Adhyaya 270

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यत्र प्राची सरस्वती । तत्र स्थाने स्थितं लिंगं मंकीश्वरमिति श्रुतम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ແລ້ວແຕ່ນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປບ່ອນທີ່ ແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ໄຫຼໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ. ທີ່ນັ້ນມີ ລິງຄະ ຕັ້ງຢູ່ ທີ່ຮູ້ຈັກກັນວ່າ “ມັງກີອີສະວະຣະ”»។

Verse 2

तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि सर्वपातकनाशिनीम् । शृणु देवि महाभागे ह्याश्चर्यं यदभूत्पुरा

ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງກຳເນີດຂອງເລື່ອງສັກສິດນັ້ນ ອັນທຳລາຍບາບທັງປວງ. ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ເທວີຜູ້ມີສິຣິ, ອັດສະຈັນອັນນ່າພິສົດ ທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນການກ່ອນ.

Verse 3

ऋषिर्मंकणको नाम स तेपे परमं तपः । प्राचीमेत्य यताहारो नित्यं स्वाध्यायतत्परः

ມີລະສີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ມັງກະນະກະ; ທ່ານໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະຢາອັນສູງສຸດ. ໄປຍັງທິດຕາເວັນອອກ ດ້ວຍການຄວບຄຸມອາຫານ ແລະອຸທິດຕົນຢ່າງສະເໝີໃນສະວາທະຍາຍ—ການສຶກສາແລະສະດຸດທ່ອງພຣະຄຳ.

Verse 4

बहुवर्षसहस्राणि तस्यातीतानि भामिनि । कस्यचित्त्वथ कालस्य विद्धादस्य वरानने

ຫຼາຍພັນປີໄດ້ຜ່ານໄປສຳລັບທ່ານ ໂອ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສ. ຕໍ່ມາ ໃນຄາວໜຶ່ງ ໂອ ນາງຜູ້ໜ້າງາມ, ນິ້ວຂອງທ່ານຖືກປາຍຫຍ້າກຸສະ ທິ່ມທະລຸ.

Verse 5

कराच्छाकरसो जातः कुशाग्रेणेति नः श्रुतम् । स तं दृष्ट्वा महाश्चर्यं विस्मयं परमं गतः

ພວກເຮົາໄດ້ຍິນວ່າ ເມື່ອຖືກຈິ້ມດ້ວຍປາຍຫຍ້າກຸຊະ ນ້ຳຫວານໄຫຼອອກຈາກມືຂອງລາວ. ເຫັນອັດສະຈັນໃຫຍ່ນັ້ນ ລາວຕົກຢູ່ໃນຄວາມພິສົດສູງສຸດ।

Verse 6

मेने सिद्धिं परां प्राप्तो हर्षान्नृत्यमथाकरोत् । तस्मिन्संनृत्यमाने च जगत्स्थावरजंगमम्

ລາວເຫັນວ່າຕົນໄດ້ບັນລຸສິດທິອັນສູງສຸດ ແລະດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ຈຶ່ງເລີ່ມຟ້ອນລຳ. ເມື່ອລາວຟ້ອນຢູ່ ໂລກທັງປວງ—ທັງສິ່ງຢືນນິ່ງແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ—ກໍຖືກກະທົບ.

Verse 7

अनर्त्तत वरारोहे प्रभावात्तस्य वै मुनेः । ततो देवा महेंद्राद्या ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः । ऊचुस्त्रिपुरहंतारं नायं नृत्येत्तथा कुरु

ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ດ້ວຍອຳນາດຂອງມຸນີນັ້ນ ສັດທັງປວງກໍເລີ່ມຟ້ອນ. ແລ້ວບັນດາເທວະ—ເລີ່ມຈາກພຣະອິນທຣາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ໂດຍມີພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະວິສະນຸນຳໜ້າ—ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະສິວະ ຜູ້ປະຫານຕຣິປຸຣະວ່າ: «ຢ່າໃຫ້ຜູ້ນີ້ຟ້ອນອີກ; ຂໍຈົ່ງກະທຳສິ່ງໃດໜຶ່ງເພື່ອຢຸດມັນ»។

