Adhyaya 15: Gauramukha’s Recollection and the Hymn to Hari at Prabhāsa

Verse 1

श्रीवराह उवाच । एवं श्राद्धविधिं श्रुत्वा मार्कण्डेयान्महामुनिः । तदा गौरमुखो देव किमूर्ध्वं कृतवान्विभो ॥ १५.१ ॥

ພຣະສີວະຣາຫະກ່າວວ່າ: “ເມື່ອໄດ້ຟັງວິທີສຣາດທະແລ້ວ ມະຫາມຸນີໄດ້ຖາມມາກັນເດຍະວ່າ: ‘ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະເທວະຜູ້ມີໃບໜ້າຜ່ອງໃສ, ທ່ານໄດ້ເຮັດຫຍັງຕໍ່ໄປ ໂອ ຜູ້ມີ຤ິດທານ?’”

Verse 2

एतच्छ्रुत्वा तदा धात्री पितृऋतन्त्रं महामुनिः । संस्मारितो जन्मशतं मार्कण्डेयेन धीमता ॥ १५.२ ॥

ເມື່ອໄດ້ຟັງເລື່ອງນີ້ໃນເວລານັ້ນ ພາຍໃນຂອບເຂດແຫ່ງຄຳສອນວ່າດ້ວຍປິຕຣິ (pitṛ-tantra) ມະຫາມຸນີຖືກມາກັນເດຍະຜູ້ມີປັນຍາ ເຮັດໃຫ້ລະລຶກໄດ້ເຖິງການເກີດມາຮ້ອຍຊາດ.

Verse 3

धरण्युवाच । भगवन् गौरमुखः कोऽसौ अन्यजन्मनि कः स्मृतः । कथं च स्मृतवान् स्मृत्वा किं चकार च सत्तमः ॥ १५.३ ॥

ທະຣະນີ (ແຜ່ນດິນ) ກ່າວວ່າ: “ຂໍກາບທູນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ມີໃບໜ້າຜ່ອງໃສນັ້ນແມ່ນໃຜ? ໃນຊາດອື່ນ ຖືກລະລຶກວ່າເປັນໃຜ? ແລະເຂົາລະລຶກໄດ້ແນວໃດ—ເມື່ອລະລຶກແລ້ວ ບຸກຄົນຜູ້ປະເສີດນັ້ນໄດ້ເຮັດຫຍັງ?”

Verse 4

श्रीवराह उवाच । भृगुरासीत् स्वयं साक्षाद् अन्यस्मिन् ब्रह्मजन्मनि । तदन्वयात्मजस्त्वेष मार्कण्डेयो महामुनिः ॥ १५.४ ॥

ພຣະສີວະຣາຫະຕັດວ່າ: ໃນການເກີດຂອງພຣະພຣະຫມາອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະ຤ິສີພຣິກຸ ປາກົດຢູ່ດ້ວຍຕົນເອງ. ຈາກສາຍສະກຸນນັ້ນ ມາຣະກັນເດຍ ເກີດເປັນມະຫາມຸນີ.

Verse 5

पुत्रैस्तु बोधिताः यूयं सुगतिं प्राप्स्यथेति यत् । प्रागुक्तं ब्रह्मणा तेन मार्कण्डेयेन बोधितः ॥ १५.५ ॥

ຄໍາກ່າວກ່ອນໜ້າທີ່ພຣະພຣະຫມາໄດ້ກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຮອດສຸຄະຕິ ເມື່ອຖືກສອນໂດຍບຸດຂອງເຈົ້າ” ນັ້ນ ລາວໄດ້ນໍາມາກ່າວ ຫຼັງຈາກຖືກມາຣະກັນເດຍສອນ.

Verse 6

सस्मार सर्वजन्मानि स्मृत्वा चैव तु यत्कृतम् । तच्छृणुष्व वरारोहे कथयामि समासतः ॥ १५.६ ॥

ລາວໄດ້ລະລຶກການເກີດທັງປວງ ແລະຈື່ຈໍາສິ່ງທີ່ເຄີຍກະທໍາໄວ້. ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ຜູ້ມີສະໂພກງາມ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໂດຍຫຍໍ້.”

