Adhyaya 95

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे लिंगं मृत्युञ्जयेश्वरम् । तस्यैव वह्नि कोणस्थं धनुषां दशके स्थितम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ຄວນໄປຫາລິງຄະຊື່ «ມຣິຕຍຸນຊະເຍສະວະຣະ». ລິງຄະນັ້ນຢູ່ທິດໄຟ (ອາຄະເນ) ຂອງບ່ອນນັ້ນເອງ ຫ່າງໄປສິບທະນູວັດ।

Verse 2

पश्चिमे सागरादित्यात्स्थितं धनुश्चतुष्टये । पापघ्नं सर्वजन्तूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि

ທາງຕາເວັນຕົກຈາກ ສາຄະຣາທິຕະ ມີສະຖານທີ່ນັ້ນຢູ່ໃນລະຍະ 4 ດະນຸ. ມັນກຳຈັດບາບຂອງສັດທັງປວງ ໂດຍເຫັນ ແລະແມ່ນແຕ່ໂດຍສຳຜັດ.

Verse 3

पूर्वे युगे समाख्यातं नाम नन्दीश्वरेति च । यत्र तप्तं तपो घोरं नन्दिनाम्ना गणेन मे

ໃນຍຸກກ່ອນ ມັນເຄີຍຖືກຂານນາມວ່າ «ນັນດີອິສະວະຣະ». ທີ່ນັ້ນ ກະນະຂອງຂ້ອຍຊື່ ນັນດິນ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຢາອັນຮຸນແຮງ.

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महालिंगं नित्यं पूजापरेण च । तत्र जप्तो महामन्त्रो मृत्युञ्जय इति श्रुतः

ເມື່ອໄດ້ປະດິດສະຖາປະນາ ມະຫາລິງຄະ ແລະບູຊາທຸກວັນດ້ວຍໃຈອຸທິດ, ມະຫາມັນຕະຣະທີ່ສວດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ «ມຣິຕຍຸນຊະຍະ» (ຜູ້ຊະນະຄວາມຕາຍ).

Verse 5

कोटीनां नियुतं देवि ततस्तुष्टो महेश्वरः । ददौ गणेशतां तस्य मुक्तिं सामीप्यगां तथा

ໂອ ເທວີ, ເມື່ອ (ການບູຊາ) ດຳເນີນໄປຈົນຄົບສິບລ້ານ, ມະເຫສະວະຣະກໍພໍໃຈ ແລະປະທານໃຫ້ເຂົາມີສະຖານະເປັນກະນະຜູ້ຕິດຕາມພຣະສິວະ, ພ້ອມທັງມຸກຕິທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມໃກ້ຊິດ (ສາມີປະຍະ) ກັບພຣະອົງ.

Verse 6

मृत्युञ्जयेन मन्त्रेण तस्य तुष्टो यतो हरः । तेन मृत्युञ्जयेशेति ख्यातं लिंगं धरातले

ເນື່ອງຈາກ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ພໍໃຈເຂົາດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງມັນຕະຣະ «ມຣິຕຍຸນຊະຍະ», ລິງຄະນັ້ນຈຶ່ງໂດ່ງດັງໃນໂລກວ່າ «ມຣິຕຍຸນຊະຍເອສະ».

Verse 7

यस्तं पूजयते भक्त्या पश्येद्वा भावितात्मवान् । नाशयेत्तस्य पापानि सप्तजन्मार्जितान्यपि

ຜູ້ໃດບູຊາລິງຄະນັ້ນດ້ວຍສັດທາ ຫຼືແມ່ນແຕ່ເບິ່ງດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດແລະມີສະມາທິ ພຣະເຈົ້າຈະທຳລາຍບາບຂອງຜູ້ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ບາບທີ່ສະສົມມາເຖິງເຈັດຊາດກ່ອນກໍຕາມ।

Verse 8

स्नापयेत्पयसा लिंगं दध्ना घृतयुतेन च । मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत्