Verse 8

चलिताः पर्वताः स्थानात्क्षुभितो मकरालयः । धरणी खण्डशो देव वृक्षाश्च निधनं गताः

ພູເຂົາຖືກສັ່ນຈາກທີ່ຕັ້ງຂອງຕົນ; ມະຫາສະໝຸດ ອັນເປັນຖິ່ນອາໄສຂອງມະກະຣາ ກໍປັ່ນປ່ວນກະທົບກະເທືອນ. ແຜ່ນດິນແຕກເປັນຊິ້ນໆ ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ແລະຕົ້ນໄມ້ກໍພິນາດ.

Verse 9

उत्पथाश्च महानद्यो ग्रहा उन्मार्गसंस्थिताः । त्रैलोक्यं व्याकुलीभूतं यावत्प्राप्नोति संक्षयम्

ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ໆ ໄຫຼອອກນອກທາງຂອງຕົນ, ແລະດາວເຄາະກໍເຄື່ອນອອກຈາກເສັ້ນທາງທີ່ກຳນົດ. ສາມໂລກຖືກກະວົນກະວາຍ ດັ່ງຈະເຂົ້າສູ່ຄວາມພິນາດ.

Verse 10

तावन्निवारयस्वैनं नान्यः शक्तो निवारणे

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຫ້າມເຂົາໃນທັນທີ—ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດມີອໍານາດຈະຢຸດເຂົາໄດ້।

Verse 11

स तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा तस्य समीपतः । द्विजरूपं समास्थाय तमृषिं वाक्यमब्रवीत्

ເຂົາຕອບຮັບວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລະໄດ້ປະຕິຍານແລ້ວ ໄປໃກ້ພຣະລຶສີນັ້ນ; ສວມຮູບເປັນພຣາຫມັນ ແລະເວົ້າຖ້ອຍຄໍາແກ່ລຶສີນັ້ນ।

Verse 12

को हर्षविषयः कस्मात्त्वयैतन्नृत्यते द्विज । तस्मात्कार्यं वदाशु त्वं परं कौतूहलं द्विजः

“ຄວາມຍິນດີຂອງເຈົ້າເກີດຈາກຫຍັງ ແລະເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຟ້ອນລໍາ, ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ? ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບອກຂ້ອຍໃຫ້ໄວວ່າເລື່ອງອັນໃດ—ເພາະຂ້ອຍຢາກຮູ້ຢ່າງຍິ່ງ, ໂອ ພຣາຫມັນ.”

Verse 13

ऋषिरुवाच । किं न पश्यसि मे ब्रह्मन्कराच्छाकर सं च्युतम् । अत एव हि मे नृत्यं सिद्धोऽहं नात्र संशयः

ລຶສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ, ເຈົ້າບໍ່ເຫັນດອກຫວານ (ນ້ໍາຕານ) ທີ່ຫຼຸດຈາກມືຂ້ອຍບໍ? ເພາະເຫດນີ້ແຫຼະ ຂ້ອຍຈຶ່ງຟ້ອນ—ຂ້ອຍໄດ້ບັນລຸສິດທິ (siddhi) ແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.”

Verse 14

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भगवांस्त्रिपुरांतकः । अंगुष्ठं ताडयामास अंगुल्यग्रेण भामिनि

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ເມື່ອຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີພຣະພາກ—ຕຣິປຸຣານຕະກະ—ໄດ້ຕີນິ້ວໂປ້ງຂອງພຣະອົງດ້ວຍປາຍນິ້ວ, ໂອ ນາງຜູ້ງາມ.”

