Adhyaya 38: Jabali Bound by the Monkey: Nandayanti’s Ordeal and the Yamuna–Hiranyavati Sacred Corridor

Verse 1

इति श्रीवामनपुराणे सप्तत्रिंशो ऽध्यायः दण्ड उवाच चित्राङ्गदायास्त्वरजे तत्र सत्या यथासुखम् स्मरन्त्याः सुरथं वीरं महान् कालः समभ्यगात्

ດັ່ງນີ້ (ຈົບ) ບົດທີ 37 ໃນ «ສີຣີ ວາມະນະປຸຣານະ». ດັນດະ ກ່າວວ່າ: «ໃນເວລານັ້ນ ສັດຍາ ນ້ອງສາວຂອງ ຈິຕຣາງກະດາ ຢູ່ຢ່າງສຸກສະບາຍ ພ້ອມທັງລະນຶກເຖິງ ສຸຣະຖະ ວີຣະບຸຣຸດ; ເວລາອັນຍາວນານໄດ້ຜ່ານໄປ»។

Verse 2

विश्वकर्मापि मुनिना शप्तो वानरतां गतः न्यपतन्मेरुशिखराद् भूपृष्ठं विधिचोदितः

ວິສະວະກັມມາ ກໍຖືກມຸນີຜູ້ໜຶ່ງສາບແຊ່ງ ແລະໄດ້ກາຍເປັນລີງ; ໂດຍອຳນາດແຫ່ງວິທິ/ຊະຕາ ລາວຕົກຈາກຍອດເຂົາເມຣຸ ລົງສູ່ຜິວແຜ່ນດິນ.

Verse 3

वनं घोरं सुगुल्माढ्यं नदीं शालूकिनीमनु शाक्वेयं पर्वतश्रेष्ठं समावसति सुन्दरि

ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ລາວໄດ້ພັກອາໄສຢູ່ເທິງພູອັນປະເສີດຊື່ «ຊາກເວຍ» ຕາມລຳນ້ຳ «ຊາລູກິນີ» ໃນປ່າອັນນ່າຢ້ານ ທີ່ໜາແນ້ນດ້ວຍພຸ່ມໄມ້.

Verse 4

तत्रासतो ऽस्त सुचिरं फलमूलान्यथाश्नतः कालो ऽत्यगाद् वरारोहे बहुवर्षगणो वने

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ລາວອາໄສຢູ່ດົນນານ ກິນໝາກໄມ້ແລະຮາກໄມ້ຕາມທີ່ມີ; ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ປີຫຼາຍໆໄດ້ຜ່ານໄປໃນປ່ານັ້ນ.

Verse 5

एकदा दैत्यशार्दूलः कन्दराख्यः सुतां प्रियाम् प्रतिगृह्य समभ्यागात् ख्यातां देववतीमिति

ຄັ້ງໜຶ່ງ ຄັນດະຣະ ຜູ້ເປັນດັ່ງເສືອໃນຫມູ່ໄດຕະ ໄດ້ນຳລູກສາວອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງຕົນມາ ແລະເຂົ້າມາຮອດທີ່ນັ້ນ; ນາງໂດງດັງດ້ວຍນາມວ່າ «ເທວະວະຕີ».

Verse 6

तां च तद् वनमायान्तीं समं पित्रा वराननाम् ददर्श वानरश्रेष्ठः प्रजग्राह बालत् करे

ແລະເມື່ອນາງ—ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ—ກຳລັງມາຮອດປ່ານັ້ນພ້ອມກັບບິດາ ພະຍາລິງຜູ້ເປັນເລີດໄດ້ເຫັນນາງ ແລ້ວຈັບມືນາງ ຊັກນາງອອກໄປຈາກສາວນ້ອຍ។

Verse 7

ततो गृहीतां कपिना स दैत्यः स्वसुतां शुबे कन्दरो वीक्ष्य संक्रुद्धः ख्ड्गमुद्यम्य चाद्रवत्

ແລ້ວເມື່ອເຫັນລູກສາວຂອງຕົນຖືກລິງຈັບໄວ້ ໄດຕະຍະນັ້ນ—ກັນດະຣະ—ໂກດກະຫຼາຍ ຊູດາບຂຶ້ນ ແລ້ວພຸ້ນເຂົ້າໄປ।

Verse 8

तमापतन्तं दैत्येन्द्रं दृष्ट्वा शाखामृगो बली तथैव सह चार्वङ्ग्या हिमाचलमुपागतः

ເມື່ອເຫັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະພຸ້ນເຂົ້າມາ ບາລີ—ຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າ “ລິງຢູ່ຕາມກິ່ງ”—ຜູ້ມີກຳລັງ ກໍໄດ້ໄປສູ່ພູຫິມາລະຍະ ພ້ອມກັບນາງຜູ້ມີອວັຍະວະງາມ।

Verse 9

ददर्श च महादेवं श्रीकण्ठं यमुनातटे तस्याविदूरे गहनमाश्रमं ऋषिवर्जितम्

ແລະລາວໄດ້ເຫັນມະຫາເທວະ ສຣີກັນຖະ ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຢະມຸນາ; ແລະບໍ່ໄກຈາກພຣະອົງ ມີອາສຣົມທີ່ຫນາແນ່ນ ແລະປາສຈາກລິສີທັງຫຼາຍ।

Verse 10

तस्मिन् महाश्रमे पुण्ये स्थाप्य देववतीं कपिः न्यमञ्जत स कालिन्द्यां पश्यतो दानवस्य हि

ໃນອາສຣົມໃຫຍ່ອັນບຸນຍະນັ້ນ ລິງໄດ້ຈັດໃຫ້ເທວະວະຕີພັກຢູ່ ແລ້ວກໍດຳລົງລົງອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳກາລິນດີ ໃນຂະນະທີ່ດານະວະກຳລັງເບິ່ງຢູ່ແທ້ໆ।

