Adhyaya 107: The Glorification of Donating a Butter-Cow (Navanīta-Dhenu)
Navanīta-dhenu-dāna-māhātmya
Ritual-Manual (Dāna-vidhi) with Soteriological Phalaśruti
ໃນກອບການສອນຂອງພຣະວະຣາຫະແກ່ພຣະປຣຶຖິວີ ອັດຍາຍນີ້ອະທິບາຍວິທີພິທີ (ວິທິ) ໃນການສ້າງແລະຖວາຍທານ “ງົວ” ເຊິ່ງເປັນນິມິດ ໂດຍໃຊ້ນະວະນີຕະ (ເນີຍສົດ) ເປັນຫຼັກ. ກ່າວເຖິງການຕຽມພື້ນທີ່ພິທີທາດ້ວຍໂກມະຍະ, ການວາງໜັງແລະພາຊະນະ, ແລະການປັ້ນສ່ວນຕ່າງໆຂອງງົວດ້ວຍໂລຫະ ເພັດພອຍ ນ້ຳຕານ ດອກໄມ້ ໝາກໄມ້ ຜ້າ ແລະຫຍ້າດັຣພະ. ຈຸດປະທີບຕາມທິດ ແລ້ວຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນຄະຣຶຫັດຖະດ້ວຍການສວດ “ມັນຕຣາງົວ” ທີ່ກຳນົດ ພ້ອມມັນຕຣາທີ່ລະບຸວ່ານະວະນີຕະເປັນອະມຣິຕະທິບຈາກການກວນມະຫາສະໝຸດ. ຟະລະສຣຸຕິທ້າຍກ່າວວ່າ ຜູ້ໃຫ້ ຜູ້ເຫັນ ແລະຜູ້ສວດອ່ານ ຈະບໍລິສຸດຈາກບາບ ໄດ້ເຖິງວິສນຸໂລກ ແລະຊິວະ-ສາຍຸຊະຍະ (ການຮ່ວມພຣະສິວະ).
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 107
Verse 1
अथ नवनीतधेनुदानमाहात्म्यम् ॥ होतोवाच ॥ नवनीतमयीं धेनुं शृणु राजन् प्रयत्नतः ॥ यां श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः
ບັດນີ້ຈະກ່າວເຖິງມະຫິມາແຫ່ງການຖວາຍທານ ‘ໂຄນວນີຕະ’ (ໂຄທຳດ້ວຍເນີຍສົດ)។ ໂຫຕຣີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມພາກເພຍກ່ຽວກັບໂຄທີ່ທຳດ້ວຍເນີຍສົດ; ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ”
Verse 2
गोमयेनानुलिप्तायां भूमौ गोचर्ममाणतः ॥ चर्म कृष्णमृगस्येव तस्योपरि च धारयेत्
ເທິງພື້ນດິນທີ່ທາດ້ວຍຂີ້ໂຄ ໃຫ້ປູໜັງໂຄເປັນມາດຕາວັດ; ແລ້ວວາງທັບດ້ວຍໜັງທີ່ຄ້າຍໜັງກະຕ່າຍປ່າດຳ (ກຣິດສະນະມຣິກ) ອີກຊັ້ນໜຶ່ງ
Verse 3
कुम्भं तु नवनीतस्य प्रस्थमात्रस्य धारयेत् ॥ वत्सं चतुर्थभागस्य तस्यामुत्तरतो न्यसेत्
ໃຫ້ຕັ້ງໝໍ້ບັນຈຸເນີຍສົດປະມານ 1 ປຣັສຖະ; ແລ້ວວາງລູກໂຄຂະໜາດ 1/4 ສ່ວນ ໄວ້ທາງທິດເໜືອຂອງນັ້ນ
Verse 4
कृत्वा विधाननेन च राजसिंह सुवर्णशृङ्गी सुमुखा च कार्या ॥ नेत्रे च तस्या मणिमौक्तिकैस्तु कृत्वा तथान्यच्च गुडेन जिह्वाम्
ແລະເມື່ອປັ້ນຕາມພິທີທີ່ກຳນົດແລ້ວ ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ດຸດດັ່ງສິງ ພຶງເຮັດໃຫ້ມີເຂົາຄຳ ແລະໃບໜ້າງາມ; ດວງຕາເຮັດດ້ວຍແກ້ວມະນີແລະໄຂ່ມຸກ ແລະລີ້ນກໍເຮັດດ້ວຍນ້ຳຕານອ້ອຍກ້ອນ (ກູດ) ເຊັ່ນກັນ
