Adhyaya 12: Supratīka’s Hymn to Rāma and the Granting of a Boon through Divine Manifestation

Verse 1

श्रीवराह उवाच । ततः पुत्रं रथाङ्गाग्निदग्धं श्रुत्वा नृपोत्तमः । सुप्रतीकः प्रतीतात्मा चिन्तयामास पार्थिवः । तस्य चिन्तयतस्त्वेवं तदा बुद्धिरजायत ॥ १२.१ ॥

ພຣະສີວະຣາຫະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ເມື່ອກະສັດຜູ້ປະເສີດໄດ້ຍິນວ່າ ພຣະໂອຣສຖືກໄຟແຫ່ງຈັກ (ຣະຖາງຄະ) ເຜົາໄໝ້ ກະສັດສຸປຣະຕີກະ ຜູ້ມີໃຈສະຫງົບ ກໍ່ເຂົ້າສູ່ການຄິດພິຈາລະນາ. ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຄິດຢູ່ນັ້ນ ຄວາມຕັ້ງໃຈໜຶ່ງກໍເກີດຂຶ້ນໃນຈິດໃຈ.

Verse 2

चित्रकूटे गिरौ विष्णुः सदा रामेति कीर्त्यते । ततोऽहं रामसंज्ञेन नाम्ना स्तौमि जगत्पतिम् ॥ १२.२ ॥

ໃນພູຈິດຣະກູຕະ ພຣະວິສນຸ ຖືກສັນລະເສີນຢູ່ເສມອດ້ວຍນາມ “ຣາມະ”. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ໂດຍໃຊ້ນາມ “ຣາມະ”.

Verse 3

सुप्रतीक उवाच । नमामि रामं नरनाथमच्युतं कविं पुराणं त्रिदशारिनाशनम् । शिवस्वरूपं प्रभवं महेश्वरं सदा प्रपन्नार्तिहरं धृतश्रियम् ॥ १२.३ ॥

ສຸປຣະຕີກະ ກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມແດ່ ພຣະຣາມະ—ອະຈຸຕະ, ຈອມເຈົ້າໃນຫມູ່ມະນຸດ; ນັກພະຍາກອນ, ຜູ້ເກົ່າແກ່, ຜູ້ທຳລາຍສັດຕູແຫ່ງເທວະ. ຜູ້ມີຮູບພາບແຫ່ງສິວະ, ແຫຼ່ງກຳເນີດ, ມະເຫສວະຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່; ຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຂອງຜູ້ຂໍພຶ່ງພາເສມອ, ແລະຜູ້ຊົງສິຣີອັນຖາວອນ.”

Verse 4

भवान् सदा देव समस्ततेजसां करोषि तेजांसि समस्तरूपधृक् । क्षितौ भवान् पञ्चगुणस्तथा जले चतुःप्रकारस्त्रिविधोऽथ तेजसि । द्विधाऽथ वायौ वियति प्रतिष्ठितो भवान् हरे शब्दवपुः पुमानसि ॥ १२.४ ॥

ໂອ ພຣະເທວະ, ພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ເກີດແລະປະກາດພະລັງຕະຈັກ (tejas) ຂອງຜູ້ມີຮັດສະມີທັງປວງ ໂດຍຊົງຮັບຮູບທຸກປະການ. ໃນດິນ ພຣະອົງມີຄຸນລັກສະນະຫ້າ; ໃນນ້ຳ ມີສີ່; ໃນໄຟ ມີສາມ; ໃນລົມ ມີສອງ; ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນອາກາດ—ໂອ ຮະຣິ—ພຣະອົງແມ່ນບຸລຸດຜູ້ມີກາຍເປັນສຽງ.

Verse 5

भवान् शशी सूर्यहुताशनोऽसि त्वयि प्रलीनं जगदेतदुच्यते । भवत्प्रतिष्ठं रमते जगत् यतः स्तुतोऽसि रामेति जगत् प्रतिष्ठितम् ॥ १२.५ ॥

ພຣະອົງແມ່ນດວງຈັນ, ດວງອາທິດ, ແລະໄຟບູຊາ. ເຂົາກ່າວວ່າ ໂລກທັງປວງນີ້ລະລາຍເຂົ້າໄປໃນພຣະອົງ. ເນື່ອງຈາກໂລກພຶ່ງພາແລະມີຄວາມໝັ້ນຄົງໃນພຣະອົງ ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນວ່າ “ຣາມະ”; ໂລກຖືກສະຖາປະນາຢູ່ໃນພຣະອົງ.

Verse 6

भवार्णवे दुःखतरोर्मिसङ्कुले तथाक्षमाणाग्रहणेऽतिभीषणे । न मज्जति त्वत्स्मरणप्लवो नरः स्मृतोऽसि रामेति तथा तपोवने ॥ १२.६ ॥

ໃນມະຫາສະມຸດແຫ່ງສັງສານ ທີ່ແອດແນ້ນດ້ວຍຄື້ນລົມດັ່ງຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງທຸກຂ໌ ແລະນ່າຢ້ານກົວດ້ວຍການຈັບກຸມຂອງອໍານາດບໍ່ຍອມຜ່ອນ ຜູ້ທີ່ມີແພຂອງການລະລຶກເຈົ້າຈະບໍ່ຈົມ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຖືກລະລຶກວ່າ «ຣາມາ» ແມ່ນແມ່ນໃນປ່າຕະໂປວະນະດ້ວຍ.