Verse 11

सो ऽजानत् तां मृतां पुत्रीं समं शाखामृगेण हि जगाम च महातेजाः पातालं निलयं निजम्

ເຂົາບໍ່ຮູ້ວ່າລູກສາວຂອງຕົນໄດ້ຕາຍແລ້ວ; ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ໄດ້ລົງໄປສູ່ປາຕາລາ ບ່ອນພັກຂອງຕົນ ພ້ອມກັບລີງແຫ່ງກິ່ງໄມ້។

Verse 12

स चापि वानरो देव्या कालिन्द्या वेगते हृतः नीतः शिवीति विख्याते देशं शुभजनावृतम्

ລີງນັ້ນກໍຖືກກະແສນ້ຳອັນແຮງຂອງເທວີ ກາລິນດີ ພັດພາໄປ ແລະຖືກນຳໄປສູ່ດິນແດນທີ່ມີຊື່ສຽງວ່າ “ຊິວີຕີ” ອັນເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ຄົນມງຄຸນ।

Verse 13

ततस्तीर्त्वाथ वेगेन स कपिः पर्वतं प्रति गन्तुकामो महातेजा यत्र न्यस्ता सुलोचना

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຂ້າມພົ້ນແລ້ວ ລີງນັ້ນຖືກຄວາມໄວຜັກດັນ ປາດຖະໜາຈະໄປຫາພູເຂົາ—ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່—ໄປຍັງບ່ອນທີ່ວາງສຸໂລຈະນາໄວ້।

Verse 14

अथापश्यत् समायान्तमञ्जनं गुह्यकोत्तमम् नन्दयन्त्या समं पुत्र्या गत्वा जिगमिषुः कपिः

ແລ້ວລີງນັ້ນ ຜູ້ປາດຖະໜາຈະໄປທີ່ນັ້ນ ໄດ້ເຫັນອັນຈະນາ ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດາກຸຫຍະກະ (Guhyaka) ກຳລັງເຂົ້າມາ ພ້ອມກັບນັນດະຍັນຕີ ແລະລູກສາວຂອງນາງ।

Verse 15

तां दृष्ट्वामन्यत श्रीमान् सेयं देववती ध्रुवम् तन्मे वृथा श्रमो जातो जलमज्जनसंभवः

ເມື່ອເຫັນນາງ ຜູ້ມີສິຣີອັນສົງ່າງາມນັ້ນ ຄິດວ່າ: “ນີ້ແນ່ນອນແມ່ນເທວະວະຕີ (Devavatī). ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມພາກພຽນຂອງຂ້ອຍທີ່ເກີດຈາກການຈົມອາບນ້ຳ ກໍເປັນຫຍັງບໍ່ໄດ້.”

Verse 16

इति संचिन्तयन्नेव समाद्रवत् सुन्गदरीम् सा तद् भयाच्च न्यपतन्नदीं चैव हिरण्वतीम्

ເມື່ອຄິດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວໄດ້ແລ່ນໄປຫາ ສຸງກະດາຣີ ຢ່າງວ່ອງໄວ; ແຕ່ນາງ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວລາວ ໄດ້ຕົກລົງໃນແມ່ນ້ຳ ຮິຣັນວະຕີ।

Verse 17

गुह्यको वीक्ष्य तनयां पतितामापगाजले दुःखशोकसमाक्रान्तो जगामाञ्जनपर्वतम्

ກຸຫຍະກະ ເຫັນລູກສາວຂອງຕົນຕົກຢູ່ໃນນ້ຳແມ່ນ້ຳ ກໍຖືກຄວາມທຸກແລະຄວາມໂສກຄອບງຳ ແລ້ວໄປຍັງພູ ອັນຊະນະ।

Verse 18

तत्रासौ तप आस्थाय मोनव्रतधरः शुचिः समास्ते वै महातेजाः संवत्सरगणान् बहून्

ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ຮັບຖືການຕະປະ (ການບຳເນັດ) ດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ ແລະຖືວຣະຕະແຫ່ງຄວາມງຽບ (ໂມນະວຣະຕະ); ຜູ້ມີຣັດສະມີອັນຍິ່ງນັ້ນ ພຳນັກຢູ່ໃນການບຳເນັດເປັນເວລາຫຼາຍຊຸດປີ।

Verse 19

नन्दयन्त्यपि वेगेन हिरण्यत्यापवाहिता नीता देशं महापुण्यं कोशलं साधुभुर्युतम्

ນາງຖືກກະແສນ້ຳອັນໄວຂອງແມ່ນ້ຳ ຮິຣັນຍາ ພາໄຫຼລົງທາງລຸ່ມ ແລະຖືກນຳໄປຍັງແດນ ໂກສະລະ ອັນມີບຸນຍິ່ງ ຊຶ່ງອຸດົມດ້ວຍຜູ້ສົມບູນແຫ່ງທຳ।

Verse 20

गच्छन्ती सा च रुदती ददृशो वटपादपम् प्ररोहप्रावृततनुं जटाधरमिवेश्वरम्

ນາງເດີນໄປພ້ອມກັບການຮ້ອງໄຫ້ ແລະໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງຕົ້ນໄມ້ບັນຍັນ (ວະຕະປາດະປະ) ຜູ້ມີກາຍຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຍອດອ່ອນໃໝ່ ປານດັ່ງພຣະອິດສະວະຣະສູງສຸດຜູ້ຖືຊົງຜົມຈະຕາ।

Verse 21

तं दृष्ट्वा विपुलच्छायं विशश्राम वरानना उपविष्टा शिलवापट्टे ततो वाचं प्रशुश्रवे

ເມື່ອນາງເຫັນພຣະ/ສິ່ງນັ້ນມີເງົາກວ້າງໃຫຍ່ ນາງຜູ້ໜ້າງາມກໍໄດ້ພັກຜ່ອນ. ນັ່ງເທິງແຜ່ນຫີນ ແລ້ວນາງໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງ.