Verse 7

एवं श्राद्धविधानॆन द्वादशाब्दं ततः पितॄन् । इष्ट्वा पश्चाद्धरेः स्तोत्रं स मुनिस्तूपचक्रमे ॥ १५.७ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຕາມພິທີສຣາດທະທີ່ກໍານົດໄວ້ ລາວໄດ້ບໍລິການບູຊາພິຕຣຶ ເປັນເວລາສິບສອງປີ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ມຸນີນັ້ນໄດ້ເລີ່ມສະຕົດຣະສັນລະເສີນພຣະຫຣິ.

Verse 8

प्रभासं नाम यत्तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । तत्र दैत्यान्तकं देवं स्तोतुं गौरमुखः स्थितः ॥ १५.८ ॥

ຕີຣຖະຊື່ ປຣະພາສະ ເປັນທີ່ໂດ່ງດັງໃນສາມໂລກ. ທີ່ນັ້ນ ກໍຣະມຸຂະ ຢືນພ້ອມເພື່ອສັນລະເສີນເທວະ ໄດຕະຍານຕະກະ ຜູ້ປະຫານໄດຕະຍະ.

Verse 9

गौरमुख उवाच । स्तोष्ये महेन्द्रं रिपुदर्पहं शिवं नारायणं ब्रह्मविदां प्रतिष्ठितम् । आदित्यचन्द्राश्वियुगस्थमाद्यं पुरातनं दैत्यहरं सदा हरिम् ॥ १५.९ ॥

ໂກຣະມຸຂາ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຈະສັນລະເສີນ ມະເຫນທຣະ—ຜູ້ທຳລາຍຄວາມຈອງຫອງຂອງສັດຕູ—ນາຣາຍະນະຜູ້ເປັນມງຄົດ ຜູ້ຖືກສະຖາປະນາໃນຫມູ່ຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ; ຮະຣິຜູ້ເກົ່າແກ່ ແລະ ດັ້ງເດີມ ສະຖິດໃນວົງຈອນແຫ່ງຕາເວັນ ຈັນທຣາ ແລະ ອັສວິນ ເປັນຜູ້ຂ້າໄດຕະຍະເສມອ»។

Verse 10

चकार मात्स्यं वपुरात्मनो यः पुराकृतं वेदविनाशकाले । महामहीधृग्वपुरग्रपुच्छ-छटाहवार्च्छिः सुरशत्रुहाद्यः ॥ १५.१० ॥

ພຣະອົງຜູ້ເຄີຍຮັບຮູບກາຍເປັນປາ (ມັດສະຍະ) ໃນການກ່ອນ ເມື່ອພຣະເວດາກຳລັງຈະຖືກທຳລາຍ; ພຣະອົງນັ້ນ ຜູ້ຂ້າສັດຕູຂອງເທວະ ບັດນີ້ຊົງຖືຮູບກາຍເປັນຜູ້ຍົກແຜ່ນດິນອັນໃຫຍ່, ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍປະກາຍໄຟຈາກຫາງທີ່ຍື່ນອອກ ແລະ ຂົນແຂງຄ້າຍແຜງຄໍ.

Verse 11

तथाब्धिमन्थानकृते गिरिन्द्रं दधार यः कूर्म्मवपुः पुराणम् । हितेच्छया यः पुरुषः पुराणः प्रपातु मां दैत्यहरः सुरेशः ॥ १५.११ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຜູ້ເກົ່າແກ່ນັ້ນ—ຜູ້ຮັບຮູບກາຍເປັນເຕົ່າ (ກູຣມະ) ດັ້ງເດີມ ແລະ ຊົງຮັບພູເຂົາຈອມພູເພື່ອການກວນມະຫາສະໝຸດ; ຜູ້ເປັນບຸຣຸສະດັ້ງເດີມດ້ວຍເຈດຈຳນົງເມດຕາ; ຜູ້ທຳລາຍໄດຕະຍະ ແລະ ເປັນຈອມເທວະ—ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 12

महावराहः सततं पृथिव्यास्तलातलं प्राविशद्यो महात्मा । यज्ञाङ्गसंज्ञः सुरसिद्धवन्द्यः स पातु मां दैत्यहरः पुराणः ॥ १५.१२ ॥

ຂໍໃຫ້ມະຫາວະຣາຫະ ຜູ້ເກົ່າແກ່ ແລະ ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່—ຜູ້ເຂົ້າໄປສູ່ຕະລາຕະລາ (Talātala) ໃຕ້ແຜ່ນດິນຢູ່ເສມອ; ຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ «ອະວະຍະວະແຫ່ງຍັດ» ແລະ ໄດ້ຮັບການນະມັດສະການຈາກເທວະ ແລະ ສິດທະ—ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ທຳລາຍໄດຕະຍະ.

