Adhyaya 1: Praise of Varāha and Pṛthivī’s Foundational Questions
Varāha-stutiḥ tathā Pṛthivyā praśnāḥ
Cosmogony-Dialogue (Sṛṣṭi–Pralaya Inquiry) and Earth-Centered Theological Cosmology
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍຄໍາອະນຸໂມທະນາແບບມັງຄະລະ ແລະການສັນລະເສີນພຣະວະຣາຫະຢ່າງຍາວນານ ໃນຖານະຜູ້ກູ້ໂລກຜູ້ຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນຈາກຄວາມເລິກແຫ່ງມະຫາສະໝຸດ. ສູຕະເລົ່າເປັນຄວາມຊົງຈໍາວ່າ ເມື່ອພຣະວິສະນຸໃນຮູບວະຣາຫະໄດ້ຍົກພຣະປຣຶຖິວີຂຶ້ນແລ້ວ ພຣະປຣຶຖິວີໄດ້ທູນຖາມເຖິງການອະວະຕານທີ່ເກີດຊໍ້າໆ ແລະກົນໄກແຫ່ງການສ້າງສັນ. ນາງລະລຶກອະວະຕານກ່ອນໆ—ມັດສະຍະ, ກູຣະມະ, ວະຣາຫະ, ວາມະນະ, ປະຣະຊຸຣາມະ, ແລະ ຣາມະ—ແລ້ວຖາມຢ່າງເປັນລະບົບວ່າ ຫຼັງການກູ້ແຜ່ນດິນ ສັບພະສິ່ງເກີດຂຶ້ນແນວໃດ, ດໍາລົງຢູ່ແນວໃດ, ສິ່ງໃດເປັນເຫດໃຫ້ເລີ່ມແລະສິ້ນສຸດການສ້າງ, ການນັບຍຸກ (yuga) ເຮັດແນວໃດ, ແລະໃຜໄດ້ຮັບຄວາມສໍາເລັດສູງສຸດ. ເມື່ອພຣະວະຣາຫະຊົງຫົວເຮາະ ນິມິດຈັກກະວານໃນພຣະອົງປາກົດ; ຕໍ່ມາພຣະປຣຶຖິວີເຫັນພຣະວິສະນຸສີ່ກອນ ບັນທົມເທິງເສສະ ມີພຣະພຣະຫມາຢູ່ເທິງດອກບົວ ແລະສະດຸດສະຕູຕິປົກປ້ອງພ້ອມຄໍາເຊີນແບບອັງກະ-ນຍາສ ເພື່ອຄວາມສະຫງົບປອດໄພຂອງແຜ່ນດິນ.
Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 1
Verse 1
दंष्ट्राग्रेणोद्धृता गौरुदधिपरिवृता पर्वतैर्निम्नगाभिः साकं मृद्पिण्डवत् प्राग्बृहदुरुवपुषाऽनन्तरूपेण येन। सोऽयं कंसासुरारिर्मुरनरकदशास्यान्तकृत्सर्वसंस्थः कृष्णो विष्णुः सुरेशो नुदतु मम रिपूनादिदेवो वराहः॥ १.२ ॥
ຂໍໃຫ້ອາດິເທວະ ພຣະວະຣາຫະ ຂັບໄລ່ສັດຕູຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: ພຣະອົງຜູ້ມີຮູບອັນອະນັນຕະ ເຄີຍຍົກແຜ່ນດິນອັນງາມ ທີ່ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍມະຫາສະໝຸດ ພ້ອມພູເຂົາແລະແມ່ນ້ຳ ຂຶ້ນທີ່ປາຍງາຂອງພຣະອົງ ເຫມືອນກ້ອນດິນ; ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນ ກຣິດສະນະ, ວິສນຸ, ຈອມເທວະ, ສັດຕູຂອງກັງສະ ແລະ ຜູ້ປະຫານ ມຸຣະ, ນະຣະກະ, ແລະ ຜູ້ສິບໜ້າ (ຣາວະນະ), ຜູ້ເປັນຖານແຫ່ງສັບພະສິ່ງ।
Verse 2
यः संसारार्णवे नौरिव मरणजराव्याधिनक्रोर्मिभीमे भक्तानां भीतिहर्ता मुरनरकदशास्यान्तकृत्कोलरूपी। विष्णुः सर्वेश्वरोऽयं यमिह कृतधियो लीलया प्राप्नुवन्ति मुक्तात्मानो न पापं भवत्तु नुदितारातिपक्षः क्षितीशः ॥ १.३ ॥
