Adhyaya 239

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि हिरण्यापार्श्वतः स्थितम् । प्रत्युक्तं नागरादित्यं सर्वव्याधिविनाशनम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປຫາ ນາກະຣາອາທິຕະຍະ ຜູ້ສະຖິດຂ້າງແມ່ນ້ຳຫິຣັນຍາ. ອາທິຕະຍະອັນນ່າເຄົາລົບນັ້ນ ຂື້ນຊື່ວ່າເປັນຜູ້ທຳລາຍໂຣຄາທັງປວງ».

Verse 2

पुरा सत्राजिता राज्ञा द्वारवत्यां गतेन तु । आराधितो भास्करोऽभूद्यादवेन महात्मना

ໃນອະດີດ ກະສັດຢາດະວະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ຊື່ສັດຣາຈິດ ໄດ້ໄປຍັງ ດວາຣະວະຕີ ແລະໄດ້ບູຊາ ພຣະພາສະກະຣະ (ພຣະອາທິດ). ດ້ວຍຄວາມພັກດີນັ້ນ ພຣະອາທິດຈຶ່ງພໍພຣະໄທຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 3

महाव्रतमुपास्थाय निघ्नपुत्रेण धीमता । तस्य तुष्टस्तदा भानुः स्यमन्तकमणिं ददौ

ເມື່ອໄດ້ຖືມະຫາວຣະຕະ ອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ບຸດຂອງນິຄນະຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ປະຕິບັດພິທີນັ້ນ. ໃນເວລານັ້ນ ພຣະພານຸ (ພຣະອາທິດ) ພໍພຣະໄທ ແລະໄດ້ປະທານ ແກ້ວສະຍະມັນຕະກະ ໃຫ້ແກ່ເຂົາ.

Verse 4

स मणिः सवते नित्यं भारानष्टौ दिनेदिने सुवर्णस्य सुशुद्धस्य भक्त्या व्रततपोयुतः

ແກ້ວນັ້ນໃຫ້ຜົນຢູ່ເປັນນິດ ມື້ຕໍ່ມື້ ໄດ້ຄໍາບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ 8 ພາຣະ—ເປັນຜົນແກ່ຜູ້ມີສັດທາ ຖືວຣະຕະ ແລະຕະປະ.

Verse 5

भूयोऽपि भानुना प्रोक्तो वरं ब्रूहि वरानने । स चाह देवदेवेशं भास्करं वारितस्करम्

ອີກຄັ້ງ ພານຸກ່າວວ່າ “ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ ຈົ່ງກ່າວຂໍພອນເຖີດ.” ແລ້ວສະຕຣາຈິດໄດ້ທູນຕໍ່ ພາສະກະຣະ ຈອມເທວະທັງປວງ ຜູ້ປ້ອງກັນໂຈນ.

Verse 6

यदि तुष्टोऽसि मे देव वरदानं करोषि च । अत्रैव चाश्रमे पुण्ये नित्यं संनिहितो भव

“ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈໃນຂ້າພະອົງ ແລະຈະປະທານພອນ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທັບຢູ່ທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ໃນອາສຣົມອັນບຸນນີ້ ຢູ່ເປັນນິດ.”

Verse 7

एवं भविष्यतीत्युक्त्वा सूर्यः सत्राजितं नृपम् । अभिनंद्य वरं तस्य तत्रैवादर्शनं गतः

ສຸຣະຍະກ່າວວ່າ “ຈະເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວຊົມເຊີຍພຣະຣາຊາສະຕຣາຈິດ ແລະພອນຂອງລາວ; ຈາກນັ້ນ ພຣະອາທິດກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 8

तेनापि निघ्नपुत्रेण देवदेवस्य भास्वतः । स्थापिता प्रतिमा शुभ्रा तत्रैव वरवर्णिनि

ແລະບຸດຂອງນິຄນາ (ສະຕຣາຈິດ) ກໍໄດ້ສ້າງຕັ້ງພຣະປະຕິມາອັນສະຫວ່າງໄສ ແລະເປັນມົງຄຸນ ຂອງເທວະເທວະຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງ (ສຸຣະຍະ) ຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ, ໂອ ຜູ້ຜິວພອນງາມ.

Verse 9

शंखदुंदुभिनिर्घोषैर्ब्रह्मघोषैश्चपुष्कलैः । ततस्तुनागरान्सर्वान्समाहूय द्विजोत्तमान् । अब्रवीत्प्रणतो भूत्वा दत्त्वा वृत्तिमनुत्तमाम्

ທ່າມກາງສຽງສັງຂ໌ແລະກອງດຸນດຸບີທີ່ກັງວານ ພ້ອມດ້ວຍສຽງສະຫວັນວິທີວິເທດອັນອຸດົມ ທ່ານໄດ້ເອີ້ນຊາວເມືອງທັງປວງ ແລະດວິຊະຜູ້ປະເສີດມາຊຸມ. ກ້ມກາບນົບນ້ອມ ແລະມອບຊີວິດພຽງພໍອັນດີເລີດ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວວ່າ.