Verse 13

नृसिंहरूपी च भवत्यजस्त्रं युगे युगे योगिवरोग्रभीमः । करालवक्त्रः कनकाग्रवर्चा रत्नाशयोऽस्मानसुरान्तकोऽव्यात् ॥ १५.१३ ॥

ຂໍໃຫ້ຜູ້ທຳລາຍອະສຸຣະ—ຜູ້ຮັບຮູບນຣະສິງຫະ (Nṛsiṃha)—ປົກປ້ອງພວກເຮົາຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍໃນທຸກຍຸກ: ເປັນຍອດແຫ່ງໂຍຄີ, ດຸຮ້າຍ ແລະ ນ່າຢ້ານ, ມີປາກນ່າສະພຶງກົວ, ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຄຳບໍລິສຸດ, ແລະ ເປັນຄັງແຫ່ງຮັດຕະນະ.

Verse 14

बलिर्मखध्वंसकृते महात्मा स्वां गूढतां योगवपुःस्वरूपः । स दण्डकाश्ठाजिनलक्षणः पुनः क्षितिं च पदाक्रान्तवान् यः स पातु ॥ १५.१४ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະມະຫາອົງນັ້ນປົກປ້ອງພວກເຮົາ—ຜູ້ທີ່ເພື່ອຢຸດພິທີບູຊາຂອງບາລິ ໄດ້ຮັບຮູບກາຍໂຢຄະອັນລັບເຊື່ອນຂອງພຣະອົງ; ແລະຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍເປັນດັນດາ ໄມ້ຖື ແລະໜັງກວາງຂອງນັກບວດ ໄດ້ກ້າວຍ່າງຄອບຄຸມແຜ່ນດິນອີກຄັ້ງດ້ວຍພຣະບາດຂອງພຣະອົງ.

Verse 15

त्रिःसप्तकृत्वो जगतीं जिगाय जित्वा ददौ कश्यपाय प्रचण्डः । स जामदग्न्योऽभिजनस्य गोप्ता हिरण्यगर्भोऽसुरहा प्रपातु ॥ १५.१५ ॥

ຜູ້ກ້າແຂງນັ້ນໄດ້ຊະນະແຜ່ນດິນຮອບຊ້ຳຮອບຊ້ຳຈົນຄົບຊາວເອັດຄັ້ງ; ແລ້ວຫຼັງຊະນະ ໄດ້ມອບແຜ່ນດິນນັ້ນໃຫ້ແກ່ກັດຊະຍະປະ. ຂໍໃຫ້ຜູ້ເປັນລູກຫຼານຂອງຈາມະດັກນິ—ຜູ້ພິທັກວົງຕະກູນອັນສູງສົ່ງ, ຮິຣັນຍະຄັຣພະ, ຜູ້ປາບອະສຸຣະ—ຈົ່ງປົກປ້ອງພວກເຮົາ.

Verse 16

चतुःप्रकारं च वपुर्य आद्यं हैरण्यगर्भप्रतिमानलक्ष्यम् । रामादिरूपैर्बहुरूपभेदश्चकार सोऽस्मानसुरान्तकोऽव्यात् ॥ १५.१६ ॥

ແລະພຣະກາຍດັ້ງເດີມອັນປະຖົມນັ້ນ ມີລັກສະນະເປັນສີ່ປະການ ແລະມີຂອບເຂດປຽບດັ່ງຮິຣັນຍະຄັຣພະ; ພຣະອົງໄດ້ປະກອບຮູບຫຼາຍປະເພດ ແຕກຕ່າງກັນ ເລີ່ມຈາກຮາມະ. ຂໍໃຫ້ຜູ້ປາບອະສຸຣະນັ້ນປົກປ້ອງພວກເຮົາ.