Verse 22

न सो ऽस्ति पुरुषः कश्चिद् यस्तं ब्रूयात् तपोधनम् यथा स तनयस्तुभ्यमुद्बद्धो वटपादपे

“ບໍ່ມີຊາຍຄົນໃດເລີຍທີ່ຈະບອກເຈົ້າໄດ້, ໂອ ຄັງແຫ່ງຕະປະ, ວ່າລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຖືກມັດແຂວນໄວ້ຢູ່ທີ່ ‘ວະຕະປາດະປະ’ (ຕົ້ນໄທ/ພຣະຜູ້ມີຮາກເປັນຕີນ) ແນວໃດ.”

Verse 23

सा श्रुत्वा तां तदा वार्णीं विस्पष्टाक्षरसंयुताम् तिर्यगूर्ध्वमधश्चैव समन्तादवलोकयत्

ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ—ມີພະຍັນຊະນະຊັດເຈນ—ນາງກໍເບິ່ງຮອບດ້ານ: ທາງຂ້າງ, ຂ້າງເທິງ, ແລະຂ້າງລຸ່ມ.

Verse 24

ददृशे वृक्षशिखरे शिशुं पञ्चाब्दिकं स्थितम् पिङ्गलाभिर्जटाभिस्तु उद्ब्द्धं यत्नतः शुभे

ນາງເຫັນຢູ່ຍອດໄມ້ ມີເດັກນ້ອຍອາຍຸຫ້າປີຢືນຢູ່—ຖືກມັດແນ່ນຫນາດ້ວຍຜົມຈະຕາສີນ້ຳຕານອອກທອງ, ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ.

Verse 25

तं विब्रुवन्तं दृष्ट्वैव नन्दयन्ती सुदुःखिता प्राह केनासि बद्ध्स्तवं नन्दयन्ती सुदुःखिता प्राह केनासि बद्धस्त्वं पापिना वद बालक

ເມື່ອນາງເຫັນເຂົາກຳລັງເວົ້າ, ນັນດະຍັນຕີຜູ້ເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ ກໍກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າຖືກມັດໂດຍໃຜ? ບອກຂ້ອຍເຖີດ ເດັກນ້ອຍ—ໂດຍຄົນບາບ (pāpī) ຜູ້ໃດຈຶ່ງມັດເຈົ້າ?”

Verse 26

स तामाह महाभागे बद्धो ऽस्मि कपिना वटे जटास्वेवं सुदुष्टेन जीवामि तपसो बलात्

ລາວໄດ້ກ່າວກັບນາງວ່າ: «ໂອ ນາງຜູ້ມີບຸນວາສະນາຍິ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າຖືກມັດໄວ້ທີ່ ກະປີນາ-ວະຕະ (ຕົ້ນໄຊບັນຍັນ). ໂດຍຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຫນັກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກກັກໄວ້ໃນຜົມຈະຕາຂອງຕົນ; ແຕ່ຍັງດຳລົງຊີວິດໄດ້ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງຕະປະສະ»។

Verse 27

पुरोन्मत्तपुरेत्येव तत्र देवो महेश्वरः तत्रास्ति तपसो राशिः पिता मम ऋतध्वजः

«ສະຖານທີ່ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ປຸໂຣນມັດຕະປຸຣະ ຢ່າງແທ້ຈິງ. ທີ່ນັ້ນ ພະເຈົ້າມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ປະທັບຢູ່. ທີ່ນັ້ນມີການສະສົມແຫ່ງຕະປະສະອັນໃຫຍ່—ຄືບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຣຶຕະທະວະຈະ»។

Verse 28

तस्यास्मि जपमानस्य महायोगं महात्मनः जातो ऽलिवृन्दसंयुक्तः सर्वशास्त्रविशारदः

«ໃນຂະນະທີ່ທ່ານມະຫາອາດມານັ້ນ ກຳລັງເຮັດຈະປະ (japa) ແຫ່ງມະຫາໂຍຄະ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເກີດຂຶ້ນ—ພ້ອມກັບຝູງເຜິ້ງ—ແລະໄດ້ເປັນຜູ້ຊຳນານໃນສາດຣາ (śāstra) ທັງປວງ»។

Verse 29

ततो मामब्रवीत् तातो नाम कृत्वा शुभानने जाबालीति परिख्याय तच्छृणुष्व शुभानने

ຕໍ່ມາ ບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ: ໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ ແລະໃຫ້ຮູ້ຈັກວ່າ “ຈາບາລີ” ແລ້ວ, ຈົ່ງຟັງເລື່ອງນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ.

Verse 30

पञ्चवर्षसहस्राणि बाल एव भविष्यसि दशवर्षसहस्राणि सुमारत्वे चरिष्यसि

«ເປັນເວລາຫ້າພັນປີ ເຈົ້າຈະເປັນແຕ່ເດັກນ້ອຍເທົ່ານັ້ນ; ເປັນເວລາສິບພັນປີ ເຈົ້າຈະດຳລົງຢູ່ໃນຄວາມໜຸ່ມສາວອັນດີເລີດ ແລະພະລັງອັນເຕັມປຽມ»។

Verse 31

विंशतिं यौवनस्थायी वीर्येण द्विगुणं ततः पञ्चवर्षशतान् बालो भोक्ष्यसे बन्धनं दृढम्