Verse 7

वेदेषु नष्टेषु भवांस्तथा हरे करोषि मात्स्यं वपुरात्मनः सदा । युगक्षये रञ्जितसर्वदिङ्मुखो भवांस्तथाग्निर्बहुरूपधृग्विभो ॥ १२.७ ॥

ເມື່ອພຣະເວດາສູນຫາຍ ໂອ ຮາຣິ ເຈົ້າຈຶ່ງຮັບຮູບກາຍຂອງຕົນເປັນປາ ຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ. ໃນວາລະສິ້ນຍຸກ ເຈົ້າກາຍເປັນໄຟ ໃບໜ້າຫັນໄປທຸກທິດ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງທຸກທິດ—ໂອ ຜູ້ມີ຤ິດທານ ຜູ້ຖືຮູບຫຼາຍປະການ.

Verse 8

कौर्मं तथा ते वपुरास्थितः सदा युगे युगे माधव तोयमन्थने । न चान्यदस्तीति भवत्समं क्वचिज्जनार्दनाद्यः स्वयं भूतमुत्तमम् ॥ १२.८ ॥

ແລະດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມາທະວະ ເຈົ້າໄດ້ຮັບຮູບກາຍເປັນເຕົ່າຢູ່ເສມອ ໃນທຸກຍຸກ ເມື່ອມີການກວນນ້ໍາ. ແທ້ຈິງ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມເຈົ້າໃນທີ່ໃດ—ເຈົ້າ ຈະນາຣະດະນະ ຜູ້ເປັນອົງສູງສຸດດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 9

त्वया ततम् विश्वमिदं महात्मन् स्वकाखिलान् वेद दिशश्च सर्वाः । कथं त्वमाद्यं परमं तु धाम विहाय चान्यं शरणं व्रजामि ॥ १२.९ ॥

ໂອ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ໂດຍເຈົ້າ ຈັກກະວານນີ້ຖືກແຜ່ຊຶມຄອບຄຸມ; ເຈົ້າຮູ້ທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງເຈົ້າຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະຮູ້ທຸກທິດທາງ. ຂ້ອຍຈະລະທິ້ງເຈົ້າ—ຜູ້ເປັນປະຖົມ ແລະເປັນທີ່ພັກພິງສູງສຸດ—ແລ້ວໄປຫາທີ່ພຶ່ງອື່ນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 10

भवान् एकः पूर्वम् आसीत् ततश्च त्वत्तो मही सलिलं वह्निरुच्चैः । वायुस् तथा खं च मनोऽपि बुद्धि-श्चेतोगुणास्तत्प्रभवं च सर्वम् ॥ १२.१० ॥

ໃນປະຖົມການ ເຈົ້າພຽງອົງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ມີຢູ່. ຕໍ່ມາ ຈາກເຈົ້າເກີດຂຶ້ນ ແຜ່ນດິນ, ນ້ໍາ, ໄຟ (ສູງຂຶ້ນ), ລົມ, ແລະຟ້າ; ທັງຈິດ, ປັນຍາ, ຄຸນລັກສະນະແຫ່ງຈິດ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຈາກພວກນັ້ນທັງໝົດ.

Verse 11

त्वया ततं विश्वमिदं समस्तं सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे । समस्तविश्वेश्वर विश्वमूर्ते सहस्रबाहो जय देव देव । नमोऽस्तु रामाय महानुभाव ॥ १२.११ ॥

ໂດຍພຣະອົງ ຈັກກະວານນີ້ທັງໝົດຖືກແຜ່ຊຶມຢູ່ຢ່າງຄົບຖ້ວນ; ຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ພຣະອົງແມ່ນປຸຣຸສະຜູ້ນິລັນດອນ. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ, ຮູບກາຍແຫ່ງໂລກ, ຜູ້ມີພັນພຣະຫັດ—ຊະນະແດ່ພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າເຫນືອພຣະເຈົ້າທັງປວງ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະຣາມ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 12

इति स्तुतो देववरः प्रसन्नः तदा राज्ञः सुप्रतीकस्य मूर्तिम् । संदर्शयामास ततोऽभ्युवाच वरं वृणीष्वेति च सुप्रतीकम् ॥ १२.१२ ॥

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຜູ້ປະເສີດກໍຊົມຊື່ນເມດຕາ. ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ສະແດງພຣະຮູບຂອງພຣະອົງໃຫ້ກະສັດສຸປຣະຕີກະເຫັນ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງກ່າວວ່າ «ຈົ່ງເລືອກພອນເຖີດ»।

Verse 13

एवं श्रुत्वा वचनं तस्य राजा ससम्भ्रमं देवदेवं प्रणम्य । उवाच देवेश्वर मे प्रयच्छ लयं यदास्ते परमं वपुस्ते ॥ १२.१३ ॥

ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈານັ້ນ ກະສັດກໍຕື່ນເຕັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລ້ວນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າເຫນືອພຣະເຈົ້າທັງປວງ ແລະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ຂໍພຣະອົງປະທານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ລະຍະ (laya) ອັນເປັນການລະລາຍ ທີ່ພຣະຮູບອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງສະຖິດຢູ່»।

Verse 14

इतीरिते राजवरः क्षणेन लयं तथाऽगादसुरघ्नमूर्तौ । स्थितस्तस्मिन्नात्मभूतो विमुक्तः स भूमिपः कर्मकाण्डैरनेकैः ॥ १२.१४ ॥

ເມື່ອກະສັດຜູ້ປະເສີດໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ ໃນພິລິດຕາ ກໍເຂົ້າສູ່ລະຍະ ໃນພຣະມູຣຕິຜູ້ປາບອະສຸຣະ. ສະຖິດຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ—ເກີດຂຶ້ນດ້ວຍຕົນເອງ ແລະພົ້ນພິບັດ—ກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນກໍພົ້ນໄດ້ ແມ່ນວ່າຈະມີພິທີກຳ (karma-kāṇḍa) ຫຼາຍປະການກໍຕາມ।

Verse 15

श्रीवराह उवाच । इतीरितं ते तु मया पुराणं स्वायम्भुवे चादिकृतैकदेशम् । शक्यं न चास्यैर्बहुभिः सहस्रैरपीह केनापि मुखेन वक्तुम् ॥ १२.१५ ॥

ພຣະສີວະຣາຫາກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງເຖິງປຸຣານະນີ້—ເປັນພຽງບາງສ່ວນ ທີ່ຖືກປະພັນຂຶ້ນແຕ່ເດີມໃນຍຸກສະວາຍັມພູວະ (ມະນຸ). ແຕ່ເຖິງຈະມີປາກຫຼາຍພັນ ກໍບໍ່ມີໃຜໃນນີ້ສາມາດກ່າວໄດ້ຄົບຖ້ວນທັງໝົດ»។

Verse 16

उद्देशतः संस्मृतमात्रमेतन् मया भद्रे कथितं ते पुराणम् । समुद्रतोयात् परिमाणसृष्टिः क्वचित् क्वचिद् वृत्तमथो ह्यनर्घ्यम् ॥ १२.१६ ॥

ໂອ ນາງຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າໄດ້ເລົ່າພູຣານະນີ້ໃຫ້ເຈົ້າຟັງແຕ່ໂດຍຫຍໍ້ ຕາມທີ່ຈື່ໄດ້. ຈາກນ້ຳທະເລ ມີການກ່າວເຖິງມາດຕາ ແລະການສ້າງ; ແລະບາງຕອນບາງສ່ວນເປັນເລື່ອງລ້ຳຄ່າຫາທຽບບໍ່ໄດ້.

Verse 17

स्वयम्भुवा कथितं ब्रह्मणाऽपि नारायणेनेपि कुतो भवेऽन्यः । अशक्यमस्माभिरितीरितं ते तन्मूर्त्तित्वात् स्मरणेनेदमाद्यम् ॥ १२.१७ ॥

ເລື່ອງນີ້ແມ່ນໄດ້ຖືກເລົ່າແມ່ນແຕ່ໂດຍ ສະວະຍັມພູ (ພຣະພຣະຫມາ) ແລະໂດຍພຣະພຣະຫມາເອງ; ແມ່ນແຕ່ໂດຍ ນາຣາຍະນະ—ແລ້ວຜູ້ອື່ນຈະເຮັດໄດ້ແນວໃດ? ພວກເຮົາບໍ່ອາດພັນລະນາໃຫ້ເຈົ້າໄດ້; ແຕ່ເນື່ອງຈາກມັນໄດ້ຮັບຮູບ ຄວາມເປັນດັ້ງເດີມນີ້ຈຶ່ງຄວນຖືກລະລຶກໂດຍການຈື່ຈຳ.

Verse 18

समुद्रे बालुकासंख्या विद्यते रजसः क्षितौ । न तु सृष्टेः पुनः संख्या क्रीडतः परमेष्ठिनः ॥ १२.१८ ॥

ເມັດຊາຍໃນທະເລອາດນັບໄດ້ ແລະຝຸ່ນລະອອງໃນແຜ່ນດິນກໍນັບໄດ້; ແຕ່ຈຳນວນການສ້າງທັງຫຼາຍຂອງ ພະຣະເມດຖິນ ໃນຍາມທີ່ພຣະອົງຫຼິ້ນນັ້ນ ນັບບໍ່ໄດ້ເລີຍ.

Verse 19

एष नारायणस्यांशो मया प्रोक्तः शुचिस्मिते । क्रीते वृत्तान्त एषश्च किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ १२.१९ ॥

ໂອ ຜູ້ມີຮອຍຍິ້ມອັນບໍລິສຸດ, ຂ້າໄດ້ເລົ່າສ່ວນນີ້ອັນເກີ່ຍວກັບ ນາຣາຍະນະ ໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ. ນີ້ແມ່ນເຫດການຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນ—ເຈົ້າປາດຖະນາຟັງອັນໃດອີກ?