Adhyaya 294

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कौबेरात्पूर्वसंस्थितम् । गव्यूतिपंचके देवि पुष्करंनाम नामतः । यत्र सिद्धो महादेवि कैवर्तो मत्स्यघातकः

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ແລ້ວແຕ່ນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ພຶງເດີນທາງໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ຈາກສະຖານທີ່ຂອງກຸເບຣ. ໃນລະຍະຫ່າງຫ້າ ກະວະຍູຕິ ມີບ່ອນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ປຸສະກະຣະ; ທີ່ນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຊາວປະມົງຜູ້ຂ້າປາ ໄດ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດເປັນສິດທະ»

Verse 2

देव्युवाच । सविस्तरं मम ब्रूहि कथं स सिद्धिमाप वै । कथयस्व प्रसादेन देवदेव महेश्वर

ເທວີກ່າວວ່າ: «ຂໍພຣະອົງເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງຢ່າງລະອຽດ ວ່າເຂົາໄດ້ບັນລຸສິດທິແທ້ໆແນວໃດ. ດ້ວຍພຣະກະລຸນາ, ໂອ ເທວະເທວ, ມະເຫສະວະຣະ, ມະຫາເທວ, ຂໍຈົ່ງພັນລະນາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ.»

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु त्वं यत्पुरावृत्तं देवि स्वारोचिषेंतरे । आसीत्कश्चिद्दुराचारः कैवर्तो मत्स्यघातकः

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ເທວີ, ເລື່ອງທີ່ເກີດຂຶ້ນແຕ່ກ່ອນ ໃນສະໄໝຂອງ ສະວາໂຣຈິສະ. ມີຊາວປະມົງຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ ເປັນຜູ້ຂ້າປາຄົນໜຶ່ງ.»

Verse 4

स कदाचिच्चरन्पापः पुष्करे तु जगाम वै । ददर्श शांकरं वेश्म लतापादपसंकुलम्

ຄົນບາບນັ້ນ ເມື່ອເດີນທາງພະເນຈອນ ຄັ້ງໜຶ່ງກໍໄດ້ໄປຮອດ ປຸສະກະຣະ. ທີ່ນັ້ນ ເຂົາໄດ້ເຫັນເຮືອນສັກກາລະຂອງພຣະສັງກະຣະ ອັນເປັນສະຖານສາຍວະ ຖືກປົກຄຸມໜາແນ່ນດ້ວຍເຄືອໄມ້ແລະຕົ້ນໄມ້.

Verse 5

स माघमासे शीतार्त्तः क्लिन्नजालसमन्वितः । प्रासादमारुरोहार्त्तः सूर्यतापजिघृक्षया

ໃນເດືອນມາຆະ ລາວຖືກທຸກທ້ອນດ້ວຍຄວາມໜາວ ແລະຖືຕາຂ່າຍທີ່ຊຸ່ມນ້ຳ; ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຮັບອຸ່ນຈາກແສງຕາເວັນ ຈຶ່ງຂຶ້ນໄປຫາພະລາຊວັງດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈ។

Verse 6

ततः स क्लिन्नजालं तच्छोषणाय रवेः करैः । प्रासादध्वजदंडाग्रे संप्रसारितवांस्तदा

ຕໍ່ມາ ເພື່ອໃຫ້ຕາຂ່າຍທີ່ຊຸ່ມນ້ຳນັ້ນແຫ້ງດ້ວຍລຳແສງຕາເວັນ ລາວໄດ້ກາງມັນໄວ້ເທິງປາຍເສົາທຸງຂອງພະລາຊວັງໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 7

ततः प्रासादतो देवि जाड्यात्संपतितः क्रमात् । स मृतः सहसा देवि तस्मिन्क्षेत्रे शिवस्य च

ຕໍ່ມາ ໂອ ເທວີ ເນື່ອງຈາກຄວາມເຜີຍເລີຍ ລາວຈຶ່ງຕົກລົງຈາກພະລາຊວັງທີລະນ້ອຍ; ແລະລາວຕາຍລົງທັນທີ ໂອ ເທວີ—ໃນກະເສດອັນສັກສິດນັ້ນຂອງພຣະສິວະ.

Verse 8

जालं तस्य प्रभूतेन जीर्णकालेन यत्तदा । ध्वजा बद्धा यतो जालैः प्रासादे सा शुभेऽभवत्

ແລະຕາຂ່າຍນັ້ນ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປຫຼາຍ ກໍເກົ່າຊຳຮຸດຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ດ້ວຍຕາຂ່າຍຂອງມັນ ທຸງຈຶ່ງຖືກມັດຕິດ ແລະທຸງນັ້ນເທິງພະລາຊວັງກໍກາຍເປັນມງຄົດ.

Verse 9

ततोऽसौ ध्वजमाहात्म्याज्जातोऽवन्यां नराधिपः । ऋतध्वजेति विख्यातः सौराष्ट्रविषये सुधीः । स हि स्फूर्जद्ध्वजाग्रेण रथेन पर्यटन्महीम्

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງທຸງນັ້ນ ລາວໄດ້ເກີດມາໃນໂລກເປັນກະສັດ. ລາວເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ “ຣິຕະທະວະຈະ” ຜູ້ປົກຄອງມີປັນຍາໃນແດນສອຣາສະຕຣະ; ແລະດ້ວຍລົດສົງຄາມທີ່ປາຍໜ້າມີທຸງພັດພິ້ວ ລາວໄດ້ທ່ອງທ່ຽວໄປທົ່ວພິພົບ.