Verse 15

ततो विनिर्गतं भस्म तत्क्षणाद्धिमपांडुरम् । अथाब्रवीत्प्रहस्यैनं भगवान्भूतभावनः

ແລ້ວຈຶ່ງມີຂີ້ເຖົ່າຜຸດອອກມາທັນທີ ຂາວດັ່ງນ້ຳຄ້າງແຂງ. ພຣະເຈົ້າ ຜູ້ອຸປະຖຳສັດທັງປວງ ຍິ້ມແລ້ວກ່າວກັບເຂົາ.

Verse 16

पश्य मेंऽगुष्ठतो ब्रह्मन्भूरि भस्म विनिर्गतम् । न नृत्येऽहं न मे हर्षस्तथापि मुनिसत्तम

“ເບິ່ງເຖີດ ໂອ ພຣາຫມັນ—ຂີ້ເຖົ່າຫຼາຍຫຼວງໄຫຼອອກຈາກນິ້ວໂປ້ຂອງເຮົາ. ແຕ່ເຮົາບໍ່ເຕັ້ນ ແລະບໍ່ມີຄວາມຍິນດີລົ້ນເກີນ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ.”

Verse 17

तद्दृष्ट्वा सुमहाश्चर्यं विस्मयं परमं गतः । अब्रवीत्प्रांजलिर्भूत्वा हर्षगद्गदया गिरा

ເມື່ອເຫັນອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່ຫຼວງນັ້ນ ເຂົາກໍເຂົ້າສູ່ຄວາມພິສົດພິສັນສູງສຸດ. ແລ້ວພັບມືນົບນ້ອມ ເວົ້າດ້ວຍສຽງສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

Verse 18

नान्यं देवमहं मन्ये त्वां मुक्त्वा वृषभध्वजम् । नान्यस्य विद्यते शक्तिरीदृशी धरणीतले

“ເຮົາບໍ່ເຫັນວ່າມີເທວະອື່ນໃດ ນອກຈາກພຣະອົງ ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ. ບໍ່ມີໃຜອື່ນມີພະລັງດັ່ງນີ້ໃນໜ້າດິນ.”

Verse 19

भगवानुवाच । ज्ञातोऽस्मि मुनिशार्दूल त्वया वेदविदां वर । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यन्मनसेप्सितम्

ພຣະເຈົ້າກ່າວວ່າ: “ເຮົາຖືກເຈົ້າຮູ້ແຈ້ງແລ້ວ ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ, ໂອ ຜູ້ຮູ້ເວດະຜູ້ປະເສີດ. ຈົ່ງເລືອກພອນ—ຄວາມສຸກສະຫວັດດີແກ່ເຈົ້າ—ສິ່ງໃດທີ່ໃຈເຈົ້າປາຖະໜາເປັນນິດ.”

Verse 20

ऋषिरुवाच । प्रसादाद्देवदेवस्य नृत्येन महता विभो । यथा न स्यात्तपोहानिस्तथा नीतिर्विधीयताम्

຤ິສີກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີອານຸພາບຍິ່ງ, ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເທວະເທວະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟ້ອນຢ່າງຍິ່ງໃຫຍ່. ຂໍໃຫ້ຈັດວາງວິທີອັນຖືກຕ້ອງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຕະປະສະ (tapas) ຂອງຂ້າພະເຈົ້າເສຍໄປ»។

Verse 21

शंभुरुवाच । तपस्ते वर्द्धतां विप्र मत्प्रसादात्सहस्रधा । प्राचीमन्विह वत्स्यामि त्वया सार्द्धमहं सदा

ສັມພູ (ພຣະສິວະ) ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນ, ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງຂ້າ ຂໍໃຫ້ຕະປະສະຂອງເຈົ້າເພີ່ມພູນເປັນພັນເທົ່າ. ຂ້າຈະພັກອາໄສຢູ່ນີ້ເສມອ ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ພ້ອມກັບເຈົ້າ»។