ຂໍໃຫ້ບໍ່ມີຄວາມຊົ່ວເກີດຂຶ້ນ: ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຫມືອນເຮືອໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງສັງສານ, ນ່າຢ້ານກົວດ້ວຍຈະລະເຂ້ແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ຄວາມແກ່, ແລະໂລກໄພ, ພ້ອມຄື້ນລົມອັນດຸຮ້າຍ, ຜູ້ກຳຈັດຄວາມຢ້ານຂອງຜູ້ພັກດີ; ຜູ້ມີຮູບເປັນໝູປ່າ ຜູ້ນຳຈຸດຈົບແກ່ ມຸຣະ, ນະຣະກະ ແລະ ຜູ້ສິບໜ້າ; ພຣະວິສນຸ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ຜູ້ທີ່ຜູ້ມີປັນຍາບໍລິສຸດໃນໂລກນີ້ບັນລຸໄດ້ດ້ວຍລີລາ ແລະເປັນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນ; ຂໍໃຫ້ຈອມກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນ ຜູ້ຂັບໄລ່ຝ່າຍສັດຕູ ເປັນມົງຄຸນແກ່ພວກເຮົາ।
Verse 3
सूत उवाच । यस्मिन् काले क्षितिः पूर्वं वराहवपुषा तु सा । उद्धृता विष्णुना भक्त्या पप्रच्छ परमेश्वरम् ॥ १.४ ॥
ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ໃນການເວລາໃນອະດີດ ເມື່ອແຜ່ນດິນ (ກສິຕິ) ຖືກພຣະວິສນຸ ຍົກຂຶ້ນໃນຮູບພຣະວະຣາຫະ (ໝູປ່າ), ນາງໄດ້ຖາມພຣະປະຣະເມສະວະຣະ ດ້ວຍຄວາມພັກດີ।
Verse 4
धरण्युवाच। कल्पे कल्पे भवानेव मां समुद्धरते विभो। न चाहं वेद ते मूर्तिं नादिसर्गं च केशव॥ १.५ ॥
ທະຣະນີ (ແຜ່ນດິນ) ກ່າວວ່າ: «ໃນແຕ່ລະກັລປະ ແຕ່ລະກັລປະ, ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ຍົກຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນອີກ, ໂອ ຜູ້ມີອຳນາດອັນກວ້າງໃຫຍ່. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຮູບພຣະອົງ, ໂອ ເກສະວະ, ແລະບໍ່ຮູ້ການສ້າງດັ້ງເດີມດ້ວຍ»។
Verse 5
वेदेषु चैव नष्टेषु मत्स्यो भूत्वा रसातलम्। प्रविश्य तानपाकृष्य ब्रह्मणे दत्तवानसि॥ १.६ ॥
ເມື່ອພຣະເວດາທັງຫຼາຍສູນຫາຍ ພຣະອົງໄດ້ເປັນປາ ເຂົ້າໄປຍັງຣະສາຕະລະ ຊັກຊວນຄືນມາ ແລະຖວາຍແດ່ພຣະພຣະຫມາ।
Verse 6
अन्यत्सुरासुरमयं त्वं समुद्रस्य मन्थने । धृतवानसि कौर्म्येण मन्दरं मधुसूदन ॥ १.७ ॥
ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນການກວນມະຫາສະມຸດ ອັນມີເທວະແລະອະສຸຣະຮ່ວມກັນ ໂອ້ ມະທຸສູດະນະ ພຣະອົງໄດ້ຮັບຮອງພູມັນດະຣະ ໂດຍເປັນກູຣະມະ (ເຕົ່າ).
Verse 7
पुनर्वाराहरूपेण मां गच्छन्तीं रसातलम् । उज्जहारैकदंष्ट्रेण भगवान् वै महार्णवात् ॥ १.८ ॥
ຕໍ່ມາອີກ ພຣະອົງໄດ້ຮັບຮູບວາຣາຫະ (ໝູປ່າ) ແລະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ຍົກຂ້ອຍຂຶ້ນ ເມື່ອຂ້ອຍກຳລັງຈົມລົງໄປຣະສາຕະລະ ໂດຍໃຊ້ງາຂ້າງດຽວ ຈາກມະຫາສະມຸດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.
