Adhyaya 299
ພຣະອີສະວະຣະໄດ້ພັນລະນາສະຖານບູຊາພຣະມາດະວະ ຢູ່ໃນເຂດສັກສິດປຣະພາສາ ທາງໃຕ້ລົງໄປເລັກນ້ອຍ ແລະຊີ້ແຈງຮູບລັກສະນະພຣະອົງວ່າຖື ສັງຂະ-ຈັກຣະ-ຄະດາ (śaṅkha-cakra-gadā)។ ບົດນີ້ກໍານົດພິທີປະພຶດວິນັຍໃນວັນເອກາດະສີ ຂ້າງເດືອນສວ່າງ: ຜູ້ສັດທາຄວນອົດອາຫານ (upavāsa) ຄວບຄຸມອິນທຣີ (jitendriya) ແລະບູຊາດ້ວຍໄມ້ຈັນ, ນ້ໍາຫອມ, ດອກໄມ້, ແລະເຄື່ອງທາ. ຜົນຄືການເຖິງ “ຖິ່ນສູງສຸດ” ອັນພົ້ນຈາກການເກີດອີກ (apunarbhava)។ ມີຄາຖາທີ່ກ່າວວ່າເປັນຂອງພຣະພຣະຫມາ ຢືນຢັນວ່າ ອາບນ້ໍາທີ່ ວິṣṇukuṇḍa ແລະບູຊາພຣະມາດະວະ ເປັນທາງຕົງໄປສູ່ໂລກທີ່ຮະຣິສະຖິດ “ໂດຍພຣະອົງເອງ” ເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ. ທ້າຍບົດສະຫຼຸບຜົນວ່າ ມາຫາຕະມະຍະແຫ່ງໄວṣṇະວະນີ້ ໃຫ້ສໍາເລັດເປົ້າໝາຍທຸກປະການ ແລະທໍາລາຍບາບທັງປວງ।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव दक्षिणे भागे नातिदूरे व्यवस्थितम् । शंखचक्रगदाधारी माधवस्तत्र संस्थितः
ພຣະອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ທາງທິດໃຕ້ຂອງບ່ອນນັ້ນ ບໍ່ໄກນັກ ມີພຣະມາດະວະ ປະທັບຢູ່ ຖືສັງຂ໌, ຈັກຣະ ແລະ ຄະດາ.
Verse 2
एकादश्यां सिते पक्षे सोपवासो जितेन्द्रियः । यस्तं पूजयते भक्त्या गंधपुष्पानुलेपनैः । स याति परमं स्थानमपुनर्भवदायकम्
ໃນວັນເອກາດະສີ ໃນຂ້າງຂຶ້ນ ຜູ້ຖືອຸປະວາສ ແລະ ຄວບຄຸມອິນຊີ ຜູ້ໃດບູຊາພຣະອົງດ້ວຍພັກຕິ ດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ ດອກໄມ້ ແລະ ນ້ຳມັນທາ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຖິງສະຖານະສູງສຸດ ອັນໃຫ້ພົ້ນຈາກການເກີດໃໝ່.
Verse 3
अत्र गाथा पुरा गीता ब्रह्मणा लोककर्तृणा । विष्णुकुण्डे नरः स्नात्वा यो वै माधवमर्चयेत् । स यास्यति परं स्थानं यत्र देवो हरिः स्वयम्
ທີ່ນີ້ ມີຄາຖາໜຶ່ງ ທີ່ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ສ້າງໂລກ ເຄີຍຂັບຮ້ອງໃນການກ່ອນວ່າ: ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນ ວິສະນຸກຸນດະ (Viṣṇukuṇḍa) ແລ້ວບູຊາ ພຣະມາດະວະ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ໄປສູ່ສະຖານະສູງສຸດ ທີ່ພຣະຫຣິ (Hari) ປະທັບຢູ່ດ້ວຍພຣະອົງເອງ.
Verse 4
एतत्ते सर्वमाख्यातं माहात्म्यं विष्णुदैवतम् । सर्वकामप्रदं नृणां सर्वपातकनाशनम्
ທັງໝົດນີ້ ຂ້າໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ—ມະຫິມາອັນສັກສິດແຫ່ງເທວະຕາວິສະນຸ: ມັນປະທານຄວາມປາດຖະໜາທຸກປະການແກ່ມະນຸດ ແລະ ທຳລາຍບາບທັງປວງ.
Verse 299
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये माधवमाहात्म्यवर्णनंनाम नवनवत्युत्तरद्वि शततमोऽध्यायः
ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງ ບົດທີ 299 ຊື່ «ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງ ມາທະວະ» ໃນ ປຣະພາສະຂັນດະ ພາຍໃນ ປຣະພາສະເກດຣະ-ມາຫາຕະມະ ພາກທຳອິດ ຂອງ ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ ໃນ ເອກາຊີຕິ-ສາຫັດສຣີ ສັມຫິຕາ।