Verse 22

सरस्वती महापुण्या क्षेत्रे चास्मिन्विशेषतः । सरस्वत्युत्तरे तीरे यस्त्यजेदात्मनस्तनुम्

ພຣະນາງສະຣັສວະຕີ ເປັນຜູ້ມີບຸນອັນຍິ່ງ ໂດຍສະເພາະໃນກະເສດຕະອັນສັກສິດນີ້. ຜູ້ໃດທີ່ລະທິ້ງກາຍຕົນໃນຝັ່ງເໜືອຂອງແມ່ນ້ຳສະຣັສວະຕີ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດອັນພິເສດ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງສະຖານທີ່ນີ້.

Verse 23

प्राचीने ह्यृषिशार्दूल न चेहागच्छते पुनः । आप्लुतो वाजिमेधस्य फलं प्राप्नोति पुष्कलम्

ໂອ ເສືອໃນຫມູ່຤ິສີ, ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ນີ້ ຈະບໍ່ກັບໄປອີກສູ່ທິດຕາເວັນອອກ (ການພະເນຈອນໂລກີ). ເມື່ອໄດ້ຈົມຕົວອາບແລ້ວ ຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນອັນອຸດົມ ເທົ່າກັບຜົນຂອງພິທີອັດສະວະເມດ (Aśvamedha).

Verse 24

नियमैश्चोप वासैश्च शोषयन्देहमात्मनः । जलाहारा वायुभक्षाः पर्णाहाराश्च तापसाः । तथा च स्थंडिलशया ये चान्ये नियताः पृथक्

ດ້ວຍນິຍະມະ ແລະ ອຸປະວາສະ (ການອົດອາຫານ) ນັກຕະປະສະທັງຫຼາຍເຮັດໃຫ້ກາຍຕົນແຫ້ງຜອມ—ບາງຄົນດຳລົງຊີວິດດ້ວຍນ້ຳ, ບາງຄົນເຫມືອນກິນລົມ, ບາງຄົນກິນໃບໄມ້; ອີກທັງຜູ້ທີ່ນອນເທິງດິນໂລ່ງ ແລະຜູ້ອື່ນໆທີ່ຖືນິຍະມະແຕກຕ່າງກັນ ຕາມວິທີຂອງຕົນ.

Verse 25

ये स्नानमाचरिष्यंति तीर्थेऽस्मिन्नियमान्विताः । ते यांति परमां सिद्धिं ब्रह्मणः परमं पदम्

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະນີ້ ພ້ອມດ້ວຍວິນັຍແລະຂໍ້ປະພຶດ ຈະບັນລຸສິດທິອັນສູງສຸດ ເຖິງພະບົດສູງສຸດຂອງພຣະພຣະຫມັນ (Brahman)។

Verse 26

अस्मिंस्तीर्थे तु यो दानं त्रुटिमात्रं च कांचनम् । ददाति द्विजमुख्याय मेरुतुल्यं भवेत्फलम्

ໃນຕີຣຖະນີ້ ຜູ້ໃດບໍລິຈາກຄຳແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ ໃຫ້ແກ່ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ ຜົນບຸນຈະໃຫຍ່ເທົ່າພູເມຣຸ।

Verse 27

अस्मिंस्तीर्थे तु ये श्राद्धं करिष्यंतीह मानवाः । एकविंशत्कुलोपेताः स्वर्गं यास्यंति ते ध्रुवम्

ແລະຜູ້ໃດທຳພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ຢູ່ຕີຣຖະນີ້ ພ້ອມດ້ວຍວົງຕະກູນ 21 ຊົນລຸ້ນ ຈະໄປສູ່ສະຫວັນແນ່ນອນ।

Verse 28

पितॄणां वल्लभं तीर्थं पिंडेनैकेन तर्पिताः । ब्रह्मलोकं गमिष्यंति सुपुत्रेणेह तारिताः