Verse 8
अन्यद्धिरण्यकशिपुर्वरदानेन दर्पितः । अबाधमानः पृथिवीं स त्वया विनिपातितः । बलिस्तु बद्धो भगवंस्त्वया वामनरूपिणा ॥ १.९ ॥
ຍັງມີອີກ: ຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ໄດ້ຫຍິ່ງຍະໂສດ້ວຍພອນ ແລະກົດຂີ່ແຜ່ນດິນ; ແຕ່ຖືກພຣະອົງທຳໃຫ້ພິນາດ. ແລະບາລິ ໂອ້ ພຣະຜູ້ປະເສີດ ຖືກພຣະອົງຜູກໄວ້ ໃນຮູບວາມະນະ.
Verse 9
पुनर्निःक्षत्रिया देव त्वया चापि पुरा कृता । जामदग्न्येन रामेण त्वया भूत्वाऽसकृत्प्रभो ॥ १.१० ॥
ໂອ້ ພຣະເທວະ ໃນອະດີດ ພຣະອົງຍັງໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນປາສຈາກກະສັດຕຣິຍະອີກຄັ້ງ ໂດຍພຣະອົງເປັນຣາມະ ຈາມະດັກນະ (ປະຣະຊຸຣາມະ) ຊ້ຳໆ ໂອ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.
Verse 10
पुनश्च रावणो रक्षः क्षपितं क्षात्रतेजसा । न च जानाम्यहं देव तव किञ्चिद्विचेष्टितम् ॥ १.११ ॥
ແລ້ວອີກ ຣາວະນະ—ຣັກສະສະ—ຖືກທໍາລາຍໂດຍລັດສະຫມີແຫ່ງພະລັງກະສັດ. ແຕ່ໂອ້ພຣະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈເລີຍກ່ຽວກັບພຣະປະສົງ ແລະ ວິທີການອັນພິເສດຂອງພຣະອົງ.
Verse 11
उद्धृत्य मां कथं सृष्टिं सृजसे किं च सा त्वया। सकृद् ध्रियेत कृत्वा च पालयते चापि केन च॥ १.१२ ॥
ເມື່ອພຣະອົງຍົກຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນແລ້ວ, ພຣະອົງສ້າງສັນການສ້າງໂລກແນວໃດ? ແລະການສ້າງນັ້ນທີ່ຖືກຈັດຕັ້ງໂດຍພຣະອົງ ແທ້ຈິງແມ່ນຫຍັງ? ເມື່ອສ້າງແລ້ວ ມັນຖືກຄ້ຳຈຸນໄດ້ແມ່ນດ້ວຍຫຍັງແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ, ແລະໂດຍໃຜຈຶ່ງຖືກປົກປ້ອງ?
Verse 12
केन वा सुलभो देव जायसे सततं विभो । कथं च सृष्टेरादिः स्यादवसानं कथं भवेत् ॥ १.१३ ॥
ໂດຍວິທີໃດ ໂອ້ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກແຫ່ງ ຈຶ່ງກາຍເປັນຜູ້ເຂົ້າເຖິງໄດ້ງ່າຍ ຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ? ແລະຈຸດເລີ່ມຂອງການສ້າງເກີດຂຶ້ນແນວໃດ, ແລະຈຸດສິ້ນສຸດເກີດຂຶ້ນແນວໃດ?
Verse 13
कथं युगस्य गणना संख्या अस्यानुचतुर्युगम् । के वा विशेषास्तेष्वस्मिन् का वा अवस्थ महेश्वर ॥ १.१४ ॥
ການນັບຄໍານວນຂອງຍຸກາ ຈະເຮັດແນວໃດ—ມາດຕະວັດຕົວເລກຂອງມັນ ແລະການຕາມລໍາດັບໃນສີ່ຍຸກາເປັນແນວໃດ? ແລະລັກສະນະຈໍາແນກໃດບ້າງທີ່ມີໃນຍຸກາເຫຼົ່ານັ້ນໃນວົງຈອນນີ້? ອີກທັງ ສະພາບຂອງພວກມັນເປັນແນວໃດ, ໂອ້ມະເຫສະວະຣະ?
