື່ອຮູ້ວ່າເຂົາເສຍສະຕິ ແລະຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງຄວາມຕາຍ ພຶງປະກອບພິທີໂດຍມຸ່ງເຖິງເຂົາຕາມຄວນ।

Verse 100

महावनस्पतिं गत्वा गन्धान्श्च विविधानपि ॥ घृततैलसमायुक्तं कृत्वा वै देहशोधनम् ॥

ໄປຫາວນັສປະຕິອັນໃຫຍ່ (ຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່) ແລະນຳເອົາເຄື່ອງຫອມຫຼາກຫຼາຍຊະນິດມາດ້ວຍ; ພຶງຊຳລະກາຍໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍໃຊ້ກີ (ghee) ແລະນ້ຳມັນຮ່ວມກັນ।

Verse 101

तेजोऽव्ययकरं चास्य तत्सर्वं परिकल्प्य च ॥ दक्षिणायां शिरः कृत्वा सलिले सन्निधाप्य च

ເມື່ອຈັດຕຽມສິ່ງທີ່ຈໍາເປັນທັງໝົດໃຫ້ພ້ອມແລ້ວ ພຶງວາງກາຍໃຫ້ຫົວຫັນໄປທາງທິດໃຕ້ ແລະວາງໄວ້ໃກ້ນ້ໍາ

Verse 102

तीर्थाद्यावाहनं कृत्वा स्नापनं तस्य कारयेत् ॥ गयादीनि च तीर्थानि ये च पुण्याः शिलोच्चयाः

ເມື່ອເຮັດພິທີອາວາຫນະເຊີນນ້ໍາສັກສິດ ແລະພິທີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງແລ້ວ ພຶງໃຫ້ລາວອາບນ້ໍາ; ພຶງລະລຶກ/ເຊີນຕີຣຖະເລີ່ມຈາກຄະຍາ ແລະພູຫີນອັນເປັນບຸນ

Verse 103

कुरुक्षेत्रं च गङ्गा च यमुना च सरिद्वरा ॥ कौशिकी च पयोष्णी च सर्वपापप्रणाशिनी

ກຸຣຸເກດສະເຕຣ ແລະ ຄົງຄາ ແລະ ຍະມຸນາ—ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາແມ່ນ້ໍາ—ພ້ອມທັງ ກໍສິກີ ແລະ ປະໂຍສະນີ ທີ່ຖືກສັນລະເສີນວ່າທໍາລາຍບາບທັງປວງ

Verse 104

गण्डकी भद्रनामाच सरयूरबलदा तथा ॥ वनानि नव वाराहे तीर्थे पिण्डारके तथा

ແມ່ນ້ໍາກັນຑະກີ ແລະ ແມ່ນ້ໍາທີ່ຊື່ ພັດຣະນາມາ ແລະ ສະຣະຍູ ແລະ ບະລະດາ; ອີກທັງປ່າ 9 ແຫ່ງໃນ ວະຣາຫະ-ຕີຣຖະ ແລະສະຖານທີ່ຊື່ ປິນຑາຣະກະ

Verse 105

पृथिव्यां यानि तीर्थानि चत्वारः सागरास्तथा ॥ सर्वाणि मनसा ध्यात्वा स्नानमेवं तु कारयेत्

ຕີຣຖະທັງຫມົດທີ່ຢູ່ໃນໂລກ ແລະ ມະຫາສະໝຸດທັງສີ່—ເມື່ອພິຈາລະນາລະລຶກທັງໝົດນັ້ນໃນໃຈແລ້ວ ພຶງປະກອບການອາບນ້ໍາຕາມວິທີນີ້

Verse 106

प्राणैर्हृतं तु तं ज्ञात्वा चितां कृत्वा विधानतः ॥ तस्या उपरि संस्थाप्य दक्षिणाग्रं शिरस्तथा

ເມື່ອຮູ້ວ່າທ່ານນັ້ນຂາດລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດແລ້ວ ຈົ່ງກໍ່ຈິຕາ (ກອງໄຟປະກອບພິທີ) ຕາມວິທີ ແລ້ວວາງຮ່າງໄວ້ເທິງນັ້ນ ໃຫ້ຫົວຫັນໄປທາງທິດໃຕ້ດ້ວຍ

Verse 107

दिव्यानग्निमुखान्ध्यात्वा गृहीय हस्ते हुताशनम् ॥ प्रज्वाल्य विधिवत्तत्र मन्त्रमेतमुदाहरेत्

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາຖຶງທິບພະທັງຫຼາຍຜູ້ມີໄຟເປັນປາກ ແລະຖືໄຟໄວ້ໃນມື ຈົ່ງຈຸດໃຫ້ລຸກຕາມພິທີຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລ້ວສວດມັນຕຣານີ້