ຕີຣຖະນີ້ແມ່ນທີ່ຮັກຂອງບັນພະບຸລຸດ. ເຂົາເຈົ້າພໍໃຈແມ່ນແຕ່ພິນດະ (piṇḍa) ໜຶ່ງກ້ອນ ແລະຈະໄປສູ່ພຣະໂລກພຣະຫມາ (Brahmaloka) ໂດຍໄດ້ຮັບການຊ່ວຍພົ້ນທີ່ນີ້ດ້ວຍລູກຊາຍຜູ້ດີງາມ।

Verse 29

भूयश्चान्नं प्रयच्छंति मोक्षमार्गं व्रजंति ते

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຜູ້ໃດບໍລິຈາກອາຫານ ຈະເດີນໄປຕາມທາງແຫ່ງໂມກສະ (ການຫຼຸດພົ້ນ)।

Verse 30

अत्र ये शुभ कर्माणः प्रभासस्थां सरस्वतीम् । पश्यंति तेपि यास्यंति स्वर्गलोकं द्विजोत्तमाः

ໃນບ່ອນນີ້ ຜູ້ມີກຳດີ ຜູ້ໄດ້ເຫັນ ພຣະນາງສະຣັສວະຕີ ປະທັບຢູ່ທີ່ປຣະພາສາ—ໂອ ດວິຊະໂອດຕະມະ, ເຂົາເຈົ້າຈະໄປຮອດໂລກສະຫວັນ.

Verse 31

ये पुनस्तत्र भावेन नराः स्नानपरायणाः । ब्रह्मलोकं समासाद्य ते रमिष्यंति सर्वदा

ແຕ່ບຸກຄົນທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍໃຈເຊື່ອມສັດທາ ໝັ້ນໃນການອາບນ້ຳ—ເມື່ອໄປຮອດພຣະພຣົມໂລກ ຈະຊື່ນບານຕະຫຼອດການ.

Verse 32

दधि प्रदद्याद्योऽपीह ब्राह्मणाय मनोरमम् । सोऽप्यग्निलोकमासाद्य भुंक्ते भोगान्सुशोभनान्

ຜູ້ໃດກໍຕາມໃນທີ່ນີ້ (ປຣະພາສາ) ຖວາຍນົມສົ້ມອັນນ່າຊື່ນໃຈແກ່ພຣາຫມັນ—ຜູ້ນັ້ນກໍຈະໄປຮອດໂລກຂອງອັກນິ ແລະເສວຍສຸກອັນງາມສົດມົນຄຸນ.

Verse 33

ऊर्णाप्रावरणं योऽपि भक्त्या दद्याद्द्विजोत्तमे । सोऽपि याति परां सिद्धिं मर्त्यैरन्यैः सुदुर्लभाम्

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ດ້ວຍພັກຕິ ຖວາຍຜ້າຄຸມຂົນແກະແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ—ຜູ້ນັ້ນກໍຈະໄປຮອດສິດທິອັນສູງສຸດ ທີ່ມະນຸດອື່ນໆຫາໄດ້ຍາກຍິ່ງ.

Verse 34

ये चात्र मलनाशाय विशेयुर्मानवा जलम् । गोप्रदानफलं तेषां सुखेन फलमादिशेत्

ແລະຜູ້ຄົນທີ່ເຂົ້ານ້ຳຢູ່ທີ່ນີ້ ເພື່ອກຳຈັດມົນທິນ—ຄວນປະກາດວ່າ ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບຜົນບຸນເທົ່າກັບການຖວາຍງົວ ຢ່າງງ່າຍດາຍ.

Verse 35

भावेन हि नरः कश्चित्तत्र स्नानं समाचरेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोके महीयते

ແທ້ຈິງ ຖ້າຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍສັດທາຈາກໃຈ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນໃນໂລກຂອງພຣະວິດສະນຸ।

Verse 36

तर्पणात्पिंडदानाच्च नरकेष्वपि संस्थिताः । स्वर्गं प्रयांति पितरः सुपुत्रेणेह तारिताः

ດ້ວຍການຖວາຍນ້ຳທັບປະນະ (tarpaṇa) ແລະການຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ແມ່ນແຕ່ບັນພະບຸລຸດທີ່ຢູ່ໃນນະລົກກໍຍັງໄດ້ໄປສະຫວັນ—ຖືກກູ້ພົ້ນໃນໂລກນີ້ໂດຍລູກຊາຍຜູ້ດີງາມ।

Verse 37

ते लभंतेऽक्षयांल्लोका न्ब्रह्मविष्ण्वीशशब्दितान् । भूयस्त्वन्नं प्रयच्छन्ति मोक्षमार्गं लभंति ते

ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບໂລກອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ ທີ່ເອີ້ນວ່າໂລກຂອງພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິດສະນຸ ແລະ ພຣະອີສະ. ແລ້ວອີກຄັ້ງ ເຂົາເຈົ້າກໍປະທານອາຫານຢ່າງອຸດົມ—ດັ່ງນັ້ນເຂົາເຈົ້າໄດ້ພົບເສັ້ນທາງແຫ່ງໂມກສະ।

Verse 38

स्वर्गनिश्रेणिसंभूता प्रभासे तु सरस्वती । नापुण्यवद्भिः संप्राप्तुं पुंभिः शक्या महानदी

ໃນປຣະພາສະ (Prabhāsa) ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ສະຣະສະວະຕີ ເກີດຂຶ້ນດັ່ງອອກມາຈາກຂັ້ນບັນໄດໄປສະຫວັນ; ແມ່ນ້ຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ຜູ້ຊາຍທີ່ບໍ່ມີບຸນຍາບໍ່ອາດເຂົ້າເຖິງໄດ້।

Verse 39

प्राची सरस्वती चैव अन्यत्रैव तु दुर्लभा । विशेषेण कुरुक्षेत्रे प्रभासे पुष्करे तथा

ສະຣະສະວະຕີຜູ້ໄຫຼໄປທາງຕາເວັນອອກ (Prācī) ແທ້ຈິງແລ້ວຫາຍາກໃນບ່ອນອື່ນ; ແຕ່ພົບໄດ້ໂດຍພິເສດທີ່ ກຸຣຸເກດຕຣະ (Kurukṣetra), ປຣະພາສະ (Prabhāsa) ແລະ ປຸສກະຣະ (Puṣkara) ເຊັ່ນດຽວກັນ।

Verse 40

प्राचीं सरस्वतीं प्राप्य योन्यत्तीर्थं हि मार्गते । स करस्थं समुत्सृज्य कूर्परेण समाचरेत्

ເມື່ອໄປຮອດ ສາຣະສະວະຕີ ທາງຕາເວັນອອກ (Prācī Sarasvatī) ພຶງສືບຫາ ຢົນຍັດ-ຕີຣຖ; ທີ່ນັ້ນ ໃຫ້ວາງສິ່ງທີ່ຖືຢູ່ໃນມື ແລ້ວປະຕິບັດພິທີດ້ວຍວິທີຂໍ້ສອກ (kūrpra)។

Verse 41

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां स्नानं च विहितं सदा । पिण्याकेंगुदकेनापि पिंडं तत्र ददाति यः । पितॄणामक्षयं भूयात्पितृलोकं स गच्छति

ໃນວັນທີ 14 ຂອງຄື່ງເດືອນມືດ (kṛṣṇa-pakṣa) ການອາບນ້ຳເປັນຂໍ້ບັງຄັບເສມອ. ຜູ້ໃດຖວາຍປິນດະ (piṇḍa) ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ນ້ຳປົນກັບກາກນ້ຳມັນ (piṇyāka) ກໍຕາມ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນບຸນແກ່ບັນພະບຸລຸດຢ່າງບໍ່ສິ້ນສຸດ ແລະເຂົາຈະໄປສູ່ໂລກຂອງປິຕຣະ (Pitṛloka).