Verse 10

युष्मत्पादप्रसादेन सूर्यस्यानुग्रहेण वै । साधयित्वा तपश्चोग्रं स्थापिता प्रतिमा मया

“ດ້ວຍພຣະກະລຸນາແຫ່ງພຣະບາດຂອງທ່ານ ແລະດ້ວຍພຣະອະນຸເຄາະຂອງພຣະສຸລິຍະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດຕະປະສະອັນເຂັ້ມງວດ ແລະໄດ້ປະດິດຕັ້ງພຣະປະຕິມານີ້ໂດຍຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 11

इंद्रलोकादिहानीता जित्वा शक्रं सुरारिणा । दशाननस्य पुत्रेण लंकायां स्थापिता पुरा

ໃນການກ່ອນ ຫຼັງຈາກຊະນະຊັກຣະ (ອິນທຣະ) ແລ້ວ ສັດຕູແຫ່ງເທວະໄດ້ນຳມັນອອກຈາກໂລກອິນທຣະ ແລະໃນອະດີດອັນດົນນານ ໄດ້ປະດິດຕັ້ງໄວ້ໃນລັງກາ ໂດຍບຸດຂອງທົດສານນະ (ຣາວະນະ).

Verse 12

तं निहत्य तु रामेण लक्ष्मणानुगतेन वै । अयोध्यायां समानीता सौमित्रिजयलक्षिका

ເມື່ອຣາມະ—ມີລັກສະມະນະຕາມເຄີຍ—ໄດ້ປາບລົງເຂົາແລ້ວ ມັນຖືກນຳໄປອະໂຍທະຍາ ເປັນເຄື່ອງໝາຍທີ່ເຫັນໄດ້ແຈ້ງແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງສໍມິຕຣີ (ລັກສະມະນະ).

Verse 13

मित्रावरुणपुत्राय वसिष्ठाय समर्पिता । तेनापि मम तुष्टेन द्वारकायां निवेदिता

ມັນຖືກມອບໃຫ້ວະສິດຖະ ບຸດແຫ່ງມິດຣະແລະວະຣຸນະ; ແລະທ່ານນັ້ນດ້ວຍ—ເມື່ອພໍໃຈໃນຂ້າພະເຈົ້າ—ໄດ້ນຳໄປຖວາຍທີ່ທະວາຣະກາ.

Verse 14

मयापि स्थापिता चात्र ज्ञात्वा क्षेत्रमनुत्तमम् । किमत्र बहुनोक्तेन भवद्भिः सर्वथैव हि

ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ສ້າງຕັ້ງໄວ້ທີ່ນີ້ ໂດຍຮູ້ວ່າ ກະເສດຕະນີ້ຍອດຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້. ຈະຕ້ອງເວົ້າຫຼາຍອີກເຮັດໄມ? ແທ້ໆແລ້ວ ມັນສູງສຸດສໍາລັບພວກເຈົ້າທຸກປະການ.

Verse 15

परिपाल्या प्रयत्नेन यावच्चंद्रार्कतारकम् । तस्माद्युष्माकमादिष्टा प्रतिमेयं मया शुभा

ຄວນປົກປ້ອງດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ຕາມທີ່ດວງຈັນ ດວງອາທິດ ແລະດາວທັງຫຼາຍຍັງດໍາລົງຢູ່. ເພາະສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສັ່ງໄວ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ໃຫ້ຮັກສາຮູບບູຊາອັນເປັນມົງຄຸນນີ້.

Verse 16

नागराणां तु विप्राणां सोमेशपुरवासिनाम् । तस्मान्नाम मया दत्तं नागरादित्यमेव हि

ເນື່ອງຈາກວ່າ ມັນກ່ຽວພັນກັບພຣາຫມັນນາກະຣາ ຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນ Someśapura, ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມອບນາມວ່າ ‘Nāgarāditya’ ແທ້ໆ.

Verse 17

ब्राह्मणा ऊचुः । सर्वमेव करिष्यामो देवस्य परिपालनम् । यावन्मही च चंद्रार्कौ यावत्तिष्ठति सागरः । तावत्ते ह्यक्षया कीर्तिः स्थाने चास्मिन्भविष्यति

ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາຈະເຮັດທຸກຢ່າງເພື່ອປົກປ້ອງ ແລະບໍລິຮັກພຣະເຈົ້າ. ຕາມທີ່ແຜ່ນດິນ ແລະດວງຈັນດວງອາທິດຍັງດໍາລົງ, ຕາມທີ່ທະເລຍັງຕັ້ງຢູ່, ຕາມນັ້ນ ກຽດຊື່ຂອງທ່ານຈະບໍ່ເສື່ອມ ແລະຈະສະຖິດຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນີ້.”