ຄວນອາບລິງຄະດ້ວຍນົມ, ແລະດ້ວຍນົມສົ້ມທີ່ປົນກີ; ດ້ວຍນ້ຳເຜິ້ງ ແລະນ້ຳອ້ອຍດ້ວຍ—ແລ້ວຈຶ່ງທາດ້ວຍຫຍ້າຝຣັ່ງ (saffron) ເປັນການຊະໂລມ।

Verse 9

कर्पूरोशीर मिश्रेण मृगनाभिरसेन च । चन्दनेन सुगन्धेन पुष्पैः संपूजयेत्ततः

ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາລິງຄະດ້ວຍຈັນທະນາຫອມ, ດ້ວຍສ່ວນປົນຂອງການບູນ (camphor) ແລະອຸສີຣາ, ດ້ວຍນ້ຳຫອມມັດສະກ໌, ແລະດ້ວຍດອກໄມ້ທັງຫຼາຍ।

Verse 10

दद्याद्धूपं पुरो देवि ततो देवस्य चागुरुम् । वस्त्रैः संपूज्य विविधैरात्मवित्तानुसारतः

ໂອ ເທວີ, ຄວນຖວາຍທູບກ່ອນ; ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍອາກູຣຸ (agarwood) ອັນຫອມແກ່ພຣະເທວະ; ແລະບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຫຼາກຫຼາຍ ຕາມກຳລັງຊັບຂອງຕົນ।

Verse 11

नैवेद्यं परमान्नं च दत्त्वा दीपसमन्वितम् । अष्टांगं प्रणिपातं च ततः कार्यं च भक्तितः

ເມື່ອຖວາຍໄນເວດຍະ—ໂດຍສະເພາະອາຫານອັນປະເສີດ—ພ້ອມກັບປະທີບໄຟແລ້ວ ຄວນກົ້ມກາບແບບອົງປະກອບແປດ (ອັດຕາງຄະ) ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຈຶ່ງປະພຶດປະຕິບັດພິທີທີ່ເຫຼືອດ້ວຍສັດທາ।

Verse 12

हेमदानं प्रदातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे

ຄວນຖວາຍທານເປັນຄໍາ ແກ່ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ຊໍານານໃນພຣະເວດາທັງປວງ।

Verse 13

एवं यात्रा भवेत्तस्य शास्त्रोक्ता नात्र संशयः । एवं कृत्वा नरो देवि लभते जन्मनः फलम्

ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ການຈາລິກຂອງເຂົາ ເປັນໄປຕາມທີ່ຄໍາພີສອນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ। ເມື່ອເຮັດແລ້ວ ໂອ ເທວີ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນແທ້ແຫ່ງການເກີດເປັນມະນຸດ।

Verse 14

इति संक्षेपतः प्रोक्तं मृत्युञ्जयमहोदयम् । पापघ्नं सर्वजंतूनां सर्वकामफलप्रदम्

ດັ່ງນີ້ ໄດ້ກ່າວໂດຍຫຍໍ້ ເຖິງມະຫາສະຫງ່າລາສີຂອງ ມຣິຕຍຸນຊະຍະ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ທໍາລາຍບາບແກ່ສັດມີຊີວິດທັງປວງ ແລະປະທານຜົນແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາອັນຊອບທັງຫມົດ।

Verse 95

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये मृत्युञ्जयमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवतितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສຣີສະກັນດະມະຫາປຸຣານະ ສັງຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ, ໃນພຣະພາສະຂັນດະທີ 7 ພາກທຳອິດ, ໃນພຣະພາສະເຂດຣະມາຫາຕະມະຍະ, ໃນເອກາດະຊະຣຸດຣະມາຫາຕະມະຍະ, ບົດທີ 95 ຊື່ «ການພັນລະນາມະຫາຕະມະຍະຂອງ ມຣິຕຍຸນຊະຍະ» ຈົບລົງແລ້ວ।