Verse 10

कामभोगाभिभूतात्मा राज्यं चक्रे प्रतापवान् । ततोऽसौ भवने शंभोर्ददौ शोभासमन्विताम् । ध्वजां शुभ्रां विचित्रां च नान्यत्किंचिदपि प्रभुः

ແມ່ນແຕ່ຈິດໃຈຖືກຄອບງຳໂດຍກາມະສຸກແລະຄວາມເພີດເພີນ ແຕ່ພຣະອົງຍັງມີອານຸພາບສະຫງ່າງາມ ແລະປົກຄອງອານາຈັກຢ່າງສົມບູນ. ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ນຳໄປຖວາຍທີ່ສະຖານຂອງພຣະສຳພູ (ຊິວະ) ທຸງອັນງາມ ສີຂາວແລະມີລວດລາຍຫຼາກສີ ໂດຍບໍ່ຖວາຍສິ່ງອື່ນໃດເພີ່ມເຕີມ.

Verse 11

ततो जातिस्मरो राजा प्रभासक्षेत्रमागतः । तत्रायतनं ध्वजाजालसमन्वितम्

ຕໍ່ມາ ກະສັດຜູ້ມີຄວາມຈື່ຈຳຊາດກ່ອນ ໄດ້ມາຮອດພຣະພາສະເຂດ (Prabhāsa-kṣetra). ທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນສະຖານບູຊາອັນປະດັບດ້ວຍທຸງ ແລະຕາຂ່າຍດັ່ງຕາຫນ່າງ.

Verse 12

अजोगन्धस्य देवस्य पूर्वमाराधितस्य च । प्रासादं कारयामास शिवोपकरणानि च

ເພື່ອພຣະເທວະ Ajogandha ຜູ້ທີ່ພຣະອົງເຄີຍບູຊາມາແຕ່ກ່ອນ ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ສ້າງປະສາດດັ່ງວິມານ ແລະຈັດຫາເຄື່ອງບູຊາ ກັບອຸປະກອນພິທີສຳລັບການນະມັດສະການພຣະຊິວະດ້ວຍ.

Verse 13

नित्यं पूजयते भक्त्या तल्लिंगं पापनाशनम् । दशवर्षसहस्राणि राज्यं चक्रे महामनाः

ພຣະອົງບູຊາລິງຄະນັ້ນທຸກມື້ດ້ວຍສັດທາ ອັນເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ. ແລະພຣະອົງຜູ້ໃຈໃຫຍ່ ໄດ້ປົກຄອງອານາຈັກເປັນເວລາສິບພັນປີ.

Verse 14

तल्लिंगस्य प्रभावेन ततः कालाद्दिवं गतः । तस्मात्तत्र प्रयत्नेन गत्वा लिंगं प्रपूजयेत्

ດ້ວຍອານຸພາບຂອງລິງຄະນັ້ນ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ພຣະອົງໄດ້ເຖິງສະຫວັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນໄປທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຈິງໃຈ ແລະບູຊາລິງຄະໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ.

Verse 15

स्नात्वा पश्चिमतः कुण्डे पुष्करे पापतस्करे । यत्र ब्रह्माऽयजत्पूर्वं यज्ञैर्विपुलदक्षिणैः

ເມື່ອອາບນ້ຳໃນສະລະທາງຕາເວັນຕົກແຫ່ງປຸສະກະຣະ—ຜູ້ລັກພາບາບໃຫ້ຫາຍ—ບ່ອນທີ່ພຣະພຣະຫມາເຄີຍປະກອບຍັດຍະດ້ວຍທານດັກຊິນາອັນຫຼາຍ.

Verse 16

समाहूय च तीर्थानि पुष्करात्तत्र भामिनि । तस्मिन्कुण्डे तु विन्यस्य अजोगन्ध समीपतः । प्रतिष्ठाप्य महालिंगमजोगन्धेति नामतः

ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ໄດ້ເຊີນບັນດາຕີຣຖະອັນສັກສິດຈາກປຸສະກະຣະມາ ແລ້ວນຳໄປສະຖາປະນາໃນສະລະນັ້ນ; ໃກ້ອະໂຈກັນທະ ທ່ານໄດ້ປະດິດຕັ້ງມະຫາລິງຄະ ຊື່ ‘ອະໂຈກັນທະ’.

Verse 17

त्रिपुष्करे महादेवि कुण्डे पातकनाशने । सौवर्णं कमलं तत्र दद्याद्ब्राह्मणपुंगवे

ໂອ ມະຫາເທວີ, ທີ່ຕຣິປຸສະກະຣະ ສະລະທີ່ທຳລາຍບາບ, ຄວນຖວາຍດອກບົວຄຳເປັນທານແກ່ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ.

Verse 18

देवं संपूज्य विधिवद्गन्धपुष्पाक्षतादिभिः । मुच्यते पातकैः सर्वैः सप्तजन्मार्जितैरपि

ເມື່ອບູຊາພຣະເຈົ້າຕາມພິທີ ດ້ວຍນ້ຳຫອມ, ດອກໄມ້, ອັກຊະຕະ (ເຂົ້າສານບໍ່ແຕກ) ແລະອື່ນໆ, ຜູ້ນັ້ນພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ທີ່ສະສົມມາເຖິງເຈັດຊາດ.

Verse 294

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्कर माहात्म्येऽजोगन्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्णवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 294 ຊື່ «ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງອະໂຈກັນເທສະວະຣະ» ໃນປຸສະກະຣະມາຫາຕະມະ ພາຍໃນປຣະພາສະເຂດຕະມາຫາຕະມະ, ໃນປຣະພາສະຂັນດະທີ 7 ຂອງ ສຣີສະກັນດະມະຫາປຸຣານະ ສັມຫິຕາ 81,000 ຄາຖາ.