Adhyaya 103: Ritual Procedure for the Donation of the ‘Sugar-Cow’ (Śarkarā-Dhenu)

Verse 1

होतोवाच तद्वच्च शर्कराधेनुं शृणु राजन् यथार्थतः । अनुलिप्ते महीपृष्ठे कृष्णाजिनकुशोत्तरे ॥ १०३-१ ॥ धेनुं शर्करया राजन् कृत्वा भारचतुष्टयम् । उत्तमा कथ्यते सद्भिश्चतुर्थांशेन वत्सकम् ॥

ໂຫຕຣິກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ໂອ້ ພຣະຣາຊາ ຈົ່ງຟັງໃຫ້ຖືກຕ້ອງເຖິງພິທີ ‘ສັກກະຣາ-ເຘນຸ’ ໂຄທີ່ປັ້ນຈາກນ້ຳຕານ. ເມື່ອທາແລະກຽມພື້ນດິນແລ້ວ ປູໜັງກວາງດຳ (ກຣິສນາຊິນ) ແລະຫຍ້າກຸສະເປັນຊັ້ນເທິງ—ໂອ້ ພຣະຣາຊາ ຈົ່ງປັ້ນໂຄດ້ວຍນ້ຳຕານໃຫ້ມີນ້ຳໜັກລວມສີ່ພາຣະ; ບັນດາບັນດິດກ່າວວ່າ ຊັ້ນ ‘ອຸດຕະມະ’ ແມ່ນມີລູກໂຄເທົ່າກັບໜຶ່ງໃນສີ່ສ່ວນ”

Verse 2

तदर्धं मध्यमा प्रोक्ता कनिष्ठा भारकेण तु । तद्वद्वत्सं प्रकुर्वीत चतुर्थांशेन तत्त्वतः ॥

ຄື່ງໜຶ່ງຂອງນັ້ນເອີ້ນວ່າ ‘ມັດທະມະ’ ແລະ ‘ກະນິດຖະ’ (ຊັ້ນຕ່ຳ) ເຮັດດ້ວຍໜຶ່ງພາຣະເທົ່ານັ້ນ। ລູກໂຄກໍຄວນປັ້ນໃຫ້ໄດ້ສັດສ່ວນໜຶ່ງໃນສີ່ ຕາມຫຼັກທີ່ຖືກຕ້ອງ।

Verse 3

अथ कुर्यादष्टशतैरूर्ध्वं नृपतिसत्तम । स्वशक्त्या कारयेद् धेनुं तथात्मानं पीडयेत् ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ອາດກະທຳໄດ້ດ້ວຍຈຳນວນແປດຮ້ອຍ ຫຼືຫຼາຍກວ່ານັ້ນ. ຕາມກຳລັງຂອງຕົນ ພຶງໃຫ້ຈັດເຮັດ “ທເນຸ” (ງົວສຳລັບທານ) ແລະຢ່າໃຫ້ຕົນເອງລຳບາກເກີນໄປ।

Verse 4

सर्वबीजानि संस्थाप्य चतुर्दिक्षु समन्ततः । सुवर्णस्य मुखं शृङ्गे मौक्तिकैर्नयने तथा ॥

ເມື່ອຈັດວາງເມັດພັນທຸກຊະນິດໄວ້ໂດຍຮອບໃນທັງສີ່ທິດແລ້ວ (ພຶງ)ເຮັດປາກເປັນຄຳ ແລະເຮັດເຂົາກັບດວງຕາດ້ວຍໄຂ່ມຸກເຊັ່ນກັນ।

Verse 5

गुडेन तु मुखं काये जिह्वा पिष्टमयी तथा । कम्बलं पट्टसूत्रेण कण्ठाभरणभूषिताम् ॥

ແລະໃຊ້ນ້ຳຕານອ້ອຍກ້ອນ (ກູຑະ) ເຮັດປາກໄວ້ເທິງກາຍ; ລີ້ນກໍເຮັດດ້ວຍແປ້ງນວດເຊັ່ນກັນ ຈັດຜ້າຫົ່ມດ້ວຍເສັ້ນໄໝ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທີ່ຄໍ

Verse 6

इक्षुपादां रौप्यखुरां तवनीतस्तनीं तथा । प्रशस्तपत्रश्रवणां सितचामरपभूषिताम् ॥

(ພຶງເຮັດທເນຸ) ໃຫ້ມີຂາເປັນລຳອ້ອຍ ມີກີບເປັນເງິນ ແລະມີເຕົ້ານົມເປັນເນີຍ ມີຫູງາມດັ່ງໃບໄມ້ ແລະປະດັບດ້ວຍພັດຫາງຈາມຣີສີຂາວ

Verse 7

पञ्चरत्नसमायुक्तां वस्त्रेणाच्छादितां तथा । गन्धपुष्पैरलङ्कृत्य ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥

ເມື່ອຈັດໃຫ້ພ້ອມດ້ວຍອັນມະນີທັງຫ້າ ແລະຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງຫອມແລະດອກໄມ້ ແລ້ວພຶງນ້ອມຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນ

Verse 8

श्रोत्रियाय दरिद्राय साधुवृत्ताय धीमते । वेदवेदाङ्गविदुषे साग्निकाय कुटुम्बिने । अदुष्टाय प्रदातव्या न तु मत्सरिणे द्विजे ॥

ທານນີ້ຄວນມອບໃຫ້ແກ່ ສໂຣຕຣິຍະ (ຄະຫັດຖະຜູ້ຮຽນວິດ) ຜູ້ຍາກຈົນ ປະພຶດດີ ມີປັນຍາ—ຜູ້ຮູ້ວິດແລະວິດາງຄະ ຮັກສາໄຟສັກສິດ ແລະອຸປະຖຳຄອບຄົວ. ຄວນໃຫ້ແກ່ພຣາຫມະນຜູ້ບໍ່ມີໃຈຮ້າຍ ບໍ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ອິດສາ.

Verse 9

अयने विषुवे पुण्ये व्यतीपाते दिनक्षये । एषु पुण्येषु कालेषु तथाविभवशक्तितः ॥

ໃນການອາຍນະ (ການຜັນຂອງດວງອາທິດ), ໃນວິສຸວະ (ວັນສະເໝີ), ໃນວັນວຽຕີປາຕະອັນເປັນມົງຄຸນ, ແລະໃນຍາມສິ້ນວັນ—ໃນເວລາມີບຸນເຫຼົ່ານີ້ ຄວນໃຫ້ທານຕາມກຳລັງແລະຊັບສິນຂອງຕົນ.

Verse 10

सत्पात्रञ्च द्विजं दृष्ट्वा आगतं श्रोत्रियं गृहे । तादृशाय प्रदातव्या पुच्छदेशे विमृश्य च ॥

ເມື່ອເຫັນດວິຊະຜູ້ເປັນສັດປາຕຣະ ຄື ສໂຣຕຣິຍະ ມາຮອດເຮືອນ ຄວນມອບທານໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ ໂດຍສຳຜັດ ຫຼືພິຈາລະນາບ່ອນຫາງງົວຕາມພິທີ.

Verse 11

पूर्वाभिमुखमास्थाय अथवा स उदङ्मुखः । गां पूर्वाभिमुखीं कृत्वा वत्समुत्तरतो न्यसेत् ॥

ໃຫ້ຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ຫຼືບໍ່ກໍໃຫ້ຫັນໄປທາງທິດເໜືອ ແລ້ວຈັດໃຫ້ງົວຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລ້ວວາງລູກງົວໄວ້ທາງດ້ານທິດເໜືອຂອງມັນ.

Verse 12

दानकाले तु ये मन्त्रास्तान्पठित्वा समर्पयेत् । सम्पूज्य विधिवद्विप्रं मुद्रिकाकर्णभूषणैः ॥

ໃນເວລາໃຫ້ທານ ຈົ່ງສວດມົນທີ່ກຳນົດໄວ້ແລ້ວຈຶ່ງມອບທານນັ້ນ ແລະເມື່ອບູຊາພຣາຫມະນຕາມພິທີແລ້ວ ຄວນຖວາຍແຫວນ ແລະເຄື່ອງປະດັບຫູດ້ວຍ.

Verse 13

स्वशक्त्या दक्षिणा देया वित्तशाठ्यविवर्ज्जितः । हस्ते तु दक्षिणां दत्त्वा गन्धपुष्पसचन्दनाम् । धेनुं समर्पयेत्तस्य मुखञ्च च विलोकयेत् ॥

ຄວນໃຫ້ທັກສິນາຕາມກຳລັງ ໂດຍປາສຈາກຄວາມຕະໜີໃນຊັບ. ເມື່ອວາງທັກສິນາໃສ່ມືຂອງທ່ານ ພ້ອມນ້ຳຫອມ ດອກໄມ້ ແລະຈັນທະນາ ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍງົວ ແລະເບິ່ງໃບໜ້າຂອງທ່ານ.

Verse 14

एकाहं शर्कराहारो ब्राह्मणस्त्रिदिनं वसेत् । सर्वपापहरा धेनुः सर्वकामप्रदायिनी ॥

ໃນໜຶ່ງມື້ ພຣາຫມັນພຶງກິນນ້ຳຕານເປັນອາຫານ ແລະພຶງຢູ່ໃນຂໍ້ວັດສາມມື້. ງົວນັ້ນຖືກກ່າວວ່າລົບບາບທັງປວງ ແລະປະທານຄວາມປາດຖະໜາທັງຫມົດ.

Verse 15

सर्वकामसमृद्धस्तु जायते नात्र संशयः । दीयमानं प्रपश्यन्ति ते यान्ति परमां गतिम् ॥

ຜູ້ນັ້ນຈະເກີດມີຄວາມສົມບູນໃນການສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ຜູ້ໃດເຫັນການໃຫ້ທານນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດຄະຕິອັນສູງສຸດ.

Verse 16

य इदं शृणुयाद्भक्त्या पठते वापि मानवः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति ॥

ຜູ້ໃດຟັງຂໍ້ນີ້ດ້ວຍສັດທາ ຫຼືອ່ານສວດກໍຕາມ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວິສນຸ (Viṣṇuloka).