Verse 14
यज्वानः के च राजानः के च सिद्धिं परां गताः । एतत्सर्वं समासेन कथयस्व प्रसीद मे ॥ १.१५ ॥
ຜູ້ປະກອບຍັດຍະມີໃຜແດ່, ແລະກະສັດມີໃຜແດ່, ແລະໃຜແດ່ທີ່ບັນລຸສິດທິອັນສູງສຸດ? ຂໍພຣະອົງກ່າວໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງໂດຍຫຍໍ້; ຂໍພຣະອົງເມດຕາຂ້າພະເຈົ້າ.
Verse 15
इत्युक्तः क्रोधरूपेण जहास परमेश्वरः । हसतस्तस्य कुक्षौ तु जगद्धात्री ददर्श ह ॥ रुद्रान् देवान् सवासवः सिद्धसङ्घान् महर्षिभिः ॥ १.१६ ॥
ເມື່ອຖືກກ່າວດ້ວຍຮູບແຫ່ງຄວາມໂກດ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດກໍຫົວເຮາະ. ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຫົວເຮາະ ຈະກັດທາຕຣີ (ແຜ່ນດິນ ຜູ້ອຸ້ມຊູໂລກ) ໄດ້ເຫັນໃນພຣະອຸທອນຂອງພຣະອົງ ມີຣຸດຣະ, ເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມອິນທຣະ, ແລະຫມູ່ສິດທະພ້ອມມະຫາຣິສີ.
Verse 16
सचन्द्रसूर्यग्रहसप्तलोकानन्तः स्थितांस्तावदुपात्तधर्मान् । इतीदृशं पश्यति सा समस्तं यावत्क्षितिर्वेपितसर्वगात्रा ॥ १.१७ ॥
ນາງ (ແຜ່ນດິນ) ເຫັນທັງໝົດຢ່າງນັ້ນ—ໂລກເຈັດຊັ້ນພ້ອມດ້ວຍດວງຈັນ ດວງອາທິດ ແລະດາວເຄາະ—ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ອັນບໍ່ມີຂອບເຂດ ແຕ່ລະສິ່ງດຳລົງຕາມລະບຽບທີ່ຮັບໄວ້; ແລະນາງຍັງເບິ່ງຢູ່ຢ່າງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ແຜ່ນດິນສັ່ນໄຫວທົ່ວທຸກອະວະຍະ.
Verse 17
उन्मीलितास्यस्तु यदा महात्मा दृष्टो धरण्याऽमलसर्वगात्र्या । तावत्स्वरूपेण चतुर्भुजेन महोदधौ सुप्तमथोऽन्वपश्यत् ॥ १.१८ ॥
ເມື່ອມະຫາອາດມານັ້ນ ເປີດພຣະເນດ ແລະຖືກແຜ່ນດິນ—ຜູ້ມີກາຍທັງໝົດບໍ່ມີມົນທິນ—ເຫັນແລ້ວ, ນາງກໍເຫັນພຣະອົງໃນຮູບອົງແທ້ຂອງພຣະອົງ ມີສີ່ພຣະຫັດ ດັ່ງກຳລັງບັນທົມຢູ່ເທິງມະຫາສະໝຸດ.
Verse 18
शेषपर्यङ्कशयने सुप्तं देवं जनार्दनम् । दृष्ट्वा तन्नाभिपङ्कस्थमन्तःस्थं च चतुर्मुखम् ॥ कृताञ्जलिपुटा देवी स्तुतिं धात्री जगाद ह ॥ १.१९ ॥
ເມື່ອເຫັນພຣະເທວະ ຈະນາຣດະນະ ບັນທົມຢູ່ເທິງຕຽງຂອງເສສະ, ແລະເຫັນຜູ້ມີສີ່ໜ້າ (ພຣະພຣະຫມາ) ຢູ່ພາຍໃນ ພັກຢູ່ເທິງດອກບົວຈາກພຣະນາບີຂອງພຣະອົງ, ພຣະເທວີຈຶ່ງປະນົມມື ແລະກ່າວບົດສັນລະເສີນຕໍ່ ທາຕຣີ ຜູ້ອຸ້ມຊູໂລກ.
Verse 19
धरण्युवाच । नमः कमलपत्राक्ष नमस्ते पीतवाससे । नमः सुरारिविध्वंसकारिणे परमात्मने ॥ १.२० ॥
ທ່ານທະຣະນີກ່າວວ່າ: “ນະມະສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີພຣະເນດດັ່ງກີບດອກບົວ; ນະມະສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ. ນະມະສະການແດ່ພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ ຜູ້ທຳລາຍສັດຕູຂອງເທວະທັງຫຼາຍ.”
Verse 20
शेषपर्यङ्कशयने धृतवक्षःस्थलश्रिये । नमस्ते सर्वदेवेश नमस्ते मोक्षकारिणे ॥ १.२१ ॥
ນະມະສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ບັນທົມຢູ່ເທິງຕຽງຂອງເສສະ ແລະຊົງມີພຣະສຣີຢູ່ທີ່ອົງອົກ; ນະມະສະການແດ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ; ນະມະສະການແດ່ຜູ້ປະທານໂມກສະ।
Verse 21
नमः शार्ङ्गासिचक्राय जन्ममृत्युविवर्जिते। नमो नाभ्युत्थितमहत्त्कमलासनजन्मने॥ १.२२ ॥
ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ຖືຄັນທະນູ ຊາຣັງກະ, ດາບ ແລະຈັກຣະ; ຜູ້ພົ້ນຈາກການເກີດແລະການຕາຍ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດແກ່ພຣະພຣະຫມາ (ຜູ້ນັ່ງເທິງດອກບົວ) ຈາກດອກບົວໃຫຍ່ທີ່ຜຸດຂຶ້ນຈາກສະດືພຣະອົງ।
Verse 22
नमो विद्रुमरक्तास्यपाणिपल्लवशोभिने । शरणं त्वां प्रसन्नास्मि त्राहि नारीमनागसम् ॥ १.२३ ॥
ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີພຣະພັກສີແດງດັ່ງປະກາລັງ ແລະພຣະຫັດງາມດັ່ງຍອດອ່ອນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງດ້ວຍໃຈສະງົບ; ຂໍພຣະອົງຊ່ວຍປົກປ້ອງນາງນີ້ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ.
Verse 23
पूर्णनीलाञ्जनाकारं वाराहं ते जनार्दन । दृष्ट्वा भीतास्मि भूयोऽपि जगत् त्वद्देहगोचरम् । इदानीं कुरु मे नाथ दयां त्राहि महाभयात् ॥ १.२४ ॥
ໂອ ຈະນາຣະດະນະ, ເມື່ອໄດ້ເຫັນຮູບວາຣາຫະຂອງພຣະອົງ ທີ່ມີສີດັ່ງອັນຈັນສີນ້ຳເງິນເຂັ້ມ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຢ້ານອີກ ເນື່ອງຈາກໂລກທັງປວງເຂົ້າຢູ່ໃນຂອບເຂດແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ ໂອ ພຣະນາຖ, ຂໍພຣະອົງເມດຕາ ແລະຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານອັນໃຫຍ່.
Verse 24
केशवः पातु मे पादौ जङ्घे नारायणो मम । माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च ॥ १.२५ ॥
ຂໍໃຫ້ເກສະວະປົກປ້ອງຕີນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ຂໍໃຫ້ນາຣາຍະນະປົກປ້ອງແຂ້ງຂາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ມາທະວະປົກປ້ອງແອວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະຂໍໃຫ້ໂກວິນດະປົກປ້ອງສ່ວນລັບຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ.
Verse 25
नाभिं विष्णुस्तु मे पातु उदरं मधुसूदनः । ऊरुं त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु वामनः ॥ १.२६ ॥
ຂໍໃຫ້ພຣະວິດສະນຸ ປົກປ້ອງສະດືຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ຂໍໃຫ້ພຣະມະທຸສູດະນະ ປົກປ້ອງທ້ອງ. ຂໍໃຫ້ພຣະຕຣິວິກຣະມະ ປົກປ້ອງຕົ້ນຂາ; ຂໍໃຫ້ພຣະວາມະນະ ປົກປ້ອງຫົວໃຈ.
Verse 26
श्रीधरः पातु मे कण्ठं हृषीकेशो मुखं मम । पद्मनाभस्तु नयने शिरो दामोदरो मम ॥ १.२७ ॥
ຂໍໃຫ້ພຣະສຣີທະຣະ ປົກປ້ອງຄໍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ຂໍໃຫ້ພຣະຫຣິສີເກສະ ປົກປ້ອງໃບໜ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ພຣະປັດມະນາພະ ປົກປ້ອງດວງຕາ; ຂໍໃຫ້ພຣະດາໂມທະຣະ ປົກປ້ອງສີສະຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.