Verse 5
ओष्ठौ च पुष्पैश्च फलैश्च दन्ताः प्रकल्प्य सास्नां च सितैश्च सूत्रैः ।। जिह्वां तथा शर्करया प्रकल्प्य फलानि दन्ताः कम्बलं पट्टसूत्रम् ॥
ຈົ່ງປະດິດຮິມຝີປາກດ້ວຍດອກໄມ້ ແລະປະດິດແຂ້ວດ້ວຍໝາກໄມ້; ຈັດສ່ວນຫນັງຫ້ອຍທີ່ຄໍ (sāsna) ດ້ວຍເສັ້ນດ້າຍຂາວ. ທຳນອງດຽວກັນ ປະດິດລີ້ນດ້ວຍນ້ຳຕານ; ຈັດໝາກໄມ້ເປັນແຂ້ວ ພ້ອມຜ້າຫົ່ມ ແລະເສັ້ນດ້າຍຜ້າທໍເປັນເຄື່ອງປະກອບ.
Verse 6
नवनीतस्तनीं राजन् इक्षुपादां प्रकल्पयेत् ।। ताम्रपृष्ठां रौप्यखुरां दर्भरोमकृतच्छविम् ॥
ໂອ ພະຣາຊາ, ຄວນປະດິດ (ງົວ) ໃຫ້ມີຫົວນົມເປັນເນີຍສົດ ແລະຂາເປັນອ້ອຍ; ຫຼັງເປັນທອງແດງ, ກີບເປັນເງິນ, ແລະໃຫ້ມີປະກາຍດ້ວຍ ‘ຂົນ’ ທີ່ເຮັດຈາກຫຍ້າກຸສະ (darbha).
Verse 7
स्वर्णशृङ्गीं रौप्यखुरां पञ्चरत्नसमन्विताम् ।। चतुर्भिस्तिलपात्रैश्च संवृतां सर्वतो दिशि ॥
ໃຫ້ມີເຂົາຄຳ ແລະກີບເງິນ, ປະດັບດ້ວຍຮັດຕະນະທັງຫ້າ; ແລະໃຫ້ຖືກລ້ອມຮອບທຸກທິດດ້ວຍພາຊະນະງາ (til) ສີ່ໃບ.
Verse 8
आच्छाद्य वस्त्रयुग्मेन गन्धपुष्पैरलङ्कृताम् ।। दीपांश्च दिक्षु प्रज्वाल्य ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥
ໃຫ້ຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າສອງຜືນ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງຫອມກັບດອກໄມ້; ຈຸດປະທີບຕາມທິດທັງຫຼາຍ ແລ້ວຈຶ່ງນ້ອມນຳໄປຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນ.
Verse 9
मन्त्रास्त एव जप्तव्याः सर्वधेनुषु ये स्मृताः ।। पुरा देवासुरैः सर्वैः सागरस्य तु मन्थने ॥
ມົນຕຣາເຫຼົ່ານັ້ນເອງ ທີ່ຖືກຈື່ຈຳໄວ້ສຳລັບການຖວາຍງົວທຸກປະເພດ (sarva-dhenu) ພຶງສວດຈະປະ—ດັ່ງທີ່ໃນການກວນມະຫາສະໝຸດໃນອະດີດ ເທວະ ແລະອະສຸຣະທັງປວງໄດ້ກະທຳ.
Verse 10
एवमुच्चार्य तां दद्याद्ब्राह्मणाय कुटुम्बिने ।। धेनुं च दत्त्वा सुदुघां सोपधानां नयेद्गृहम् ॥
ເມື່ອອອກສຽງສະດຸດດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຶງມອບໃຫ້ພຣາຫມັນຜູ້ຄອງເຮືອນ. ແລະເມື່ອຖວາຍງົວນົມພ້ອມທັງເບາະ/ເຄື່ອງຮອງຮັບແລ້ວ ພຶງຈູງງົວທີ່ຖວາຍໄປຫາເຮືອນຂອງຜູ້ຮັບທານ.
