Adhyaya 231

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यत्र जांबवती नदी । पुरा जांबवतीनाम विष्णोर्या महिषीप्रिया । अपृच्छदर्जुनं साध्वी वद वार्तां कुरू द्वह

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ແລ້ວແຕ່ນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປຍັງບ່ອນທີ່ແມ່ນ້ຳຈາມບະວະຕີໄຫຼ. ໃນການກ່ອນ ນາງຜູ້ມີພຣະຈິດບໍລິສຸດ ຊື່ ຈາມບະວະຕີ, ມະຫິສີຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະວິສະນຸ, ໄດ້ຖາມອາຣຈຸນະວ່າ: ‘ຈົ່ງບອກຂ່າວສານ; ຈົ່ງເວົ້າຄວາມຈິງ ຢ່າປິດບັງ.’»

Verse 2

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अर्जुनो निश्वसन्मुहुः । वाष्पगद्गदया वाचा इदं वचनमब्रवीत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງນາງ ອາຣຈຸນະກໍຖອນຫາຍໃຈຍາວໆ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ; ແລະດ້ວຍສຽງທີ່ຖືກນ້ຳຕາອຸດຕັນ ເຂົາໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 3

बलदेवस्य वीरस्य सात्यकेश्च महात्मनः

(ທ່ານໄດ້ເວົ້າ) ເຖິງພຣະບະລະເທວ ວີຣະບຸລຸດ ແລະ ສາຕະຍະກີ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ມະຫາຕະມະ।

Verse 4

अन्येषां यदुवीराणां पापकर्मातिनिर्घृणः । जिजीविषुरिह प्राप्तो वासुदेवनिराकृतः

ແລະ (ທ່ານໄດ້ເວົ້າ) ເຖິງວີຣະຊົນຍະດຸອື່ນໆ ຜູ້ປະພຶດກຳບາບ ແລະ ໄຮ້ເມດຕາຢ່າງຍິ່ງ। ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຮັກຊີວິດ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາຮອດທີ່ນີ້ ດັ່ງຖືກວາສຸເທວະປະຕິເສດ।

Verse 5

सा श्रुत्वा भर्तृनिधनमर्जुनाच्च महासती । गंगातीरे समुत्पाद्य पावकं पावकप्रभा । समुत्सृज्य महाकायं नदीभूत्वा विनिर्ययौ

ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນຈາກອາຣະຈຸນ ເຖິງການມໍລະນະຂອງສາມີ, ນາງສະຕີຜູ້ມີສິນອັນຍິ່ງ—ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟ—ໄດ້ຈຸດໄຟບູຊາຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ. ນາງສະລະກາຍໃຫຍ່ຂອງນາງ ແລ້ວຈາກໄປ ກາຍເປັນແມ່ນ້ຳ.

Verse 6

सा गृहीत्वा सती भर्तुर्भस्म सर्वं चितेस्तथा । प्रविष्टा सागरं देवि तदा जांबवती शुभा

ນາງສະຕີຜູ້ມີທຳ ໄດ້ເກັບເອົາຂີ້ເຖົ່າຂອງສາມີທັງໝົດ ແລະ ຂີ້ເຖົ່າຈາກຈິຕາພິທີ. ແລ້ວນາງເຂົ້າສູ່ທະເລ, ໂອ ເທວີ, ໃນຂະນະນັ້ນນາງກາຍເປັນແມ່ນ້ຳຈາມບະວະຕີອັນມົງຄຸນ.

Verse 7

या नारी तत्र देवेशि भक्त्या स्नानं समाचरेत् । तदन्वयेपि काचित्स्त्री न वैधव्यमवाप्नुयात्

ໂອ ນາງເທວີແຫ່ງເທວະ, ຜູ້ຍິງໃດກໍຕາມທີ່ອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມສັດທາ, ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຍິງໃນສາຍຕະກູນຂອງນາງກໍຈະບໍ່ປະສົບຄວາມເປັນໝ້າຍ.

Verse 8

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । नरो वा यदि वा नारी प्राप्नोति परमां गतिम्

ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນທຸກປະການ ຄວນອາບນ້ຳຊຳລະທີ່ນັ້ນ; ບໍ່ວ່າຊາຍຫຼືຍິງ ກໍບັນລຸຈຸດໝາຍສູງສຸດໄດ້.

Verse 9

परित्यक्ता वयं भद्रे यादवैः सुमहात्मभिः

«ໂອ ນາງຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ພວກເຮົາຖືກພວກຢາດະວະ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ປະລະທິ້ງແລ້ວ»។