ຕະຫຼອດສອງໝື່ນປີ ເຈົ້າຈະຕັ້ງຢູ່ໃນວັຍໜຸ່ມຢ່າງມັ່ນຄົງ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພະລັງວິລິຍະຈະເພີ່ມເປັນສອງເທົ່າ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ຕະຫຼອດຫ້າຮ້ອຍປີ ໃນຂະນະທີ່ຍັງເປັນເດັກ ເຈົ້າຈະຖືກຜູກມັດຢ່າງແນ່ນຫນາ।

Verse 32

दशवर्षशतान्येव कौमारे कायपीडनम् यौवने पारमान् भोगान् द्विसहस्रसमास्तथा

[ບິດາກ່າວວ່າ:] «ໃນວັຍເດັກ ຕະຫຼອດພັນປີ ເຈົ້າຈະຖືກທຸກທໍລະມານແກ່ກາຍ; ແລະໃນວັຍໜຸ່ມ ເຈົ້າຈະເສບສຸກອັນສູງສຸດ ຕະຫຼອດສອງພັນປີ»।

Verse 33

चत्वारिशच्छतान्येव वार्धके क्लेशमुत्तमम् लप्स्यसे भूमिशय्याढ्यं कदन्नाशनभोजनम्

«ແລະໃນວັຍເຖົ້າ ຕະຫຼອດສີ່ຮ້ອຍປີ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມລຳບາກອັນແຮງກ້າ—ມີການນອນຢູ່ເທິງດິນເປັນອັນຫຼາຍ ແລະກິນອາຫານຕ່ຳຕ້ອຍເປັນອາຫານປະຈຳ»।

Verse 34

इत्येवमुक्तः पित्राहं बालः पञ्चाब्ददेशिकः विचरामि महीपृष्ठं गच्छन् स्नातुं हिरण्वतीम्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອບິດາໄດ້ກ່າວກັບຂ້ອຍແລ້ວ, ຂ້ອຍ—ຍັງເປັນເດັກ ອາຍຸຫ້າປີ—ໄດ້ພາຕົນເດີນທ່ອງໄປເທິງຜິວແຜ່ນດິນ, ມຸ່ງໜ້າໄປອາບນ້ຳທີ່ແມ່ນ້ຳ ຮິຣັນວະຕີ (Hiraṇvatī).

Verse 35

ततो ऽपश्यं कपिवरं सो ऽवदन्मां क्व यास्यसि इमां देववतीं गृह्यं मूढ न्यस्तां महाश्रमे

ຕໍ່ມາ ຂ້ອຍເຫັນວານອນປະເສີດຕົວໜຶ່ງ. ມັນເວົ້າກັບຂ້ອຍວ່າ: «ເຈົ້າຈະໄປໃສ? ໂອ້ ຄົນໂງ່! ເມື່ອເຈົ້າຍຶດເອົາ ເທວະວະຕີ (Devavatī) ນີ້ແລ້ວ ເຈົ້າຖືກນຳມາຝາກໄວ້ໃນອາສຣົມໃຫຍ່ນີ້».

Verse 36

ततो ऽसौ मां समादाय विस्फुरन्तं प्रयत्नतः वटाग्रे ऽस्मिन्नुद्ब्बन्ध जटाभिरपि सुन्दरि

ແລ້ວຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ຈັບຂ້ອຍໄວ້ ແມ່ນວ່າຂ້ອຍພະຍາຍາມດິ້ນຮົນຢ່າງແຮງ ແລະໄດ້ມັດຂ້ອຍໄວ້ທີ່ຍອດ/ກິ່ງຂອງຕົ້ນໄຊ (ວັດ) ນີ້ ດ້ວຍຜົມຊະຕາຂອງລາວເອງ ໂອ ນາງຜູ້ງາມ.

Verse 37

तथा च रक्षा कपिना कृता भीरु निरन्तरैः लतापाशैर्महायन्त्रमधस्ताद् दुष्टबुद्धिना

ແລະດັ່ງນັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ຂີ້ຢ້ານ ການປ້ອງກັນໄດ້ຖືກເຮັດໂດຍລີງ: ທາງລຸ່ມ ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວໄດ້ຕັ້ງກົນໄກໃຫຍ່ ດ້ວຍບ່ວງບາດ/ບ່ວງມັດຈາກເຄືອໄມ້ທີ່ຕໍ່ເນື່ອງ.

Verse 38

अभेद्यो ऽयमनाक्रम्य उपरिष्टात् तथाप्यधः दिशां मुकेषु सर्वेषु कृतं यन्त्रं लतामयम्

«ບ່ອນນີ້ແຂງກ້າ ບໍ່ອາດຈະບຸກເຂົ້າໄດ້—ຈະມາຈາກເທິງກໍດີ ຫຼືຈາກລຸ່ມກໍດີ. ທີ່ ‘ປາກທາງ’ ຂອງທຸກທິດ ໄດ້ຕັ້ງກົນໄກປ້ອງກັນ (ຢັນຕຣະ) ທີ່ເຮັດດ້ວຍເຄືອໄມ້»।

Verse 39

संयम्य मां कपिवरः प3यतो ऽमरपर्वतम् यथेच्छया मया दृष्टमेतत् ते गदितं शुभे

«ລີງຜູ້ປະເສີດໄດ້ຄວບຄຸມຂ້ອຍ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກໍາລັງເບິ່ງພູຂອງອະມະຣະ (ເທວະ). ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນທີ່ນັ້ນ ຕາມທີ່ຂ້ອຍປາຖະໜາ ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ»។

Verse 40

भवती का महारण्ये ललना परिवर्जिता समायाता सुचार्वङ्गी केन सार्थेन मां वद

«ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ນາງຜູ້ເປັນຍິງ ທີ່ເຂົ້າມາໃນປ່າໃຫຍ່ນີ້ ໂດຍບໍ່ມີຍິງອື່ນເປັນເພື່ອນ? ໂອ ນາງຜູ້ມີອວັຍວະງາມ ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ—ເຈົ້າມາກັບຄະນະ/ຂະບວນໃດ?»

