Adhyaya 47
ບົດນີ້ຖືກຈັດວາງເປັນຄໍາສອນຂອງພຣະອີສະວະຣະແກ່ມະຫາເທວີ ໂດຍນໍາທາງຜູ້ເດີນທາງຈາລິກໃຫ້ໄປສູ່ລິງຄະອັນໜຶ່ງຢູ່ພາກຕາເວັນອອກ ທີ່ສຳພັນກັບພຣະອຸມາ ແລະຢູ່ໃນຂອບເຂດທິດອາກເນຍ (ຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້)។ ລິງຄະນີ້ຖືກກ່າວວ່າເປັນນິມິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ເທວາຈາຣະຍະ (Devācārya) ໄດ້ປະດິດຕັ້ງ ແລະຜູກພັນຢ່າງໃກ້ຊິດກັບຄູຣູ—ພຣະພຣະຫັດສະປະຕິ (Bṛhaspati)។ ມີການອະທິບາຍລໍາດັບການບູຊາແບບຕົວຢ່າງ: ການສັກກາລະລິງຄະດ້ວຍພັກຕິຢ່າງຍາວນານ ນໍາໄປສູ່ການສໍາເລັດຄວາມປາຖະໜາທີ່ຫາຍາກ ຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດໃນໝູ່ເທວະ ແລະໄດ້ຮັບ īśvara-jñāna (ປັນຍາແຫ່ງອຳນາດອົງພຣະ)។ ຕໍ່ມາບົດກ່າວເຖິງການຈາລິກຢ່າງເປັນຈິງ: ແມ່ນແຕ່ການໄດ້ເຫັນ (darśana) ລິງຄະທີ່ພຣະພຣະຫັດສະປະຕິສ້າງ ກໍເປັນເກາະຄຸ້ມຄອງຈາກເຄາະຮ້າຍ ແລະເປັນຢາແກ້ທຸກຂ໌ທີ່ເຊື່ອວ່າເກີດຈາກພຣະພຣະຫັດສະປະຕິໂດຍສະເພາະ। ເນັ້ນເວລາພິທີ: ວັນ Śukla Caturdaśī ທີ່ຕົງກັບວັນພະຫັດ ແລະການບູຊາອາດເຮັດໄດ້ທັງຕາມພິທີຄົບຖ້ວນພ້ອມ rājopacāra ຫຼືດ້ວຍໃຈພັກຕິອັນບໍລິສຸດ. ການອາບດ້ວຍ pañcāmṛta ໃນປະລິມານໃຫຍ່ ຖືກກ່າວວ່າຊ່ວຍປົດປ່ອຍຈາກ ‘ໜີ້ສາມປະການ’ (ṛṇa-traya): ໜີ້ແມ່, ໜີ້ພໍ່, ແລະໜີ້ຄູຣູ ນໍາໄປສູ່ຄວາມບໍລິສຸດ, ຈິດໃຈບໍ່ມີຄູ່ຕໍ່ຕ້ານ (nirdvandva) ແລະການຫຼຸດພົ້ນ. ທ້າຍສຸດ phalaśruti ກ່າວວ່າ ການຟັງດ້ວຍສັດທາ ທໍາໃຫ້ຄູຣູພຣະພຣະຫັດສະປະຕິພໍໃຈ។
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं गुरुनिषेवितम् । उमायाः पूर्वदिग्भागे सिद्धेशाग्नेयगोचरे
ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: «ແລ້ວແຕ່ນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປຫາເທວະຜູ້ທີ່ຖືກຄູຣຸຮັບໃຊ້ບໍລິການ. ສະຖານນັ້ນຢູ່ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງອຸມາ, ໃນເຂດທິດອາກເນຍຂອງສິດເທສະ»។
Verse 2
संस्थितं तु महल्लिंगं देवाचार्य प्रतिष्ठितम् । आराध्य परया भक्त्या लिंगं वर्षसहस्रकम्
ທີ່ນັ້ນມີລິງຄະອັນໃຫຍ່ຕັ້ງຢູ່, ທີ່ເທວາຈາຣະຍະໄດ້ປະດິດສະຖາປະນາ. ເມື່ອບູຊາລິງຄະນັ້ນດ້ວຍພັກດີອັນສູງສຸດ ຕະຫຼອດພັນປີ
Verse 3
तोषयामास देवेशं भवं शर्वमुमापतिम् । प्राप्तवानखिलान्कामानप्राप्यानकृतात्मभिः
ທ່ານໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ—ພະວະ, ສະຣະວະ, ຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງອຸມາ—ພໍພຣະໄທ. ແລະໄດ້ຮັບຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ຜູ້ຈິດບໍ່ຝຶກຝົນບໍ່ອາດໄດ້ຮັບ.