Verse 108

धर्माधर्मसमायुक्तो लोभमोहमसमावृतः ॥ दह चैत्तस्य गात्राणि देवलोकं स गच्छतु

ຜູ້ມີທັງທຳແລະອະທຳ ແລະຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຄວາມໂລບແລະຄວາມຫຼົງ—ໂອ ອັກນີ! ຈົ່ງເຜົາອະວະຍະຂອງລາວ; ຂໍໃຫ້ລາວໄປສູ່ເທວະໂລກ

Verse 109

एवमुक्त्वा ततः शीघ्रं कृत्वा चैव प्रदक्षिणाम् ॥ ज्वलमानं तदा वह्निं शिरःस्थाने प्रदापयेत्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຈົ່ງຮີບເຮັດປະທັກສິນາ (ເດີນວຽນບູຊາ) ແລ້ວນຳໄຟທີ່ກຳລັງລຸກໂຊນໄປຈຸດທີ່ບ່ອນຫົວ

Verse 110

चातुर्वर्ण्येषु संस्कारमेवं भवति पुत्रक ॥ गात्राणि वाससी चैव प्रक्षाल्य विनिवर्तयेत्

ໂອ ລູກເອີຍ, ໃນຈັດວັນນະທັງສີ່ ພິທີສັງສະກາຣະນີ້ເປັນໄປດັ່ງນີ້. ເມື່ອລ້າງອະວະຍະແລະເສື້ອຜ້າແລ້ວ ຈົ່ງກັບຄືນ

Verse 111

मृतं नाम तथोद्दिश्य दद्यात्पिण्डं महीतले॥ तदाप्रभृति चाशौचं देवकर्म न कारयेत्॥

ເມື່ອເອີ້ນນາມຜູ້ຕາຍ ແລະອຸທິດເຄື່ອງບູຊາໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ ພຶງວາງປິນດະ (piṇḍa) ລົງເທິງດິນ. ຈາກນັ້ນໄປມີອາເຊົາຈະ (ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຕາມພິທີ) ແລະບໍ່ຄວນໃຫ້ປະກອບເທວະກັມ (ພິທີບູຊາເທວະ)

Verse 112

निद्रां मायामयीं कृत्वा जागर्मि च स्वपामि वा॥ विष्णुमायामयं कृत्वा जानासि त्वं न धारिणि॥

ເຮົາເຮັດໃຫ້ ‘ການນອນ’ ເປັນສິ່ງອັນປະກອບດ້ວຍມາຍາ ແລ້ວເຮົາຈະຕື່ນຢູ່ຫຼືນອນຢູ່ກໍໄດ້. ແຕ່ເມື່ອສິ່ງທັງປວງເປັນມາຍາຂອງພຣະວິສນຸ ໂອ ທາຣິນີ (ຜູ້ທົນຮັບ) ເຈົ້າກໍບໍ່ຮູ້ຈັກ

Verse 113

चातुर्वर्णस्य वक्ष्यामि यश्च स्वायंभुवोऽब्रवीत्॥ नेमिप्रभृतिनामेवं येन श्राद्धं प्रवर्त्तते॥

ເຮົາຈະອະທິບາຍຂໍ້ບັນຍັດສໍາລັບຈາຕຸວັນນະ (ວັນນະທັງສີ່) ຕາມທີ່ສະວາຍັມພູວະ (ມະນູ) ໄດ້ກ່າວໄວ້. ດັ່ງນັ້ນ ເລີ່ມແຕ່ ເນມິ ແລະນາມໃນສາຍສະກຸນ ອັນເປັນເຫດໃຫ້ພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ເກີດຂຶ້ນ

Verse 114

तत एतेन मन्त्रेण दद्याद्वै मधुपर्ककम्॥ मृत्युकाले तु पुरुषो परलोकसुखावहम्॥

ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍມົນຕຣານີ້ ພຶງຖວາຍມະທຸປາຣກະ (madhuparka) ຢ່າງແນ່ນອນ. ໃນຍາມມໍລະນະ ສິ່ງນີ້ເປັນຫົນທາງນໍາໄປສູ່ຄວາມສຸກໃນປະໂລກ

Verse 115

कृत्वा सुदुष्करं कर्म जानता वाप्यजानता॥ मृत्युकालवशं प्राप्य नरः पञ्चत्वमागतः॥

ເມື່ອໄດ້ກະທໍາກຳອັນຫນັກຫນ່ວງ ຫຼືຍາກຢິ່ງ—ຈະຮູ້ຫຼືບໍ່ຮູ້ກໍຕາມ—ຄັ້ງຕົກຢູ່ໃຕ້ອໍານາດແຫ່ງຍາມມໍລະນະ ມະນຸດຍ່ອມເຖິງ ‘ປັນຈັດວະ’ (pañcatva) ຄືການລະລາຍເຂົ້າສູ່ທາດທັງຫ້າ