Verse 41

साब्रवीदढ्जनो नाम सुह्यकेन्द्रः पिता मम नन्दयन्तीति मे नाम प्रम्लोचागर्भसंभवा

ນາງໄດ້ກ່າວວ່າ: «ພໍ່ຂອງຂ້ອຍຊື່ ອັດຫະຈະນະ ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສຸຫຍະກະ. ຊື່ຂອງຂ້ອຍແມ່ນ ນັນດະຍັນຕີ; ຂ້ອຍເກີດຈາກຄັນຂອງ ປຣັມໂລຈາ»។

Verse 42

तत्र मे जातके प्रोक्तमृषिणा मुद्गलेन हि इयं नरेन्द्रमहिषी भविष्यति न संशयः

ໃນວັນທີ່ຂ້ອຍເກີດ ຤ິສີ ມຸດກະລະ ໄດ້ປະກາດແທ້ໆວ່າ: «ເດັກຍິງນີ້ຈະເປັນມະເຫສີຫຼວງຂອງກະສັດ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ»។

Verse 43

तद्वाक्यसमकालं च व्यनदद् देवदुन्दुभिः शिवा चाशिवनिर्घोषा ततो भूयो ऽब्रवीनमुनिः

ໃນຂະນະທີ່ຖ້ອຍຄຳນັ້ນຖືກກ່າວ ກອງກະຫຼອງທິບ (ເທວະດຸນດຸບີ) ກໍດັງກຶກກ້ອງ; ທັງສຽງມົງຄຸນ (śivāḥ) ແລະ ສຽງອັບມົງຄຸນ (aśiva-nirghoṣāḥ) ກໍເກີດຂຶ້ນ. ແລ້ວ຤ິສີຈຶ່ງກ່າວອີກຄັ້ງ।

Verse 44

न संदेहो नरपतेर्महाराज्ञी भविष्यति महान्तं संशयं घोरं कन्याभावे गमिष्यति ततो जगाम स ऋषिरेवमुक्त्वा वचो ऽद्भुतम्

«ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ: ມະເຫສີຫຼວງຂອງກະສັດຈະກາຍເປັນ (ແມ່). ແຕ່ເມື່ອຂາດລູກສາວ ຄວາມລັງເລທີ່ໃຫຍ່ແລະນ່າຢ້ານກົວຈະເກີດຂຶ້ນ» ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຤ິສີໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນອັດສະຈັນ ແລະຈາກໄປ.

Verse 45

पिता मामपि चादाय समागन्तुमथैच्छत तीर्थं ततो हिरण्वत्यास्तीरात् कपिरथोत्पतत्

«ຕໍ່ມາ ພໍ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ພາຂ້ອຍໄປດ້ວຍ ແລະປາດຖະໜາຈະໄປທີ່ນັ້ນ. ຈາກທ່ານ້ຳສັກສິດ (tīrtha) ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ຮິຣັນວະຕີ ກະປິຣະຖະ ກໍຜຸດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ»។

Verse 46

तद् भयाच्च मया ह्यात्मा क्षिप्तः सागरगाजले तयास्मि देशमानीता इमं मानुषवर्जितम्

ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວນັ້ນ ຂ້ອຍເອງຖືກໂຍນລົງໃນນ້ຳທະເລ/ແມ່ນ້ຳ. ໂດຍນາງ ຂ້ອຍຖືກນຳມາຍັງພື້ນທີ່ນີ້ ທີ່ປາສຈາກມະນຸດ.

Verse 47

श्रुत्वा जाबालिरथ तद् वचनं वै तयोदितम् प्राह सुन्दरि गच्छस्व श्रीकण्ठं यमुनातटे

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳທີ່ນາງເວົ້ານັ້ນ ຈາບາລິ-ຣະຖະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ຈົ່ງໄປຫາ ສຣີກັນຖະ ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຢະມຸນາ.”

Verse 48

तत्रागच्छति मध्याह्ने मत्पिता शर्वमर्चितुम् तस्मै निवेदयात्मानं तत्र श्रेयो ऽधिलप्स्यसे

ທີ່ນັ້ນ ໃນເວລາທ່ຽງ ພໍ່ຂອງຂ້ອຍຈະມາເພື່ອບູຊາ ສຣະວະ (Śarva). ຈົ່ງເປີດເຜີຍຕົນເອງແກ່ທ່ານ; ທີ່ນັ້ນເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄຸນດີອັນສູງສຸດ.

Verse 49

ततस्तु त्वरिता काले नन्दयन्ती तपोनिधिम् परित्राणार्थमगमद्धिमाद्रेर्यमुनां नदीम्

ຕໍ່ມາ ໃນເວລາອັນຄວນ ນັນດະຍັນຕີ—ຜູ້ເຮັດໃຫ້ “ຄັງແຫ່ງຕະປະ” ຊື່ນບານ—ໄດ້ຮີບໄປ ເພື່ອຂໍການຄຸ້ມຄອງ ຍັງແມ່ນ້ຳຢະມຸນາ ແຫ່ງຫິມາດຣິ.

Verse 50

सा त्वदीर्घेण कालेन कन्दमूलफलाशना संप्राप्ता शङ्करस्थानं यत्रागच्छति तापसः

ຫຼັງຈາກເວລາຍາວນານ ໂດຍດຳລົງຊີວິດກິນຫົວພືດ ຮາກ ແລະ ໝາກໄມ້ ນາງໄດ້ເຖິງສະຖານທີ່ສັກສິດຂອງ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ບ່ອນທີ່ນັກບຳເນັດຕະປະມາຮອດ.