Verse 27
एवं न्यस्य हरेर्न्यासमामानि जगती तदा । नमस्ते भगवन् विष्णो इत्युक्त्वा विरराम ह ॥ १.२८ ॥
ເມື່ອໄດ້ວາງນະຍາສະ (nyāsa) ອັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ ດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ພຣະແຜ່ນດິນ (ຈະກະຕີ) ໄດ້ກ່າວວ່າ “ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ພຣະວິດສະນຸ” ແລະຈຶ່ງນິ່ງສງົບໄປ.
Inside Adhyaya 1
How it unfolds
- Where it opens
Maṅgala-style invocation and expansive stuti of Varāha as Viṣṇu the cosmic rescuer, emphasizing bhū-uddhāra (lifting Earth) from the mahārṇava and restoring order after destabilization toward rasātala.
- Central event
Sūta recalls the post-rescue moment when Pṛthivī, steadied after being raised, questions Varāha about recurring avatāras and the mechanics of sṛṣṭi–sthiti–pralaya: what initiates creation, how it is sustained, what ends it, how yugas are counted, and who attains the highest success.
- Climax resolution
Varāha’s laughter discloses a cosmic theophany: Pṛthivī beholds the universe within him and then the four-armed Viṣṇu in yoganidrā on Śeṣa with Brahmā lotus-born from the navel, confirming Viṣṇu as the ground of cyclical time and cosmogenesis; Pṛthivī responds with protective stuti and aṅga-nyāsa-like invocations for terrestrial safety.
Geographical context
Primarily cosmological rather than regional geography. Ecological/cosmic regions referenced include rasātala (nether realm), mahārṇava/mahā-udadhi (great ocean), sapta-loka (seven worlds), and Meru (cosmic mountain).
Ritual instructions
- Primary RitualProtective stuti with nyāsa-like aṅga-guarding for the safeguarding of the world-body (Earth) under Viṣṇu/Varāha’s protection.
- BenefitModeled as a protective and stabilizing act: reinforces bhū-rakṣā (terrestrial safeguarding), aligns the reciter with Viṣṇu’s sustaining power, and cultivates cosmological clarity about cyclical creation and preservation.
The narrative frame
- SūtaAssembly of sages (implied traditional frame) with the internal dialogue between Pṛthivī and Varāha · Reverential and inquisitive: stuti-driven devotion moving into systematic cosmological questioning, answered through theophany rather than immediate technical exposition.
The emotional journey
- Dominant RasaAdbhuta (wonder) with Bhakti (devotion) as the sustaining undertone
- Emotional ProgressionAuspicious praise → relief and gratitude after rescue → disciplined curiosity about cosmic causality → awe at the revealed cosmos within the deity → protective tenderness toward the Earth through stuti/nyāsa-like guarding.
Planning a pilgrimage
- Visit FeasibilityThis adhyāya is primarily cosmological and not anchored to a single terrestrial kṣetra; feasible as a ‘conceptual pilgrimage’ by visiting major Varāha/Viṣṇu temples associated with bhū-uddhāra iconography.
Frequently Asked Questions
The chapter frames an Earth-centered ethic through narrative: Pṛthivī’s rescue becomes the basis for asking how the world is created, stabilized, and protected. The text positions terrestrial preservation (bhū-uddhāra and ongoing safeguarding) as a central cosmological concern, expressed through praise, inquiry, and protective recitation directed to Viṣṇu/Varāha.
No explicit tithi, lunar month, vrata timing, or seasonal markers appear in this adhyāya. The temporal framework is instead kalpa-based recurrence (“kalpe kalpe”), emphasizing cyclical cosmic time rather than ritual calendrics.
Terrestrial balance is encoded through the motif of Earth’s destabilization and recovery: Pṛthivī is carried toward rasātala and restored from the mahārṇava by Varāha. The subsequent protective stuti and body-guarding invocations function as a literary model for safeguarding the integrity of the world-body (Earth) within a broader cosmological order.
The chapter references avatāra-linked figures and antagonists as cultural memory rather than genealogical lists: Hiraṇyakaśipu, Bali (bound by Vāmana), Jāmadagnya Rāma (Paraśurāma), and Rāvaṇa. It also includes cosmological personnel: Śeṣa (supporting Viṣṇu) and Brahmā (four-faced, lotus-born from the navel).
Ask anything about Adhyaya 1 of the Varaha Purana
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.