Verse 17

चाणूरकंसासुरदर्पभीतेर्भीतामराणामभयाय देवः । युगे युगे वासुदेवो बभूव कल्पे भवत्यद्भुतरूपकारी ॥ युगे युगे कल्किनाम्ना महात्मा वर्णस्थितिं कर्त्तुमनेकमूर्त्तिः ॥ १५.१७ ॥

ເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານກົວອັນເກີດຈາກຄວາມຈອງຫອງຂອງສັດຕູເຊັ່ນ ຈານູຣະ, ກັງສະ ແລະອະສຸຣະ; ແລະເພື່ອປະທານຄວາມບໍ່ຢ້ານໃຫ້ແກ່ເທວະທີ່ຫວາດກົວ, ພຣະເທວະໄດ້ເກີດເປັນວາສຸເທວະໃນທຸກຍຸກ; ໃນທຸກກັລປະພຣະອົງສ້າງຮູບອັນອັດສະຈັນ. ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ໃນນາມ ‘ກັລກິ’ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ດ້ວຍຫຼາຍປາງ ພຣະອົງກະທຳເພື່ອຟື້ນຟູລະບຽບວັນນະທີ່ຕັ້ງໄວ້ໃຫ້ຄົງຢູ່.

Verse 18

सनातनो ब्रह्ममयः पुराणो न यस्य रूपं सुरसिद्धदैत्याः । पश्यन्ति विज्ञानगतिं विहाय अथोप्यनेकानि समर्च्वयन्ति । मत्स्यादिरूपाणि चरणि सोऽव्यात् ॥ १५.१८ ॥

ພຣະອົງເປັນນິລັນດອນ ເປັນພຣະພຣະຫມັນອັນເຕັມປຽມ ເປັນຜູ້ເກົ່າແກ່ດັ້ງເດີມ; ຮູບແທ້ຂອງພຣະອົງ ເທວະ, ສິດທະ ແລະໄດຕະຍະ ບໍ່ອາດເຫັນໄດ້ ເພາະເຂົາໄດ້ລະທິ້ງເສັ້ນທາງແຫ່ງປັນຍາແຍກແຍະ; ແຕ່ກໍຍັງນະມັດສະການຮູບປາງຫຼາຍປະການ. ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປົກປ້ອງພວກເຮົາ—ຜູ້ມີຮູບປາງເລີ່ມດ້ວຍມັດສະຍະ (ປາ) ແລະຜູ້ທີ່ພຣະບາດຖືກນະມັດສະການ.

Verse 19

नमो नमस्ते पुरुषोत्तमाय पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते । नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते नयस्व मां मुक्तिपदं नमस्ते ॥ १५.१९ ॥

ນະໂມ ນະໂມ ແດ່ພຣະປຸຣຸໂສຕະມະ; ອີກຄັ້ງ ແລະ ອີກຄັ້ງ ນະໂມ. ນະໂມຈາກດ້ານໜ້າ ແລະ ຈາກດ້ານຫຼັງ; ຂໍໃຫ້ພຣະອົງນຳຂ້ອຍໄປສູ່ພະທະແຫ່ງມຸກຕິ—ນະໂມ.

Verse 20

एवं नमस्यतस्तस्य महर्षेर्भावितात्मनः । प्रत्यक्षतां गतो देवः स्वयं चक्रगदाधरः ॥ १५.२० ॥

ເມື່ອມະຫາຣິສີຜູ້ມີຈິດຖືກຝຶກຝົນ ກຳລັງນະມັດສະການຢ່າງເຄົາລົບຢູ່ນັ້ນ, ພຣະເທວະ—ຜູ້ຖືຈັກຣະ ແລະ ຄະດາ—ໄດ້ປາກົດຕົວໂດຍກົງຕໍ່ໜ້າລາວ.

Verse 21

तं दृष्ट्वा तस्य विज्ञानं निस्तरङ्गं स्वदेहतः । उत्तस्थौ सोऽपि तं लब्ध्वा तस्मिन् ब्रह्मणि शाश्वते । लयं जगाम देवात्मा त्वपुनर्भवसंज्ञिते ॥ १५.२१ ॥

ເມື່ອເຂົາເຫັນປັນຍາຂອງຕົນ—ສະຫງົບ ແລະ ບໍ່ມີຄື້ນຄວາມຫວັ່ນໄຫວ—ເກີດຂຶ້ນຈາກພາຍໃນສະພາບແຫ່ງກາຍຂອງຕົນ, ເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນ. ແລະເມື່ອໄດ້ບັນລຸມັນແລ້ວ, ຜູ້ມີວິນຍານເທວະນັ້ນໄດ້ເຂົ້າສູ່ການລະລາຍໃນພຣະພຣະຫມັນອັນນິລັນດອນ, ໃນສະພາບທີ່ເອີ້ນວ່າ “ບໍ່ຫວນກັບ” (ພົ້ນຈາກການເກີດໃໝ່).