Verse 51

ततः सा देवदेवेशं श्रीकण्ठं लोकवन्दितम् प्रतिवन्द्य ततो ऽपश्यक्षरांस्तान्महामुने

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ກ້ອມກາບນົບນ້ອມຕໍ່ ຈອມເທວະແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຄື ສຣີກັນຖະ (Śrīkaṇṭha) ຜູ້ທົ່ວໂລກນົບບູຊາ; ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂອ ມະຫາມຸນີ ນາງໄດ້ເຫັນອັກສອນ/ພະຍັນຊະນະເຫຼົ່ານັ້ນ។

Verse 52

तेषामर्थं हि विज्ञाय सा तदा चारुहासिनी तज्जाबाल्युदितं श्लोकमलिखच्चान्यमात्मनः

ເມື່ອນາງເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍຂອງອັກສອນເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວ ນາງຍິ້ມຢ່າງອ່ອນໂຍນ; ໃນເວລານັ້ນນາງໄດ້ຂຽນໄວ້ເພື່ອຕົນເອງ ບົດສະໂລກະອື່ນ ທີ່ຈາບາລີ (Jābāli) ໄດ້ກ່າວໄວ້।

Verse 53

मुद्गलेनास्मि गदिता राजपत्नी भविष्यति सा चावस्थामिमां प्राप्ता कश्चिन्मां त्रातुमीश्वरः

«ມຸດກະລະ (Mudgala) ໄດ້ກ່າວເຖິງຂ້ອຍວ່າ: ‘ນາງຈະເປັນມະເຫສີຂອງກະສັດ’। ແຕ່ບັດນີ້ຂ້ອຍຕົກຢູ່ໃນສະພາບນີ້—ພຣະເຈົ້າອົງໃດແທ້ຈະຊ່ວຍກູ້ຂ້ອຍ?»

Verse 54

इत्युल्लिख्य शिलापट्टे गता स्नातुं यमस्वसाम् ददृसे चाश्रमवरं मत्तकोकिलनादितम्

«ເມື່ອນາງຈາລຶກຄໍາເຫຼົ່ານີ້ລົງໃນແຜ່ນຫີນແລ້ວ ນາງໄປອາບນ້ໍາໃນແມ່ນ້ໍາຢະມຸນາ (Yamunā); ແລະນາງໄດ້ເຫັນອາສຣົມອັນປະເສີດ ກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງນົກໂກກິລາທີ່ເບີກບານດັ່ງມຶນເມົາ।»

Verse 55

ततो ऽमन्यत सात्रर्षिर्नूनं तिष्ठति सत्तमः इत्येवं चिन्तयन्ती सा संप्रविष्टा महाश्रमम्

ຈາກນັ້ນນາງຄິດວ່າ: «ແນ່ນອນ ພຣະລິສີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ຄົງພັກຢູ່ທີ່ນີ້»। ຄິດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນາງເຂົ້າໄປໃນອາສຣົມໃຫຍ່।

Verse 56

ततो ददर्श देवाभां स्थितां देववतीं शुभाम् संशुष्कास्यां चलन्नेत्रां परिम्लानामिवाब्जिनीम्

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເຫັນນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ມີຮູບພັນດັ່ງເທວະ ມີມົງຄຸນ ຢືນຢູ່ນັ້ນ—ປາກແຫ້ງ ຕາສັ່ນຄວ້າງ—ດັ່ງດອກບົວທີ່ເຫື່ອຍເຉົາແຫ້ງໄປ।

Verse 57

सा चापतन्तीं ददृशे यक्षजां दैत्यनन्दिनी केयमित्येव संचिन्त्य समुत्थाय स्थिताभवत्

ນາງຜູ້ມີຮູບດັ່ງເທວະນັ້ນ ກໍເຫັນນາງສາວໄທຕະ ຜູ້ເກີດຈາກຍັກສະ ກໍາລັງເຂົ້າມາ. ນາງຄິດວ່າ “ນີ້ແມ່ນໃຜ?” ແລ້ວລຸກຂຶ້ນຢືນຢູ່।

Verse 58

ततो ऽन्योन्यं समालिङ्ग्य गाढं गाढं सुहृत्त्या पप्रच्छतुस्तथान्यो ऽयं कथयामासतुस्तदा

ແລ້ວທັງສອງໄດ້ກອດກັນແນ່ນແນ່ນ ດ້ວຍມິດຕະພາບ; ແລ້ວກໍຖາມໄຖ່ກັນ ແລະຕໍ່ມາແຕ່ລະຄົນກໍເລົ່າເລື່ອງຂອງຕົນໃຫ້ອີກຝ່າຍຟັງໃນເວລານັ້ນ।

Verse 59

ते परिज्ञाततत्त्वार्थे अन्योन्यं ललनोत्तमे समासीने कथाभिस्ते नानारूपाभिरादरात्

ທັງສອງນາງ ເມື່ອເຂົ້າໃຈແຈ້ງໃນສານະແທ້ ແລະຄວາມໝາຍອັນລຶກຊຶ້ງແລ້ວ, ໂອ ນາງຜູ້ປະເສີດ, ກໍນັ່ງຮ່ວມກັນ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ໄດ້ສົນທະນາກັນດ້ວຍເລື່ອງຫຼາຍຮູບແບບຫຼາຍປະເພດ।

Verse 60

एतस्मिन्नन्तरे प्राप्तः श्रीकण्ठं स्नातुमादरात् स तत्त्वज्ञो मुनिश्रेष्ठो अक्षराण्यवलोकयन्