Verse 18

एवमुक्त्वा तु ते सर्वे नागरा द्विजपुंगवाः । राजापि तुष्टः प्रययौ तदा द्वारवतीं पुरीम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນາກະຣາທັງຫຼາຍ ຜູ້ເປັນດວງດີໃນຫມູ່ດວິຊະ ກໍໄດ້ຈາກໄປ. ພຣະຣາຊາກໍພໍໃຈ ແລະໃນເວລານັ້ນ ໄດ້ອອກເດີນທາງໄປຫານະຄອນ Dvāravatī.

Verse 19

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि तस्मिन्दृष्टे तु यत्फलम् । गोशतस्य प्रयागेषु सम्यग्दत्तस्य यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति नागरार्कस्य दर्शनात्

ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເດີ ເທວີ; ຂ້າຈະກ່າວຜົນແຫ່ງການເຫັນນັ້ນ. ບຸນທີ່ໄດ້ຈາກການຖວາຍງົວໜຶ່ງຮ້ອຍຕົວຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນປຣະຍາກະ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບຸນນັ້ນເທົ່າກັນ ໂດຍການດາຣະຊະນະແຫ່ງ ນາກະຣາຣະກະ»។

Verse 20

दारिद्र्यदुःखशोकार्त्तेः कोन्योस्ति हरणक्षमः । प्रभासे पावने क्षेत्रे मुक्त्वा नागरभास्करम्

ຜູ້ໃດອື່ນຈະສາມາດກຳຈັດຄວາມທຸກຍາກ ຄວາມທຸກ ຄວາມໂສກ ແລະຄວາມທົນທຸກໄດ້—ໂດຍສະເພາະໃນກະເສດຣະປຣະພາສະອັນບໍລິສຸດ—ນອກຈາກ ນາກະຣະພາສະກະຣະ?

Verse 21

बंधकुष्ठादिकं दुःखं ये भजंत्यल्पबुद्धयः । तत्र ते नैव जानंति वैद्यं नागरभास्करम्

ຜູ້ມີປັນຍານ້ອຍ ຜູ້ທົນທຸກດ້ວຍຄວາມທຸກເຊັ່ນ ການຖືກຜູກມັດ ແລະໂລກຂີ້ທູດ (ກຸດຖະ) ເປັນຕົ້ນ—ໃນສະພາບນັ້ນເອງ ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກ “ໝໍແທ້” ຄື ນາກະຣະພາສະກະຣະ (ພຣະອາທິດ) ຜູ້ຮັກສາໄດ້.

Verse 22

स्नात्वा हिरण्यातोयेन यस्तं पूजयते नरः । कल्पकोटिसहस्राणि सूर्यलोके महीयते

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳດ້ວຍ “ນ້ຳຄຳ” ແລ້ວບູຊາພຣະອົງນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນໃນໂລກແຫ່ງພຣະອາທິດ ຕະຫຼອດພັນໆ ໂກຕິກັລປະ.

Verse 23

शुक्लपक्षे तु सप्तम्यां यदा संक्रमते रविः । महाजया तदा ख्याता सप्तमी भास्करप्रिया

ໃນວັນສັບຕະມີ ແຫ່ງຂ້າງຂຶ້ນ (ສຸກລະປັກສະ) ເມື່ອ ຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ເຂົ້າສູ່ສັງກຣານຕິ ໄປຍັງລາສີໃໝ່ ວັນສັບຕະມີນັ້ນໄດ້ຊື່ວ່າ “ມະຫາຊະຍາ” ເປັນວັນທີ່ພຣະພາສະກະຣະຮັກພິເສດ.

Verse 24

स्नानं दानं जपो होमः पितृदेवाभिपूजनम् । सर्वं कोटिगुणं प्रोक्तं भास्करस्यवचो यथा

ການອາບນ້ຳ, ການໃຫ້ທານ, ການສວດມັນຕຣາ, ການບູຊາໄຟ (ໂຮມະ), ແລະການບູຊາພິຕຣະເທວະ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ—ທັງໝົດນີ້ ຖືກກ່າວວ່າໄດ້ບຸນເພີ່ມເປັນກຸດິເທົ່າ ຕາມພຣະວາຈາຂອງພາສະກະຣະ.