Verse 11
हविर् एवं रसं चैव विप्रवर्यस्य भूपते ।। भुक्त्वा तिष्ठेद्दिनं राजन् धेनुदस्त्रीणि वै द्विजः ॥
ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ້ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຜ່ນດິນ ຈຶ່ງຈັດອາຫານບູຊາ (ຫວິສ) ແລະນ້ຳ/ຣົດສານະໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ. ເມື່ອກິນແລ້ວ ໂອ້ພຣະຣາຊາ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງພຶງພັກຢູ່ໜຶ່ງວັນ ໂດຍປະພຶດວັດຕະ/ຂໍ້ປະຕິບັດທີ່ເກີ່ຍວກັບການຖວາຍງົວ.
Verse 12
यः प्रपश्यति तां धेनुं दीयमानां नरोत्तम ।। सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवसायुज्यतां व्रजेत् ॥
ໂອ້ຜູ້ເປັນຄົນດີເລີດ ຜູ້ໃດເຫັນງົວນັ້ນໃນຂະນະກຳລັງຖວາຍທານ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະບັນລຸສາຍຸຊະຍະ ຄືການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງ/ສະຫມິດສະໜົມກັບພຣະສິວະ.
Verse 13
पितृभिः पूर्वजैः सार्द्धं भविष्यद्भिश्च मानवः ।। विष्णुलोकं व्रजत्याशु यावदाभूतसम्प्लवम् ॥
ພ້ອມກັບປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ແລະບັນພະບຸລຸດເກົ່າໆ ທັງຜູ້ທີ່ຈະມາໃນອະນາຄົດ ມະນຸດຈະໄປຮອດວິສນຸໂລກໂດຍໄວ—ຈົນກວ່າຈະເຖິງມະຫາປຣະລະຍະ ຄືການລະລາຍແຫ່ງສັດທັງປວງ.
Verse 14
य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वापि मानवः ।। सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोके महीयते ॥
ຜູ້ໃດຟັງຂໍ້ຄວາມນີ້ດ້ວຍຄວາມພັກດີ ຫຼືແມ່ນແຕ່ເຮັດໃຫ້ຜູ້ອື່ນໄດ້ຟັງ ຜູ້ນັ້ນຈະມີຈິດໃສບໍລິສຸດຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄດ້ຮັບການເຊີດຊູໃນວິສນຸໂລກ.
Verse 15
उत्पन्नं दिव्यममृतं नवनीतमिदं शुभम् ॥ आप्यायनं तु भूतानां नवनीत नमोऽस्तु ते ॥
ເນີຍອັນເປັນມງຄົດນີ້ ເກີດຂຶ້ນດັ່ງອະມຣິດທິບ; ເປັນອາຫານຫຼໍ່ລ້ຽງ ແລະເພີ່ມພະລັງໃຫ້ສັດທັງປວງ. ໂອ ເນີຍ, ຂໍນະມັດສະການແດ່ທ່ານ.
Frequently Asked Questions
The text foregrounds dāna (ritualized generosity) as a discipline of social reciprocity and moral purification: it prescribes a carefully constructed gift to a brāhmaṇa householder and frames the act of giving (and even witnessing or transmitting the instruction) as a means of pāpa-śuddhi and ordered social conduct.
No explicit tithi, nakṣatra, month, or seasonal timing is stated in the transmitted passage for Adhyāya 107; the instructions focus on materials, spatial arrangement, mantra-recitation, and the recipient protocol rather than calendrical scheduling.
Direct ecological regulation is not articulated, but the chapter’s earth-oriented ethic can be read through its terrestrial ritual grammar: preparation of the ground with gomaya and darbha, and the cow-as-abundance symbol, positions agricultural substrates and bovine-derived materials as mediators of purity, continuity, and responsible stewardship of household resources within a terrestrial (Pṛthivī-centered) worldview.
No royal genealogies or named historical lineages appear here; the passage references social roles (rājan as addressee, brāhmaṇa gṛhastha as recipient, hotṛ as ritual voice) and invokes a pan-mythic collective (deva–asura) in connection with sāgara-manthana and the emergence of amṛta/navanīta.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.