ໃນຂະນະນັ້ນ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງສັດຈະ ໄດ້ມາຮອດດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ ເພື່ອອາບນ້ຳທີ່ ສຣີກັນຖະ (Śrīkaṇṭha) ແລະກໍກໍາລັງພິຈາລະນາອັກສອນທັງຫຼາຍ (ດັ່ງການອ່ານຂໍ້ຄວາມ/ຈາລຶກ)។

Verse 61

स दृष्ट्वा वाचयित्वा च तमर्थमधिगम्य च मुहूर्तं ध्यानमास्थाय व्यजानाच्च तपोनिधिः

ເມື່ອເຫັນແລ້ວ ແລະໃຫ້ອ່ານ/ສວດທ່ອງ ພ້ອມທັງເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍ ຄັງແຫ່ງຕະປະນັ້ນໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະມາທິຊົ່ວຄາວ ແລ້ວຈຶ່ງຮູ້ແຈ້ງຊັດເຈນ।

Verse 62

ततः संपूज्य देवेशं त्वरया स ऋतध्वजः अयोध्यामगमत् क्षिप्रं द्रष्टुमिक्ष्वाकुमीश्वरम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຣຶຕະທະວະຈະ ໄດ້ບູຊານະມັດສະການພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງຢ່າງສົມຄວນ ແລ້ວຮີບຮ້ອນໄປຫາເມືອງອະໂຍທະຍາ ເພື່ອເຂົ້າເຝົ້າພຣະອິກສະວາກຸ ຈັກກະພັດແຫ່ງກະສັດ।

Verse 63

तं दृष्ट्वा नृपतिश्रेष्ठं तापसो वाक्यमब्रवीत् श्रूयतां नरसार्दूल विज्ञप्तिर्मम पार्थिव

ເມື່ອເຫັນພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ນັກຕະປະໄດ້ກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ຟັງເຖີດ ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ, ໂອ ພຣະຣາຊາ—ນີ້ແມ່ນຄຳຮ້ອງຂໍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 64

मम पुत्रो गुणैर्युक्तः सर्वसास्त्रविशारदः उद्ब्द्धः कपिना राजन् विषयानते तवैव हि

“ບຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ມີຄຸນຄ່າຄວາມດີ ແລະຊ່ຽວຊານໃນສາດສະຕຣາທັງປວງ; ແຕ່ໂອ ພຣະຣາຊາ, ລາວຖືກລິງຈັບ/ມັດໄວ້ ຢູ່ໃນເຂດຊາຍແດນແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະອົງເອງ.”

Verse 65

तं हि मोचयितुं नान्यः शक्तस्त्वत्तदनयादृते शकुनिर्नाम राजेन्द्र स ह्यस्त्रविधिपारगः

“ເພື່ອປົດປ່ອຍເຂົາ ບໍ່ມີໃຜອື່ນສາມາດໄດ້ ນອກຈາກພຣະອົງຈະນຳຜູ້ນັ້ນມາ. ໂອ ພຣະຣາຊາເອກ, ມີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ສະກຸນິ; ລາວຊ່ຽວຊານຢ່າງຖຶງທີ່ສຸດໃນວິທີການແຫ່ງອາສະຕຣະ (astravidhi).”

Verse 66

तन्मुनेर्वाक्यमाकर्ण्य पिता मम कृशोदरि आदिदेश प्रियं पुत्रं शकुनिं तापसान्वये

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງມຸນີນັ້ນ ບິດາຂອງຂ້ອຍ—ໂອ ຜູ້ເອວບາງ—ໄດ້ອອກຄໍາສັ່ງໃຫ້ບຸດຜູ້ຮັກ ຊະກຸນິ ໃນສາຍຕະປະສະ।

Verse 67

ततः स प्रहितः पित्रा भ्राता मम महाभुजः संप्राप्तो बन्धनोद्देशं समं हि परमर्षिणा

ຕໍ່ມາ ພີ່ຊາຍຂອງຂ້ອຍ—ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່ກ້າຫານ—ຖືກບິດາສົ່ງໄປ ແລະໄດ້ເຖິງສະຖານທີ່ຄຸມຂັງ ພ້ອມກັບມຸນີຜູ້ສູງສຸດ।

Verse 68

दृष्ट्वा न्यग्रोधमत्युच्चं प्ररोहास्तृतदिङ्मुखम् ददर्श वृक्षशिखरे उद्बद्धमृषिपुत्रकम्

ເມື່ອເຫັນຕົ້ນນະຍະໂກຣດ (ໄຊ/ບັນຍັນ) ສູງຫຼາຍ ທີ່ຍອດແລະກິ່ງກ້ານແຜ່ປົກຄຸມທິດທັງປວງ ລາວກໍເຫັນຢູ່ເທິງຍອດໄມ້ນັ້ນ ບຸດຂອງລະສີຖືກແຂວນ/ຖືກຫ້ອຍຢູ່।

Verse 69

ताश्च सर्वाल्लतापाशान् दृष्ट्वान् स समन्ततः दृष्ट्वा स मुनिपुत्रं तं स्वजटासंयतं वटे

ແລະເມື່ອເຫັນບ່ວງບາດ/ບ່ວງຜູກທີ່ເຮັດດ້ວຍເຄືອໄມ້ຢູ່ຮອບດ້ານທັງໝົດ ລາວກໍເຫັນບຸດຂອງມຸນີນັ້ນ ຢູ່ເທິງຕົ້ນວະຕະ (ບັນຍັນ) ຖືກມັດດ້ວຍຈະຕາ (ຜົມມັດ) ຂອງຕົນເອງ।

Verse 70

धनुरादाय बलवानधिज्यं स चकार ह लाघवादृषिपुत्रं तं रक्षंश्चिच्छेदमार्गणैः

ຜູ້ແຂງແຮງນັ້ນໄດ້ຢືນຄັນທະນູ ແລະຂຶ້ນສາຍຢ່າງວ່ອງໄວ; ເພື່ອປົກປ້ອງບຸດຂອງລະສີນັ້ນ ລາວໄດ້ຕັດທໍາລາຍຣາກະສະດ້ວຍລູກສອນຂອງຕົນ।