Verse 25

एकं यो भोजयेत्तत्र ब्राह्मणं सूर्यसंनिधौ । कोटिभोज्यं कृतं तेन इत्याह भगवान्हरिः

ຜູ້ໃດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃນພຣະສຸລິຍະສະນິດ ໄດ້ຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ—ຜູ້ນັ້ນເທົ່າກັບໄດ້ຖວາຍອາຫານແກ່ຄົນເປັນກຸດິ; ພຣະຮະຣິຕຣັດດັ່ງນີ້.

Verse 26

एतन्मया ते कथितं पुरा नोक्तं वरानने । यः शृणोति नरो भक्त्या स गच्छेद्भास्करं पदम्

ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງ, ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ—ເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄີຍກ່າວມາກ່ອນ. ຜູ້ໃດຟັງດ້ວຍພັກດີ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຖິງພຣະບົດຂອງພາສະກະຣະ.

Verse 27

सूर्यस्य देवि नामानि रहस्यानि शृणुश्व मे । अलं नामसहस्रेण पठस्वैनं शुभं स्तवम्

ໂອ ເທວີ, ຈົ່ງຟັງຂ້າ—ນາມລັບຂອງພຣະສຸລິຍະ. ພໍແລ້ວກັບນາມພັນ; ຈົ່ງສວດສະຕະວະອັນມົງຄຸນນີ້ແທນ.

Verse 28

विकर्त्तनो विवस्वांश्च मार्त्तंडो भास्करो रविः । लोकप्रकाशकः श्रीमांल्लोकचक्षुर्ग्रहेश्वरः

ວິກັດຕະນະ, ວິວັສວານ, ມາຣຕັນຑະ, ພາສະກະຣະ, ຣະວິ—ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ສ່ອງແສງແກ່ໂລກທັງຫຼາຍ, ຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງ, ດວງຕາຂອງຈັກກະວານ, ແລະເຈົ້າແຫ່ງດາວນະຄອນທັງປວງ.

Verse 29

लोकसाक्षी त्रिलोकेशः कर्त्ता हर्त्ता तमिस्रहा । तपनस्तापनश्चैव शुचिः सप्ताश्ववाहनः

ພຣະອາທິດເປັນພະຍານແຫ່ງໂລກ ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ ເປັນຜູ້ສ້າງແລະຜູ້ຖອນຄືນ ເປັນຜູ້ທຳລາຍຄວາມມືດ; ທາປະນ ແລະ ຕະປະນ ຜູ້ບໍລິສຸດ ມີລົດທີ່ມ້າເຈັດຕົວລາກ।

Verse 30

गभस्तिहस्तो ब्रह्मा च सर्वदेवनमस्कृतः । एकविंशक इत्येष नागरार्कस्तवः स्मृतः

ພຣະອົງມີນາມວ່າ ກະພັດສະຕິຫັດສະ (Gabhastihasta) ແລະ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ເປັນຜູ້ທີ່ເທວະທັງປວງນົບນ້ອມ; ບົດສັນລະເສີນນີ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ເອກະວິງສະກະ” ແລະເປັນ “ນາກະຣາຣະກະ-ສະຕະວະ” (ສັນລະເສີນພຣະອາທິດແຫ່ງນາກະຣາ)។

Verse 31

स्तवराज इति ख्यातः शरीरारोग्यवृद्धिदः

ບົດສັນລະເສີນນີ້ໂດງດັງວ່າ “ສະຕະວະຣາຊະ” (Stavarāja) ພຣະຣາຊາແຫ່ງບົດສັນລະເສີນ ຜູ້ປະທານການເພີ່ມພູນສຸຂະພາບກາຍ ແລະຄວາມພົ້ນຈາກໂລກໄພ.

Verse 32

य एतेन महादेवि द्वे संध्येऽस्तमनोदये । नागरार्कं तु संस्तौति स लभेद्वांछितं फलम्

ໂອ ມະຫາເທວີ, ຜູ້ໃດກໍຕາມ ດ້ວຍບົດນີ້ ສັນລະເສີນ “ນາກະຣາຣະກະ” (Nāgarārka) ໃນສັນທະຍາສອງເວລາ—ຍາມຕາເວັນຕົກ ແລະ ຍາມຕາເວັນຂຶ້ນ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນຕາມປາດຖະໜາ.

Verse 239

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नागरार्कमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ “ສຣີ ສະກັນທະ ມະຫາປຸຣານະ” (Śrī Skanda Mahāpurāṇa) ຊຸດ 81,000 ຄາຖາ, ໃນປຶ້ມທີ 7 “ປຣະພາສະຂັນດະ” (Prabhāsa-khaṇḍa), ພາກທຳອິດ “ປຣະພາສະກເສດຕຣະ-ມາຫາຕມະຍະ” (Prabhāsakṣetra-māhātmya), ບົດທີ 239 ຊື່ “ການພັນລະນາຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ນາກະຣາຣະກະ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.