Verse 116

मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय भाषितो वचनं मया॥ शीघ्रमुत्पादय ब्रह्मन् देवतासुरमानुषान्॥

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ສະມາທິຊົ່ວໜຶ່ງມຸຫູຣຕະ ແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວວາຈານີ້ວ່າ: ‘ໂອ ພຣາຫມັນ ຈົ່ງກໍ່ເກີດເທວະ, ອະສຸຣ ແລະ ມະນຸດ ໃຫ້ໄວ’

Verse 117

शीर्णपर्णाम्बुभक्षश्च शिशिरे च जलेशयः॥ स कृच्छ्रे फलभक्षश्च पुनश्चान्द्रायणं चरन्॥

ລາວດຳລົງຊີວິດດ້ວຍໃບໄມ້ແຫ້ງແລະນ້ຳ ແລະໃນລະດູໜາວກໍນອນຢູ່ໃນນ້ຳ។ ໃນການຖືພຣະຕະກຣິຈຉະຣະ ລາວກິນແຕ່ໝາກໄມ້ ແລະຕໍ່ມາກໍປະຕິບັດວັດຈັນທຣາຍະນະອີກຄັ້ງ

Verse 118

प्रददौ श्रीमते पिण्डं नामगोत्रमुदाहरन्॥ तत्कृत्वा स मुनिश्रेष्ठो धर्मसंकल्पमात्मनः॥

ລາວໄດ້ຖວາຍປິນຑະແດ່ຜູ້ຄວນເຄົາລົບ ພ້ອມກັບເອີ້ນນາມແລະໂຄດ. ເມື່ອເຮັດແລ້ວ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນໄດ້ຕັ້ງສັງກັລປະໃນໃຈໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບທັມມະ

Verse 119

कथं ते मुनयः शापात्प्रदहेयुर्न मामिति॥ सदेवासुरगन्धर्वपिशाचोरगराक्षसाः॥

ລາວຄິດວ່າ: ‘ມຸນີເຫຼົ່ານັ້ນຈະເຜົາຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດດ້ວຍອຳນາດຄຳສາບ?’ ແລ້ວບັນດາສັດທັງຫຼາຍ—ເທວະ, ອະສຸຣ, ຄັນທັຣວະ, ປິສາຈ, ນາກ ແລະ ຣາກສະສ—ກໍມາຊຸມນຸມ

Verse 120

तत्प्रविश्याश्रमपदं भ्राजमानं स्वतेजसा॥ तं दृष्ट्वा पूजयामास स्वागतेनाथ धर्मवित्॥

ລາວໄດ້ເຂົ້າໄປຍັງຖານອາສຣົມທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຣັດສະມີຂອງຕົນເອງ. ເມື່ອເຫັນລາວ ຜູ້ຮູ້ທັມມະກໍໄດ້ໃຫ້ກຽດບູຊາດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຕ້ອນຮັບ

Verse 121

भीतो गद्गदया वाचा निःश्वसंश्च मुहुर्मुहुः ॥ सव्रीडो भाषते विप्रः कारुण्येन समन्वितः ॥

ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ເວົ້າດ້ວຍສຽງສັ່ນສະທ້ານອັນອຸດອັ້ນດ້ວຍອາລົມ ແລະຖອນໃຈຊ້ຳໆ ພຣາຫມັນນັ້ນເວົ້າ—ທັງອາຍ ແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍກະຣຸນາ।

Verse 122

ध्यायमानस्ततोऽप्याशु आजगाम तपोधनम् ॥ पुत्रशोकेन संतप्तं पुत्रं दृष्ट्वा तपोधनम् ॥

ແມ່ນຍັງຈົມຢູ່ໃນການຄິດພິຈາລະນາ ແຕ່ເຂົາກໍໄດ້ຮີບໄປຫາຕະໂປທະນະ ຜູ້ມັ່ງຄັ່ງດ້ວຍຕະປະ; ແລະເມື່ອເຫັນລູກຊາຍຂອງຕົນ—ຜູ້ຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍໂສກເພາະລູກ—ຕະໂປທະນະນັ້ນກໍເສົ້າໝອງທຸກໃຈ।

Verse 123

सात्त्विकं मुक्तियानाय यान्ति वेदविदो जनाः ॥ धर्मज्ञानं तथैश्वर्यं वैराग्यमिति सात्त्विकम् ॥

ຜູ້ຮູ້ພຣະເວດາ ດຳເນີນໄປສູ່ທາງແຫ່ງມຸກຕິ ໂດຍອາໄສຄຸນສາຕຕະວິກ. ທັມມະ, ຄວາມຮູ້, ອິດທິ/ການຄອງຕົນພາຍໃນ, ແລະ ໄວຣາກຍະ (ຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ)—ເຫຼົ່ານີ້ເອີ້ນວ່າ ສາຕຕະວິກ.