Verse 71

कपिना यत् कृतं सर्वं लतापाशं चतुर्दिशम् पञ्चवर्षशते काले गते शक्तस्तदा शरैः

ບັນດາບ່ວງເຄືອທັງໝົດທີ່ລີງໄດ້ເຮັດ ແລະແຜ່ໄປທັງສີ່ທິດ—ເມື່ອການເວລາຜ່ານໄປຫ້າຮ້ອຍປີ—ເຂົາຈຶ່ງສາມາດຕັດກຳຈັດມັນດ້ວຍລູກສອນໄດ້។

Verse 72

लताच्छन्नं ततस्तूर्णमारुरोह मुनिर्वटम् प्राप्तं स्वपितरं दृष्ट्वा जाबालिः संयतो ऽपि सन्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນຕົ້ນໄຊ (ບັນຍານ) ຖືກເຄືອປົກຄຸມ ມຸນີກໍຮີບປີນຂຶ້ນໄປ. ເມື່ອເຫັນວ່າບິດາຂອງຕົນມາຮອດ ຈາບາລີ ແມ່ນແມ່ນຜູ້ສຳລວມຕົນ ແຕ່ໃນໃຈກໍສະເທືອນໄຫວ।

Verse 73

आदरात् पितरं मूर्ध्ना ववन्दत विधानतः संपरिष्वज्य स मुनिर्मूर्ध्न्याघ्राय सुतं ततः

ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ເຂົາໄດ້ກົ້ມຫົວນົບນ້ອມບິດາຕາມພິທີ. ຈາກນັ້ນ ມຸນີນັ້ນໄດ້ກອດລູກ ແລະດົມ/ຈູບທີ່ກະຫຼົກຫົວ ຮັບລູກດ້ວຍຄວາມຮັກ.

Verse 74

उन्मोचयितुमारब्धो न शशाक सुसंयतम् ततस्तूर्णं धनुर्न्यस्य बाणांश्च शकुनिर्बली

(ສະກຸນິ) ເລີ່ມຈະປົດປ່ອຍ ແຕ່ບໍ່ສາມາດຄາຍສິ່ງທີ່ຖືກມັດແນ່ນໜາໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ສະກຸນິຜູ້ມີພະລັງ ຈຶ່ງວາງຄັນທະນູ ແລະລູກສອນລົງຢ່າງຮີບດ່ວນ.

Verse 75

आरुरोह वटं तूर्णं जटा मोचयितुं तदा न च शक्नोति संच्छन्नं दृढं कपिवरेम हि

ຕໍ່ມາ ເຂົາຮີບປີນຂຶ້ນຕົ້ນໄຊ ເພື່ອຈະປົດຈະຕາ (ຜົມມັດ) ໃນເວລານັ້ນ. ແຕ່ເຂົາບໍ່ສາມາດປົດໄດ້ ເນື່ອງຈາກມັນພັນກັນໜາແນ່ນ ແລະມັດແຂງ—ດັ່ງກັບຂອງລີງຜູ້ເລີດ.

Verse 76

यदा न शकिता स्तेन संप्रमोचयितुं जटाः तदावतीर्णः शकुनिः सहितः परमर्षिणा

ເມື່ອບໍ່ສາມາດຄາຍຜົມມັດເປັນຊ່ອງ (ຈະຕາ) ໄດ້ ໃນເວລານັ້ນ ສະກຸນິໄດ້ລົງມາ (ຈາກຕົ້ນໄມ້) ພ້ອມກັບລຶສີຜູ້ສູງສຸດ។

Verse 77

जग्राह च धनुर्बाणांश्चकार शरमण्डपम् लाघवादर्द्धचन्द्रैस्तां शाखां चिच्छेद स त्रिधा

ລາວໄດ້ຈັບຄັນທະນູແລະລູກສອນ ແລ້ວສ້າງມະນະດົບດ້ວຍລູກສອນ. ຕໍ່ມາ ດ້ວຍລູກສອນຮູບຄືພຣະຈັນຄື່ງອັນວ່ອງໄວ ລາວໄດ້ຕັດກິ່ງນັ້ນເປັນສາມສ່ວນ.

Verse 78

शाखया कृत्तया चासौ भारवाही तपोधनः शरसोपानमार्गेण अवतीर्णो ऽथ पादपात्

ແລະຜູ້ແບກພາລະນັ້ນ—ຜູ້ມີພະລັງຕະປະສະສູງ—ໄດ້ໃຊ້ກິ່ງທີ່ຖືກຕັດນັ້ນ ແລະລົງຈາກຕົ້ນໄມ້ຕາມທາງຂັ້ນບັນໄດທີ່ເຮັດດ້ວຍລູກສອນ ຈົນເຖິງຕີນຕົ້ນໄມ້.

Verse 79

तस्मिंस्तदा स्वे तनये ऋतध्वजस्त्राते नरेन्द्रस्य सुतेन धन्विना जाबालिना भारवहेन संयुतः समाजगामाथ नदीं स सूर्यजाम्

ໃນເວລານັ້ນ ຣິຕະທະວະຈະ ຫຼັງຈາກໄດ້ປົກປ້ອງບຸດຂອງຕົນແລ້ວ ກໍໄດ້ໄປພ້ອມກັບ ຈາບາລີ ບຸດຂອງພະຣາຊາຜູ້ຖືທະນູ ແລະມີ ພາຣະວາຫະ ເປັນຜູ້ຕິດຕາມ ໄປຮອດແມ່ນ້ຳຊື່ ສູຣະຍາຈາ.