Verse 42

सरस्वतीवाससमा कुतो रतिः सरस्वतीवाससमाः कुतो गुणाः । सरस्वतीं प्राप्य गता दिवं नराः पुनः स्मरिष्यंति नदीं सरस्वतीम्

ຄວາມຊື່ນບານໃດຈະເທົ່າກັບການຢູ່ອາໄສຂ້າງສາຣະສະວະຕີ? ຄຸນຄ່າໃດຈະເທົ່າກັບການຢູ່ໃນຖິ່ນພຳນັກຂອງສາຣະສະວະຕີ? ເມື່ອໄດ້ບັນລຸສາຣະສະວະຕີ ມະນຸດຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນ—ແຕ່ກໍຍັງລະລຶກເຖິງແມ່ນ້ຳສາຣະສະວະຕີ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 43

ईश्वर उवाच । उक्त्वैवं भगवान्देवस्तत्रैवांतरधीयत । सांनिध्यमकरोत्तत्र ततःप्रभृति शंकरः

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີພຣະພາກ ກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຣະອົງກໍອັນຕະຣະທານໄປທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ຈາກນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ໄດ້ສະຖາປະນາການປະທັບຢູ່ອັນຖາວອນໃນສະຖານທີ່ນັ້ນ.

Verse 44

अत्र गाथा पुरा गीता विष्णुना प्रभविष्णुना । स्नेहार्द्रेण च चित्तेन धर्मपुत्रं प्रति प्रिये

ທີ່ນີ້ມີຄາຖາໜຶ່ງ ທີ່ໃນການກ່ອນ ພຣະວິດສະນຸ—ຜູ້ມີ຤ິດທານຸພາບ ແລະເປັນຕົ້ນກຳເນີດແຫ່ງສັບພະສິ່ງ—ໄດ້ຂັບຮ້ອງໄວ້ແຕ່ບູຮານ. ດ້ວຍໃຈທີ່ອ່ອນຊ້ອຍດ້ວຍຄວາມຮັກ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວຕໍ່ບຸດແຫ່ງທັມມະ (Dharmaputra), ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ.

Verse 45

मा गंगां व्रज कौंतेय मा प्रयागं च पुष्करम् । तत्र गच्छ कुरुश्रेष्ठ यत्र प्राची सरस्वती

ໂອ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ ຢ່າໄປຫາແມ່ນ້ຳຄັງຄາ; ຢ່າໄປພຣະຍາກ ຫຼື ພຸສກະຣະ. ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນກຸຣຸ ຈົ່ງໄປບ່ອນທີ່ມີ ສະຣັສວະຕີ ປຣາຈີ.

Verse 46

एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । माहात्म्यं च सरस्वत्या भूयः किं श्रोतुमिच्छसि

ທັງໝົດນີ້ ຂ້າໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ ຕາມທີ່ເຈົ້າຖາມ. ແມ່ນແຕ່ມະຫາພຣະສະຫງ່າຂອງ ສະຣັສວະຕີ ກໍໄດ້ກ່າວແລ້ວ—ເຈົ້າຍັງປາດຖະໜາຟັງຫຍັງອີກ?

Verse 270

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्राचीसरस्वतीमंकीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ ອັນສັກສິດ, ໃນສັງຫິຕາ 81,000 ຄຳກອນ, ໃນພຣະພາສະຂັນດະ ພາກທີ 7, ແລະໃນພາກຍ່ອຍທຳອິດ «ພຣະພາສະເຂດຣະມາຫາຕະມະຍະ», ບົດທີ່ເອີ້ນວ່າ «ການພັນລະນາມະຫາພຣະສະຫງ່າຂອງ ປຣາຈີ ສະຣັສວະຕີ ແລະ ມັງກີອີສະວະຣະ» ຈົບລົງ, ເປັນບົດທີ 270.