Verse 4
देवानां चैव पूज्यत्वं प्राप्य ज्ञानमथैश्वरम् । ग्रहत्वं च तथा प्राप्य मोदते दिवि सांप्रतम्
ທ່ານໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ເທວະ, ແລະໄດ້ຮັບປັນຍາທາງທຳມະພ້ອມອຳນາດແຫ່ງຄວາມເປັນເຈົ້າ. ອີກທັງໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນກຣະຫະ (ເທວະແຫ່ງດາວເຄາະ) ແລະບັດນີ້ຊື່ນບານໃນສະຫວັນ.
Verse 5
तं दृष्ट्वा मानवो भक्त्या न दुर्गति मवाप्नुयात् । बृहस्पतिकृतं लिंगं ये पश्यंति नरोत्तमाः
ຜູ້ໃດເຫັນມັນດ້ວຍຄວາມເຊື່ອມັ່ນແລະພັກດີ ຈະບໍ່ຕົກສູ່ຄວາມພິນາດອັນຊົ່ວຮ້າຍ. ບັນດານະໂຣດຕະມະ (ຜູ້ດີເລີດໃນມະນຸດ) ຜູ້ເຫັນລິງຄະທີ່ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິສ້າງໄວ້
Verse 6
बृहस्पतिकृता पीडा नैव तेषां हि जायते । तत्र शुक्लचतुर्दश्यां गुरुवारे तथा प्रिये
ຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ເກີດຈາກພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ (Bṛhaspati) ບໍ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຂົາເຈົ້າເລີຍ. ແລະທີ່ນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ໃນວັນຈະຕຸຣະດັດສີແຫ່ງຂ້າງຂຶ້ນ ແລະໃນວັນພະຫັດດ້ວຍ.
Verse 7
संपूज्य विधिवल्लिंगं सम्यग्राजोपचारतः । अथवा भक्तिभावेन प्राप्नुयात्परमं पदम्
ເມື່ອໄດ້ບູຊາລິງຄະ (Liṅga) ຕາມພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາອັນສົມບູນດັ່ງພຣະຣາຊະອຸປະຈາຣະ; ຫຼືກໍ່ດ້ວຍແຕ່ຈິດໃຈແຫ່ງພັກຕິ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບສະຖານະອັນສູງສຸດ.
Verse 8
स्नानं पलसहस्रेण पंचामृतरसेन यः । करोति भक्त्या मर्त्यो वै मुच्यते स ऋणत्रयात्
ມະນຸດໃດກໍຕາມ ຜູ້ກະທຳພິທີອາບນ້ຳບູຊາ ໂດຍໃຊ້ນ້ຳປັນຈາມຣິຕະ (pañcāmṛta) ຈຳນວນພັນປະລະ ດ້ວຍຄວາມພັກຕິ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກໜີ້ສາມປະການແທ້ໆ.
Verse 9
मातृकात्पैतृकाद्देवि तथा गुरुसमुद्भवात् । सर्वपापविशुद्धात्मा निर्द्वंद्वो मुक्तिमाप्नुयात्
ໂອ ເທວີ, ເມື່ອພົ້ນຈາກໜີ້ທີ່ເກີດຈາກແມ່, ຈາກພໍ່/ບັນພະບຸລຸດ, ແລະຈາກໜີ້ທີ່ເກີດຈາກຄູບາອາຈານ, ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມມີຈິດບໍລິສຸດຈາກບາບທັງປວງ; ປາສະຈາກຄວາມຂັດແຍ້ງໃນໃຈ ແລະໄດ້ບັນລຸມຸກຕິ.
Verse 10
एवं संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं गुरुदैवतम् । शृणुयाद्यस्तु भावेन तस्य प्रीतो गुरुर्भवेत्
ດັ່ງນີ້ ໄດ້ກ່າວໂດຍຫຍໍ້ເຖິງມາຫາຕະມະຂອງພຣະຄູ-ເທວະຕາ. ຜູ້ໃດຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສັດທາ—ພຣະຄູຍ່ອມພໍໃຈຕໍ່ຜູ້ນັ້ນ.
Verse 47
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वृहस्पतीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः
ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີ 47 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາພຣະມະຫິມາຂອງ ວຣິຫັສປະຕີອີສະວະຣະ» ໃນພາກທຳອິດ «ປຣະພາສະເຂດຣະມາຫາຕມະຍະ» ຂອງຂັນທີ 7 «ປຣະພາສະຂັນດະ» ໃນ ສີຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ ສຳຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ।