Turiyateeta

Verse 0

अथ तुरीयातीतावधूतानां कोऽयं मार्गस्तेषां का स्थितिरिति पितामहो भगवन्तं पितरमादिनारायणं परिसमेत्योवाच। तमाह भगवन्नारायणो योऽयमवधूतमार्गस्थो लोके दुर्लभतरो न तु बाहुल्यो यद्येको भवति स एव नित्यपूतः स एव...

ໃນການນັ້ນ ປິຕາມະຫະ (ປູ່ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່) ໄດ້ເຂົ້າໄປເຝົ້າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ເປັນບິດາ ຄື ອາດິ-ນາຣາຍະນະ ແລ້ວທູນຖາມວ່າ: “ທາງຂອງອະວະທູຕະຜູ້ລ່ວງພົ້ນແມ່ນແຕ່ສະພາວະທີ່ສີ່ (ຕຸຣີຍາຕີຕະ) ແມ່ນຢ່າງໃດ? ແລະສະຖານະຂອງພວກເຂົາເປັນແນວໃດ?” ພຣະນາຣາຍະນະຜູ້ມີພຣະພາກ ຕອບວ່າ: “ຜູ້ຢູ່ຕັ້ງໝັ້ນໃນອະວະທູຕະ-ມາຣຄະ ແມ່ນຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງໃນໂລກ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທົ່ວໄປ. ຖ້າມີຜູ້ໜຶ່ງເຊັ່ນນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນບໍລິສຸດຕະຫຼອດ; ຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນເປັນຮູບແຫ່ງໄວຣາຄະ (ຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ); ຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນເປັນຮູບແຫ່ງຍານ (ປັນຍາຮູ້ແຈ້ງ); ຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນແມ່ນເວດະ-ປຸຣຸສະ—ດັ່ງທີ່ນັກຮູ້ທັງຫຼາຍເຫັນ. ມະຫາບຸຣຸສະຜູ້ທີ່ຈິດຂອງລາວຕັ້ງຢູ່ໃນເຮົາແຕ່ຜູ້ດຽວ ເຮົາກໍຕັ້ງຢູ່ໃນລາວແຕ່ຜູ້ດຽວ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ຕາມລຳດັບ ລາວເປັນກຸຕີຈະກະ ແລ້ວໄດ້ສະຖານະບະຫູດະກະ; ບະຫູດະກະຮັບສະຖານະຫັງສະ; ຫັງສະກາຍເປັນປະຣະມະຫັງສະ. ຕໍ່ມາ ໂດຍການສືບຄົ້ນສະວະຣູປະຂອງຕົນ ແລະຮູ້ທົ່ວທັງປະພັນຈະ (ໂລກປາກົດ) ລາວສະຫຼະລົງນ້ຳທັງໄມ້ເທົ້າ (ດັນດະ) ກະມັນດະລຸ ສາຍຄາດແອວ ຜ້າປົກປິດ ແລະພິທີກຳທີ່ກຳນົດໄວ້ທັງໝົດ; ກາຍເປັນດິຄັມບະຣະ (ນຸ່ງຫົ່ມຟ້າ) ແລະລະທິ້ງແມ່ນແຕ່ການຄອບຄອງເປືອກໄມ້ເກົ່າ ແລະໜັງສັດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ປະພຶດດັ່ງບໍ່ມີມັນຕຣະ ລາວລະການໂກນ ການທານ້ຳມັນ ການອາບນ້ຳ ເຄື່ອງໝາຍອູຣະທະວະ-ປຸນດຣະ ແລະອື່ນໆ; ຖອນຕົນອອກຈາກຈາຣີດໂລກີ ແລະເວດິກ; ຢູ່ເໜືອບຸນແລະບາບ ລະແມ່ນແຕ່ຍານແລະອະຍານ; ຊະນະໜາວແລະຮ້ອນ ສຸກແລະທຸກ ກຽດແລະອັບອາຍ; ເຜົາຜານພ້ອມວາສະນາສາມ ການສັນລະເສີນແລະການນິນທາ ຄວາມຈອງຫອງ ຄວາມອິດສາ ຄວາມສອງໜ້າ ຄວາມອວດດີ ຄວາມເກຽດຊັງ ກາມ ໂກດ ໂລບ ຫຼົງ ຄວາມຍິນດີ ຄວາມຂຸ່ນເຄືອງ ອະສູຍາ ຄວາມປົກປ້ອງຕົນ ແລະອື່ນໆ; ເຫັນກາຍຂອງຕົນດັ່ງຊາກສົບ; ໂດຍບໍ່ຝືນແລະບໍ່ມີກົດຕາຍຕົວ ເຮັດໃຫ້ໄດ້ແລະເສຍເທົ່າກັນ; ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍ “ວິທີງົວ” ຄືຮັບສິ່ງທີ່ມາ ບໍ່ໂລບຕໍ່ສິ່ງທີ່ໄດ້; ເຮັດໃຫ້ການອວດອ້າງວິຊາແລະປັນຍາທັງປວງເປັນຂີ້ເທົ່າ; ປິດບັງສະວະຣູປະຂອງຕົນ; ບໍ່ອ້າງວ່າເປັນຜູ້ໃຫຍ່ຫຼືຜູ້ນ້ອຍ; ວາງອັດວັຍຕະເປັນຄວາມຍອດຢ່າງ ແລະເປັນສະພາວະທີ່ເປັນອັດຕາຂອງທຸກສິ່ງ; ສະຫຼຸບວ່າ ນອກຈາກເຮົາ ບໍ່ມີອື່ນໃດເລີຍ; ຮວບຮວມ “ຊັບ” ແຫ່ງຄວາມລັບທິບ ແລະອື່ນໆ ເຂົ້າໃນຕົນ; ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວດ້ວຍທຸກ ບໍ່ເລີງລົມດ້ວຍສຸກ; ບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາໃນທ່າມກາງຄວາມຍຶດຕິດ; ບໍ່ເກາະກ່ຽວທັງມົງຄຸນແລະອະມົງຄຸນ; ອິນທຣີຍະສົງົບ; ບໍ່ລະລຶກອຳນາດແຫ່ງອາສຣະມະ ຈາຣີດ ວິຊາ ແລະທັມມະໃນອະດີດ; ລະຈາຣີດວັນນະ-ອາສຣະມະ; ເທົ່າກັນທັງກາງວັນກາງຄືນ ບໍ່ນອນ; ພະເດີນໄປເລື້ອຍ; ເຫຼືອແຕ່ກາຍ; ມີກະມັນດະລຸໃຊ້ໄດ້ທັງນ້ຳແລະບົກ; ບໍ່ບ້າແຕ່ພະເດີນຜູ້ດຽວດັ່ງເດັກ ດັ່ງຄົນບ້າ ຫຼືດັ່ງຜີ; ມຸ່ງຫຼີກການສົນທະນາ; ອາໄສສິ່ງທີ່ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ (ນິຣາລັມບະ) ໂດຍສະມາທິໃນສະວະຣູປະ; ລືມທຸກຢ່າງຕາມການຕັ້ງໝັ້ນໃນອາດຕະມັນ; ຕັ້ງໝັ້ນໃນອັດວັຍຕະ ໃນຮູບແບບຂອງຕຸຣີຍາຕີຕະ-ອະວະທູຕະ ແລ້ວປ່ອຍວາງກາຍໂດຍມີປຣະນະວະ (ໂອມ) ເປັນສະພາວະ. ຜູ້ນັ້ນແມ່ນອະວະທູຕະ; ຜູ້ນັ້ນກາຍເປັນຜູ້ສຳເລັດກິດທີ່ຄວນສຳເລັດ (ກຣິຕະກຣິຕຍະ)—ດັ່ງນີ້ແມ່ນອຸປະນິຊັດ.