Adhyaya 277

Verse 1

तत्रैव संस्थितं पश्येद्भूधरंनाम नामतः । उद्धृत्य पृथिवीं यस्माद्दंष्ट्राग्रेण दधार सः

ຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຄວນໄດ້ເຫັນສະຖານອັນສັກສິດທີ່ມີນາມວ່າ «ພູທະຣະ» (Bhūdhara); ເພາະພຣະອົງນັ້ນໄດ້ຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນ ແລະຊູ້ງຖືນາງໄວ້ທີ່ປາຍງາຂອງພຣະອົງ।

Verse 2

भूधरस्तेन चाख्यातो देविकातटसंस्थितः । वेदपादो यूपदंष्ट्रः क्रतुदन्तः स्रुचीमुखः

ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຂານນາມວ່າ «ພູທະຣະ» (Bhūdhara) ຜູ້ສະຖິດຢູ່ຕາມຝັ່ງແມ່ນ້ຳເທວິກາ (Devikā)—ພຣະບາດເປັນເວດ, ງາເປັນຢູປະ (ເສົາຍັດ), ແຂ້ວເປັນກຣະຕຸ (ພິທີຍັດ), ແລະປາກເປັນສຣຸຈີ (ຊ້ອນຖວາຍ)។

Verse 3

अग्निजिह्वो दर्भरोमा ब्रह्मशीर्षो महातपाः । अहोरात्रेक्षणपरो वेदांगश्रुतिभूषणः

ລີ້ນຂອງພຣະອົງແມ່ນໄຟ; ຂົນເປັນຫຍ້າດັບພະ; ຫົວເປັນພຣະພຣະຫມາ. ຜູ້ມີຕະປະສະຍາຍິ່ງໃຫຍ່ ເຝົ້າມອງທັງກາງວັນກາງຄືນ ປະດັບດ້ວຍສຣຸຕິ ແລະ ເວດາງຄະ।

Verse 4

आद्यनासः स्रुवतुंडः सामघोषस्वनो महान् । प्राग्वंशकायो द्युतिमा न्नानादीक्षाविराजितः

ດັ່ງຈົມູກແມ່ນດັ່ງເດີມບູຮານ; ປາກຍື່ນເປັນດັ່ງສຣຸວະ (ຊ້ອນບູຊາ). ສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແມ່ນສຽງສະມັນແຫ່ງສາມະເວດ. ກາຍຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງໂຄງໄມ້ໄຜ່ໃນຄອກຍັນຍະ ສ່ອງສະຫວ່າງ ແລະ ງາມສະຫງ່າດ້ວຍດີກສາຫຼາຍປະການ।

Verse 5

दक्षिणाहृदयो योगी महासत्रशयो महान् । उपाकर्मोष्ठरुचकः प्रवर्ग्यावर्तभूषणः

ພຣະອົງເປັນໂຍຄີ ຫົວໃຈເປັນພິທີດ້ານໃຕ້ (ດັກຊິນາ). ຍິ່ງໃຫຍ່ນັກ ດັ່ງພັກຢູ່ໃນມະຫາສັດຣະຍັນຍະ. ຮິມຝີປາກສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງອຸປາກັມມະ ແລະ ປະດັບດ້ວຍວົງວຽນແຫ່ງພຣະວັກຣະຍະ (Pravargya).

Verse 6

नानाच्छन्दोगतिपथो ब्रह्मोक्तक्रमविक्रमः । भूत्वा यज्ञवराहोऽसौ तत्र स्थाने स्थितोऽभवत्

ເສັ້ນທາງຂອງພຣະອົງແມ່ນຫຼາຍວິຖີແຫ່ງສັນທະ (ສັນທະສະຫຼັບ) ຂອງເວດ. ກ້າວຍ່າງແລະການກ້າວຂອງພຣະອົງ ດຳເນີນຕາມລຳດັບທີ່ພຣະພຣະຫມາກ່າວໄວ້. ເມື່ອກາຍເປັນຍັນຍະວະຣາຫະ—ໝູແຫ່ງການບູຊາ—ພຣະອົງກໍໄດ້ສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນແຫ່ງນັ້ນ.

Verse 7

पुष्यमासे ह्यमावास्यामेकादश्यामथापि वा । प्राप्ते प्रावृषि काले च ज्ञात्वा कन्यागतं रविम्

ໃນເດືອນປຸດສະຍະ ໃນວັນອະມາວາສະຍາ (ວັນເດືອນດັບ) ຫຼືແມ່ນໃນວັນເອກາດະສີກໍຕາມ; ແລະເມື່ອລະດູຝົນມາຮອດ ຮູ້ວ່າພຣະອາທິດເຂົ້າສູ່ກັນຍາ (Virgo)…

Verse 8

पायसं गुडसंयुक्तं हविष्यं च गुडप्लुतम् । नमो वः पितरो रसाय अन्नाद्यमभिमंत्रयेत्

ຄວນອະທິຖານອາຫານບູຊາ—ເຂົ້ານົມຫວານປົນນ້ຳຕານກ້ອນ ແລະ ຮະວິສະຍະທີ່ຊຸມນ້ຳຕານ—ແລ້ວສວດວ່າ: «ນະໂມ ແດ່ພິຕຣະທັງຫຼາຍ, ເພື່ອປະທານຣະສະ (ແກ່ນສານຫຼ້ຽງຊີວິດ)».

Verse 9

तेजोऽसिशुक्रमित्याज्यं दधिक्राव्णेन वै दधि । क्षीरमाज्याय मन्त्रेण व्यञ्जनानि च यानि तु

ສຳລັບນ້ຳມັນເນີຍ (ກີ) ໃຫ້ສວດມັນຕຣາ «tejo ’si śukram»; ສຳລັບນົມສົ້ມ ໃຫ້ສວດ «dadhikrāvaṇa»; ສຳລັບນົມ ໃຫ້ສວດມັນຕຣາ «ājya»—ແລະສຳລັບອາຫານຄຽງ (vyañjana) ອື່ນໆ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ।

Verse 10

भक्ष्यभोज्यानि सर्वाणि महानिन्द्रेण दापयेत् । संवत्स रोनियो मंत्रं जप्त्वा तेनोदकं द्विजः

ຄວນໃຫ້ຖວາຍອາຫານ ແລະ ຂອງຫວານທຸກຢ່າງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງ. ເມື່ອສວດມັນຕຣາ «Saṃvatsara-roniya» ແລ້ວ ພຣາຫມະນະຄວນໃຊ້ນ້ຳທີ່ຖືກອະທິຖານດ້ວຍມັນຕຣານັ້ນ।

Verse 11

एवं संभोज्य वै विप्रान्पिण्डदानं तु दापयेत् । इत्यनेन विधानेन यस्तत्र श्राद्धकृद्भवेत्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ລ້ຽງພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຄວນໃຫ້ຖວາຍປິນດະ (ກ້ອນເຂົ້າ) ດ້ວຍ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະກອບພິທີສຣາດທະຢູ່ທີ່ນັ້ນຕາມວິທີນີ້—

Verse 12

तस्य तृप्तास्तु पितरो यावदिंद्राश्चतुर्द्दश । गयाश्राद्धं विनापीह गयाश्राद्धफलं लभेत्

ພິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຂອງລາວຈະອິ່ມໃຈຢູ່ຕະຫຼອດເວລາທີ່ອິນທຣະທັງສິບສີ່ຍັງດຳລົງຢູ່. ແມ່ນແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຮັດກະຍາ-ສຣາດທະ ຢູ່ນີ້ກໍໄດ້ຮັບຜົນເທົ່າກັນກັບກະຍາ-ສຣາດທະ.

Verse 277

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देविकामाहात्म्ये भूधरयज्ञवराहमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 277 ຊື່ «ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງ ພູທະຣະ-ຍັດຍະ ແລະ ວະຣາຫະ» ໃນ ເທວິກາມາຫາຕະມະຍະ ພາຍໃນ ປຣະພາສະເຂດຕະຣະມາຫາຕະມະຍະ ໃນປຶ້ມທີ 7 ຄື ປຣະພາສະຂັນຑະ ຂອງ ສະກັນທະມະຫາປຸຣານະ ອັນຄວນບູຊາ ອັນມີ 81,000 ສະໂລກະ।